„Ciągle jesteście ze wszystkiego niezadowoleni!” — wybuchnąłem na teściową. Następnego dnia zemściła się na mnie w najbardziej podły sposób.

— Ach, pani wiecznie wszystkiemu się czepia! — wybuchnąłem wobec teściowej. A następnego dnia zemściła się w najpodlejszy sposób.

Nazywam się Marek. Teraz mieszkam w Krakowie, jestem po raz drugi żonaty, mam wspaniałą rodzinę i małego synka. Lecz blizna po pierwszym małżeństwie wciąż boli — bo tam została moja córka. Została — i to nie z mojej woli.

Pierwszą żonę, Kasię, poznałem na drugim roku studiów. Szybko się do siebie zbliżyliśmy, chodziliśmy ze sobą kilka miesięcy. Wtedy zacząłem czuć, że uczucie gaśnie, lecz właśnie wtedy Kasia oznajmiła, że jest w ciąży. Byliśmy zbyt młodzi, a ja od razu wiedziałem — to nie tędy droga. Ale nie uciekłem od odpowiedzialności: ożeniłem się. Rodzice Kasi podarowali nam na wesele kawalerkę, moi sfinansowali wyjazd nad morze.

Po kilku miesiącach urodziła się nasza córka — Zosia. Pokochałem ją od pierwszego wejrzenia. Lecz, szczerze mówiąc, harmonii w małżeństwie nie było. Największym problemem była moja teściowa, Wanda Nowak. Mieszkała w sąsiednim bloku i praktycznie nie wychodziła z naszego mieszkania. Ciągle krytykowała wszystko: jak trzymam dziecko, jak rozmawiam z żoną, ile zarabiam. Milczałem. Długo. Znosiłem to dla żony i córki.

Pewnego dnia wróciłem z pracy, zmęczony, a w domu — kolejna scena. Wanda znów niezadowolona. Wtedy w końcu nie wytrzymałem:

— Ile można?! Dlaczego pani zawsze wszystkim niezadowolona? Dlaczego nigdy w życiu się pani nie uśmiechnęła, nie powiedziała dobrego słowa?!

Milczała. Po prostu odwróciła się i wyszła. Pomyślałem — no, nareszcie. Może się zastanowi. Ale nie wiedziałem, że następnego dnia czeka mnie prawdziwy koszmar.

Nazajutrz wróciłem do domu — i nie mogłem otworzyć drzwi. Klucz nie pasował. Obok stały dwie moje walizki. Nie od razu zrozumiałem, co się dzieje. Pukałem, dzwoniłem, krzyczałem. Przez drzwi odpowiedziała teściowa:

— Zabieraj swoje rzeczy i wynoś się, dokąd chcesz. Żony i córki już nie zobaczysz!

Myślałem, że to żart. Ale to nie był żart. Kasia nawet nie wyszła. Tydzień później złożyła pozew o rozwód. Bez rozmowy. Bez szansy na wyjaśnienia. Zostałem z niczym — bez rodziny, bez słowa, bez córeczki.

Minęły lata. Ożeniłem się ponownie. Moja druga żona, Ania, dała mi synka. Jestem szczęśliwy, kocham ich, cenię każdą chwilę z nimi. Lecz serce boli — za Zosią. Co miesiąc regularnie płacę alimenty. Kasia je przyjmuje, lecz nie pozwala mi nawet zobaczyć córki. Ani zdjęcia, ani telefonu, ani jednego spotkania.

Dlaczego? Nie wiem. Nie zdradzałem. Nie biłem. Po prostu nie wytrzymałem i powiedziałem jej matce prawdę w oczy.

I za to — wymazano mnie z życia mojego własnego dziecka.