„Chcesz mojego męża? Proszę bardzo, jest Twój!” – powiedziała żona z uśmiechem do nieznajomej kobiet…

Chcesz mojego męża? Proszę bardzo, jest Twój rzuciła Ania z szerokim uśmiechem do zupełnie obcej kobiety, która pojawiła się niespodziewanie pod jej drzwiami.

Poczekaj chwilę, Zosia! powiedziała Ania do słuchawki, przerywając rozmowę z dziecięcą przyjaciółką. Ktoś właśnie dzwoni domofonem. Oddzwonię, jak sprawdzę, co się dzieje i kto nęka po sąsiadach dodała z lekkim westchnieniem. Zosia właśnie opowiadała jej z przekomicznymi szczegółami o imprezie urodzinowej swojej teściowej i Ania zanosiła się od śmiechu, jakby oglądała kabaret w warszawskim teatrze.

Ania podeszła do drzwi i zerknęła przez judasza. Zamiast spodziewanego sąsiada, zobaczyła nieznajomą młodą kobietę, z nieco ekscentrycznym wyglądem. Była przekonana, że nigdy wcześniej jej nie widziała, a przecież do ich klatki, zabezpieczonej domofonem, raczej niełatwo było się dostać postronnym osobom.

Postanowiła nie otwierać w końcu lepiej unikać rozmów z obcymi, szczególnie w tych niepewnych czasach, kiedy tyle się słyszy o oszustach podszywających się pod rozmaite osoby. Ania zawsze trzymała się zasady żadnych rozmów z nieznajomymi, nie dam się nabrać.

Już zamierzała wrócić do rozmowy z Zosią, gdy dzwonek rozbrzmiał ponownie. Kobieta za drzwiami najwyraźniej była wyjątkowo uparta, pewna, że ktoś jest w domu i zamierzała się tego dowiedzieć.

Ania była sama w mieszkaniu; jej mąż, Tomek, wyjechał na działkę do kolegi, pomóc mu przy wiosennych porządkach. Znowu zerknęła przez judasza, czujniej przyglądając się nieznajomej.

Było w niej coś dziwacznego, równocześnie trochę żałosnego, ale Ania nie czuła zagrożenia.

Co najgorszego może się stać, jak otworzę i każę jej się wynosić? Potem będę mieć spokój i mogę wrócić do swojego weekendu pomyślała. Pewnie się zgubiła albo wciska po domach jakieś cudowne garnki za grube złotówki.

Zdecydowała się wzięła głęboki oddech i otworzyła drzwi. Kobieta natychmiast się wyprostowała, nerwowo poprawiła apaszkę.

Dzień dobry! Pani to Ania, prawda? zapytała, bawiąc się frędzlami szalika. A właściwie, co ja pytam, przecież wiadomo.

No proszę pomyślała Ania. Oszuści coraz lepsi. Nawet wiedzą, jak się nazywam.

Kim pani w ogóle jest i o co chodzi? Stoi pani tu już dobre pięć minut. Nie zapraszałam, więc proszę się streszczać albo do widzenia! powiedziała zdecydowanie.

Czy Tomek jest w domu? zapytała nieznajoma, czym totalnie zbiła Anię z tropu.

To już przeginka pomyślała podejrzliwie. Wie nawet, jak ma na imię mój mąż. Widać przygotowana.

Przyszła pani do Tomka? dopytała Ania, choć w głowie miała zupełnie inną odpowiedź.

Nie, chciałam z panią rozmawiać. Gdyby Tomek był w domu, byłoby nieco trudniej odparła kobieta, nad wyraz szczerze.

Trudniej dla pani? O co tu chodzi? Ania była już naprawdę zaintrygowana.

Nie ma go. O co chodzi?

Może lepiej przejdźmy do środka. Trochę głupio rozmawiać na takie tematy na korytarzu zaproponowała kobieta, stając się coraz śmielsza.

No chyba nie! Nie znam pani i nie wpuszczam obcych do domu. Proszę mówić, o co chodzi, i szybko ostudziła ją Ania.

Naprawdę chce pani, żebym wyjawiła szczegóły mojego romansu z Tomkiem tu, na klatce, w obecności sąsiadów? ironicznie uśmiechnęła się kobieta.

CO? Jakiego romansu? Ania krzyknęła nieco głośniej, niż chciała.

Aniu, wszystko w porządku? Czemu wrzeszczysz? zagadnęła pani Kowalska spod jedynki, która akurat wyszła z windy.

Och, dzień dobry, pani Kowalska! Wszystko w normie. A jak pogoda dziś za oknem? próbowała odwrócić uwagę.

Z tego, co widzę, chyba się zbiera na deszcz odpowiedziała sąsiadka, wcale nie wyglądając na spieszącą się do mieszkania.

Proszę, niech już pani wejdzie w końcu wpuściła nieznajomą z rezygnacją.

Gość wszedł do środka i spojrzał badawczo po mieszkaniu, zatrzymując wzrok na różnych bibelotach.

Ma pani pięć minut. Mówić! Ania zagrodziła drogę dalej, żeby zaraz nie łaziła po całej chacie. To nie muzeum.

Mam na imię Magda zaczęła kobieta, zrzucając apaszkę i płaszcz. Ja i Tomek jesteśmy w sobie zakochani.

O, proszę! Nie mogła pani wymyślić czegoś bardziej oryginalnego? przerwała jej Ania z sarkastycznym uśmiechem.

Co w tym dziwnego? Ludzie się w sobie zakochują, to się zdarza. Nie jest pani pierwszą żoną, którą mąż zostawia Magda była coraz bardziej pewna siebie, próbując minąć Anię.

A jest pani pewna, że on mnie już nie kocha, a kocha panią? dopytywała Ania, nadal się uśmiechając.

Oczywiście! Inaczej by mnie tu nie było odparła Magda bez wahania.

Sęk w tym, że mój mąż nie kocha nikogo. On nie umie. Więc jest pani w błędzie, kochana powiedziała Ania spokojnie.

Magda próbowała się wytłumaczyć, ale w tym momencie drzwi otworzyły się i do środka wszedł Tomek…

…Tomek się zdziwił, widząc nieznaną sobie kobietę w przedpokoju.

Magda? Co ty tu robisz w sobotę? Coś się stało w pracy? zapytał zaskoczony.

Nie, przyszła do ciebie odparła Ania, z ledwo skrywaną satysfakcją.

Do mnie? Ale o co chodzi? Coś nie tak w firmie? Tomek był coraz bardziej skołowany.

Nie, kochanie. Przyszła cię zabrać ode mnie. Na zawsze powiedziała Ania z ironicznym uśmiechem.

Magda, wyraźnie zbita z tropu, szybko zaczęła nakładać płaszcz i wycofała się w stronę drzwi.

Już uciekasz? A co z Tomkiem? Przecież po niego przyszłaś! Naprawdę, nie będę płakać, jeśli chcesz go wziąć ze sobą zażartowała Ania, prowokując.

Ale Magda już zamknęła za sobą drzwi i nawet się nie odwróciła.

O co tu, do cholery, chodziło? spytał Tomek całkowicie skołowany.

Ty mi powiedz! Skąd się wzięła ta damska odwaga, żądająca rozwodu i twierdząca, że się z nią wyprowadzasz? Ania skrzyżowała ramiona.

Chyba żartujesz? Nie mam pojęcia, o co chodzi. Ostatnio dziwnie się kiwała w pracy, ale naprawdę nic nie zrobiłem. Mam już dość tych głupot. Przysięgałem ci, pamiętasz?

Okej. Bo mnie znasz, Tomek ja takich cyrków nie toleruję. Ale jak widzisz, kobiety coraz częściej próbują wyleczyć swoje zawikłane życie, wbijając się komu popadnie w dom powiedziała Ania, kręcąc głową.

Tomek zdjął buty i zniknął w kuchni, a Ania przez chwilę jeszcze stała zamyślona. Obiecała sobie, że nigdy więcej nie pozwoli takim akcjom psuć sobie spokoju w domu. Uśmiechnęła się w duchu nad nieudolnością całej akcji Magdy.

Ostatecznie, mimo prób z zewnątrz, ich związek był znacznie silniejszy, niż ktokolwiek mógłby przypuszczać.