Uncategorized5 miesięcy ago
A komu Ty jesteś potrzebna? Bezzębna, bezdzietna, bez rodowodu – Klara.
— A komu Ty jesteś potrzebna? — wykrzyczał Paweł, po czym splunął i wyszedł.
Klara podbiegła do okna i patrzyła, jak odchodzi człowiek, z którym przeżyła 15 lat. Myślała, że byli dusza w duszę, a on oświadczył jej przed odejściem: bo tak było mu wygodnie.
Doświadczenia z rodzinnych sesji zdjęciowych…
Klara ma mieszkanie, świetnie gotuje, jest doskonałą gospodynią — była gotowa zrobić dla niego wszystko.
Klara pomyślała, że powinna otworzyć okno i krzyknąć, żeby jej nie zostawiał.
Była gotowa na takie upokorzenie, nawet zgodzić się na to, by mieszkał z nią, choćby przez kilka dni w tygodniu nie był w domu, tylko z tamtą, drugą…
To lepsze niż być w wieku 45 lat samotną, porzuconą. Już miała otworzyć okno, gdy przypadkiem spojrzała na portret ojca — w mundurze wojskowym, z podniesionym podbródkiem, patrzył dumnie w obiektyw.
I Klarze nagle zrobiło się wstyd. Za swoją słabość.
Jeszcze raz spojrzała, jak jej przystojny i elegancki mąż, w płaszczu, wsiada z rzeczami do ładnego auta.
Poszła do kuchni, po drodze minęła korytarz, gdzie od babci odziedziczyła duże lustro…
Odbijało w sobie korpulentną, zmęczoną kobietę z siwymi włosami i przygaszonymi oczami.
Klara wiedziała, że nie jest pięknością. Do tego zdrowie ostatnio nie dopisywało, zęby się sypały, pieniędzy na nowe brak, bo mąż potrzebował nowego samochodu. W pracy zaś musiał wyglądać elegancko.
— Jakie to głupstwo! Twój Paweł wygląda jak aktor. A Ty? Tylko rozciągnięty sweter, spódnica z epoki dinozaurów, kilka bluzek. Rozdeptane buty i kapcie zamiast kozaków. A płaszcz z kołnierzem, którego nawet moja babcia by nie założyła. Wymaga od Ciebie menu rodem z restauracji: stek, kotleciki na parze, naleśniki z farszem, mięso. A czy nie lepiej byłoby, żeby sobie poszedł? Nie można tak za mężem chodzić, koleżanko! — mówiła do Klary jej współpracownica, Lucyna.
Klara słuchała, ale robiła po swojemu. Potem mąż powiedział, że odchodzi. Do dwudziestosiedmioletniej dziewczyny. Z czwórką dzieci.
— Młoda jest… — wzdychała Klara.
Ale koleżanka, a zarazem przyjaciółka, wybadała sprawę — na Facebooku, wypytując sąsiadów… I oznajmiła:
— Próbę można by na niej stawiać! Jeszcze Tobie zasugerował, że jesteś bez rodowodu! A Ty przecież z dobrej rodziny! Tamto dno! Ani dnia nie pracowała, dzieci od różnych facetów, w ciąży piła, matka też rozwiązła… Lepiej o młodości nie wspominać. Ale podobno mężczyźni takie lubią. Lekkie, frywolne. Ale rodziny na tym się nie zbuduje. Zadziwił mnie Twój Paweł. Klara, trzymaj się!
Trzymała się. Od rodziców odziedziczyła kapitalne mieszkanie w centrum.
Ojciec, jakby coś przewidywał, zadbał o to, by Paweł nigdy nie miał prawa do ani jednego metra. I Klara zdecydowała się wynająć jeden pokój — żeby łatwiej było z pieniędzmi.
W okolicy budowano kilka inwestycji. Wprowadził się inżynier — z brodą, sympatyczny, kulturalny. Nazywał się Włodzimierz Wszeborowicz. Patrzył na Klarę uważnie. Potem stwierdził:
— Zapłacę Pani z góry! Proszę iść zrobić sobie zęby. Taka ładna dama, a się męczy!
Klara się zarumieniła. Nie uważała się za piękną, ale zębami rzeczywiście wypadałoby się zająć.
Dał jej więcej pieniędzy. Mówił, że odda później. Potem przyjechał jego brat. Klarę zszokował. Kanarkowy garnitur, fioletowe spodnie, niewiarygodna fryzura.
Przedstawił się jako Cyryl, pracuje jako stylista.
Przyjechał odwiedzić brata i Klarę „wziąć pod opiekę”. Kiedy częstowała domowników ciastem, Cyryl zaproponował zmianę wizerunku.
Zmienili ją. Włosy rozjaśniły się, makijaż odsłonił ładne rysy, zęby naprawione. Teraz chodziła do pracy piechotą. Zniknęły zbędne kilogramy, nawet zaczęła biegać w parku.
Urocza kobieta z łagodnym uśmiechem i dołeczkami w policzkach. Jak motyl, który wyszedł z niepozornej poczwarki.
Któregoś dnia zadzwonił dzwonek do drzwi. Lokator otworzył, krzyknął:
— Klarciu, do Ciebie ktoś!
Na progu pojawił się były mąż. Z trudem go poznała — Paweł postarzał się w rok, był blady, wyniszczony, zagubiony. Po dawnej elegancji ani śladu.
Obok stały torby.
— Czego chcesz? — spytała Klara.
Pamiętała, jak próbowała do niego dzwonić po rozstaniu. Nie chciał rozmawiać, potem w ogóle zablokował jej numer.
A teraz przyszedł.
— Ale się zmieniłaś! — zachwycił się Paweł.
Klary nie wzruszyły komplementy. Pamiętała bezsenne noce, myśli o końcu, łzy, panikę.
— Klaro, ile się wycierpiałem! Ta kobieta tylko pieniądze ze mnie ciągnęła… Dzieci najpierw się wydawały w porządku, potem… mają fatalne wychowanie, ciągle krzyczą. Ona nie chce ich rozwijać. Ciągle w telefonie, nie gotuje. Tylko jakieś pierogi, albo zupki chińskie. Wyobrażasz sobie? Zupki chińskie! Dla mnie! Pranie — wszystko wrzuca naraz, sukienki się zafarbowały. Przez ten czas nic sobie nie kupiłem, wszystko na nich. Jak w domu wariatów. Klaro… Przyszedłem do Ciebie. Z Tobą było mi najlepiej. Często Cię wspominam. Zacznijmy od nowa, proszę! — błagał.
Ale w uszach wciąż brzmiały słowa:
— A komu Ty jesteś potrzebna? Bezzębna, bezdzietna, bez rodowodu — Klara.
Klara jeszcze raz spojrzała na byłego. I w tym momencie drzwi się otworzyły. Wszedł zaniepokojony Włodzimierz Wszeborowicz:
— Klarciu! Potrzebujesz pomocy? Panie, w jakiej sprawie?
Paweł zareagował ostro:
— A pan to kto?
— To mój mąż, Włodzimierz. Nie przychodź tu więcej! — Klara zatrzasnęła drzwi przed nosem Pawła, który aż zaniemówił ze zdziwienia.
Przeprosiła lokatora, no, że tak nazwała Włodka mężem. Ale on westchnął i wypalił:
— Chyba czas na wyjaśnienia! Kocham Cię, Klaro! Jak można było porzucić tak wspaniałą kobietę? Wyjdź za mnie, proszę! Naprawdę.
Był wdowcem. I Klara wyszła za niego. Po dwóch miesiącach. Zasypywał ją różami, kupili działkę.
Klara nie widzi, jak czasem zza rogu podgląda ich były mąż. Wściekły na siebie, że poddał się pokusie i wymienił dobrą kobietę na pustą wydmuszkę.
Został z niczym.
A Klara i Włodzimierz idą ulicą za rękę, szczęśliwi i zakochani. I ona spodziewa się dziecka.
Zostaw lajka i napisz, co o tym myślisz w komentarzu!
Komu ty jesteś potrzebna? Bezzębna, niepłodna, bezrodowa Krystyna Komu ty jesteś potrzebna?! krzyknął Paweł. Splunął i wyszedł. Podbiegła do okna i patrzyła, jak odchodzi człowiek, z...
