Uncategorized5 miesięcy ago
– Niech leci sama. Może ją tam porwą – zmarszczyła się teściowa
Duszny wieczór przed urlopem powinien być pełen lekkiego podekscytowania i przyjemnych przygotowań.
Jednak w mieszkaniu Antka i Alicji w powietrzu wisiała gęsta atmosfera. W samym centrum salonu, niczym pomnik niepokoju, stała pani Stefania – matka Antka, emerytowana nauczycielka. W dłoni trzymała pilota od telewizora.
– Nie pozwolę! Całkiem wam odbiło?! – jej głos, przywykły do wydawania poleceń w szkole, zabrzmiał jak stal.
Na ekranie zatrzymał się kadr sensacyjnego reportażu: ponury prowadzący na tle mapy południowo-wschodniej Azji rysował czerwone strzałki zagrożeń.
Alicja, zaskakująco spokojnie pakując walizkę, tylko westchnęła. Znała ten scenariusz. Antek, z twarzą pełną zrezygnowanego zniecierpliwienia, próbował wtrącić słowo.
– Mamo, przestań już! To bzdury! Jedziemy do normalnego hotelu, mamy wykupioną wycieczkę…
– Bzdury?! – pani Stefania rozłożyła ręce, a pilot niemal poleciał w ścianę. – Antek, przejrzyj jej oczy! Ona cię tam na tamten świat wyśle! W Tajlandii… tam co drugi to handlarz żywym towarem! Ciebie, głupcze, wyślą po piwo do jakiejś uliczki i już nie wrócisz! Wytną z ciebie nerki, wątrobę, wszystko wyniosą w lodówce! A ją… – wskazała dramatycznie Alicję – ją sprzedadzą do burdelu! W telewizji był reportaż!
Alicja odłożyła ubrania. Podniosła zdziwione oczy na panią Stefanię i wytrzymała kłopotliwą ciszę, której Antek nigdy by nie zniósł.
– Pani Stefaniu – powiedziała cicho, ale wyraźnie Alicja – naprawdę pani w to wierzy? Że każdy Taj to mafioso, transplantolog i alfons w jednej osobie?
– Przestań sobie żartować! Nie masz żadnych argumentów! Pokazali w telewizji! Ludzie jadą tam za tanią egzotyką, a rodzina odbiera potem ich narządy w słoiku po ogórkach!
Antek przetarł twarz dłonią.
– Mamo, to robią pod publiczkę dla emerytów, żeby się bali i oglądali dalej. Przecież tam jeżdżą miliony turystów…
– I setki giną bez wieści! – wtrąciła ostro pani Stefania. – Ty już pewnie, Alicja, bilety kupiłaś? Zwrotu nie zrobisz?
– Kupione. Zwrotu nie będzie – spokojnie odpowiedziała Alicja. – Dwa lata oszczędzaliśmy na ten wyjazd. Sprawdzałam opinie, czytałam fora, rezerwowałam przez sprawdzone biuro. Nie będziemy łazić po slumsach w nocy. Chcemy zwiedzać, opalać się na plaży w Pattayi, jeść tom-yam…
– Jeszcze was tam czymś otrują, Boże wie co do tej zupy wsypią – mruknęła niechętnie teściowa. – Antek, synku, błagam cię, opamiętaj się. Niech leci sama, skoro taka mądrala. Jej ryzyko, jej sprawa. Ty zostań tu żywy i zdrowy. Matczyna intuicja mówi, że czeka was nieszczęście!
Zapadła ciężka, nieznośna cisza. Wtedy Alicja, jakby długo się do tego zbierała, powiedziała:
– Dobrze – oznajmiła, z hukiem zamykając walizkę. – Ma pani rację, pani Stefaniu. Ryzyko to ryzyko. Polecę sama.
– Alicja! Co ty wygadujesz? – zdębiał Antek.
– Słyszysz mamę. Jej serce czuje niebezpieczeństwo. Nie biorę odpowiedzialności za twoje nerki i wątrobę. Nie zamierzam narażać cię na bycie sprzedanym do niewoli. Zostajesz. Będziesz pił herbatkę z mamą i oglądał sensacje w telewizji. A ja… – uśmiechnęła się lodowato – …ja lecę do tego piekła. Sama.
Pani Stefania wyglądała na triumfującą, ale i wyraźnie zdezorientowaną.
Osiągnęła cel, ale gotowość synowej do podjęcia wyzwania ją zaskoczyła.
– I dobrze – powiedziała już bez wcześniejszego zapału. – Sama tego chciałaś.
Antek protestował i błagał, ale Alicja była nieugięta. Przed samym lotem leżeli oddzielnie, plecami do siebie.
– Może jeszcze zmienisz zdanie? – zapytał cicho Antek.
– Nie! – odpowiedziała stanowczo Alicja.
*****
Samolot wylądował w Bangkoku, a fala wilgotnego, aromatycznego ciepła otuliła Alicję.
Strach? Już nie. Pozostało tylko zmęczenie i paląca ciekawość świata. Pierwsze dni zwiedzała zgodnie z planem, spacerując po gwarnych, wesołych ulicach, podziwiając świątynie, jedząc smaczną uliczną kuchnię.
Nikt nawet nie próbował jej okraść, nie mówiąc już o porwaniu. Sympatyczni sprzedawcy na rynku tylko się uśmiechali i zbijali cenę o dziesięć bahtów.
Wysłała na familijny czat z Antkiem i… panią Stefanią (ta się upierała) zdjęcie: uśmiechnięta Alicja z koktajlem na tle turkusowego morza. Podpis: „Organy na miejscu. Nikt nie chce mnie jeszcze wziąć do niewoli. Czekam dalej”.
Antek słał jej serduszka. Pani Stefania wszystko czytała i milczała.
Wkrótce potem Alicja pojechała na północ, do Chiang Mai. Tam, w małym rodzinnym pensjonacie, gdzie gospodyni – starsza Tajka o imieniu Nok – uczyła ją gotować prawdziwy pad thai, wydarzyło się coś, co wywróciło jej świat do góry nogami.
Nok, mówiąca łamanym angielskim, była zaskakująco podobna do pani Stefanii.
Starsza kobieta z tym samym zaangażowaniem przeżywała rozłąkę z córką, która wyjechała do pracy w Seulu.
– Tam jest zimno, ludzie się nie uśmiechają, dziwna kuchnia – narzekała, mieszając energicznie makaron. – W telewizji mówili, że tam radioaktywność i wszyscy są źli!
Alicja spojrzała na jej zmartwioną twarz i parsknęła śmiechem. Śmiała się długo, ze łzami w oczach.
Nok patrzyła zaskoczona. W końcu, używając gestów i prostych słów, Alicja opowiedziała o pani Stefanii, telewizji, organach i niewoli.
Nok słuchała, otwierając szeroko oczy, a potem także się roześmiała. Jej śmiech był jak dzwoneczki.
– Ach, te nasze mamy! – wykrzyknęła. – Wszędzie takie same! Boimy się nieznanego. Telewizja tu też bzdury pokazuje!
Wieczorem, na werandzie pod gwiazdami, Alicja zadzwoniła przez wideo nie do Antka, lecz prosto do pani Stefanii.
Pani Stefania wyglądała na zmęczoną i czujną.
– No i co? Żywa jesteś? – odezwała się bez wstępów.
– Cała, z narządami na miejscu, pani Stefaniu. Proszę zobaczyć.
Alicja odwróciła kamerę na Nok na werandzie z tacą pełną słodkiej herbaty i owoców.
Nok uśmiechnęła się, widząc surową twarz polskiej teściowej.
– Dzień dobry! – zawołała wesoło. – Twoja synowa świetnie gotuje! Nie martw się, zaopiekuję się nią! Żadnej niewoli! – po czym objęła Alicję za ramiona.
Pani Stefania zamilkła. Patrzyła to na Tajkę, to na uśmiechniętą synową.
– I… i organy? – wydusiła z siebie, już mniej pewnym tonem.
– Wszystko mam na miejscu i nawet apetyt wrócił. Pani Stefaniu, tu jest pięknie, a ludzie bardzo mili. Nok mówi, że jej córka jest w Korei, ale ona się boi, że tam zimno i wszyscy źli. Bo tak mówią w telewizji.
Zapadło długie milczenie.
– Daj ją do telefonu, tę… Nok – powiedziała nagle pani Stefania.
Alicja podała Nok telefon i przez dziesięć minut dwie kobiety, rozdzielone tysiącami kilometrów i kultur, coś do siebie mówiły.
Nie rozumiały słów, ale czuły sens. Nok kiwała głową i śmiała się, pani Stefania najpierw była spięta, a potem powoli łagodniała.
Na koniec nawet próbowała się uśmiechnąć – nieporadnie, ale już bez maski strachu.
Po zakończeniu rozmowy Antek przesłał SMS: „Mama właśnie wyłączyła telewizor. Powiedziała: Dość tej paniki. I pyta, kiedy wrócisz”.
Alicja nie odpisała od razu. Spojrzała na gwiazdy. Potem zrobiła kolejne zdjęcie: ona z Nok, uśmiechnięte, objęte ramionami, i wrzuciła na czat.
Podpis: „Znalazłam sojusznika. Jutro lecę na paralotni. W razie co – nerki całe. Ściskam”.
Lot powrotny minął lekko. Na lotnisku witał ją Antek, a nieco dalej – pani Stefania z bukietem jaskrawych astrów.
Nie rzuciła się na szyję, ale i nie robiła awantury. Odsztyftowała się i podała kwiaty.
– No i co, cała jesteś?
– Jak widać. I bez nowych właścicieli…
– Dobra, już dobra – mruknęła teściowa. – Opowiesz, jak było… Ta twoja Nok, jak się miewa?
W drodze do domu Alicja opowiadała o świątyniach, jedzeniu, serdeczności ludzi i zabawnych przygodach.
Teściowa słuchała, czasem pytała. Telewizor milczał.
W jego czarnym ekranie odbijały się trzy postacie: mąż tulący żonę i teściowa, która w końcu postanowiła spojrzeć na świat nie przez pryzmat telewizyjnych „sensacji”, lecz własnymi oczami kogoś, kto był „w piekle” i wrócił – nie tylko cały, ale i… szczęśliwy.
I wieczorem, przy herbacie, pani Stefania, jakby testując grunt, rzuciła:
– W przyszłym roku… może i ja z wami? Tylko nie w te wasze dzikie rejony…
Antek i Alicja spojrzeli na siebie z uśmiechem. Zaskoczyło ich, że teściowa nagle zmieniła perspektywę.
Ale po kilku dniach przyszła w gości, z rozpaloną twarzą, i z progu oświadczyła:
– Ja z wami nie jadę! A tobie, Alicja, po prostu się poszczęściło! Widziałam ostatnio, jak ludzi z niewoli wykupili. Nie chcę tam trafić!
– Jak uważasz – wzruszyła ramionami Alicja.
– Antek, ty tam też nie masz czego szukać. W Polsce jest gdzie jeździć – dodała tonem nieznoszącym sprzeciwu pani Stefania.
Syn tylko pokręcił głową, wiedząc, że nie ma sensu dyskutować.
—
Niech leci sama. Może ją tam porwą – czyli o tym, jak teściowa, herbatka i telewizja zamieniły przygotowania do wymarzonej podróży Alicji w domowy thriller pełen rodzinnych histerii, a potem… niespodziewanej solidarności mam z całego świata.
Niech leci sama. Może ją tam porwą zmarszczyła brwi teściowa. Duszne, letnie popołudnie, kilka dni przed urlopem, teoretycznie powinno być przepełnione ekscytacją, planami i radosnym chaosem....
