Uncategorized5 miesięcy ago
Nikomu nie oddam. Opowieść.
Ojczym ich nie krzywdził. Przynajmniej nie wytykał kromki chleba, nie ganił za naukę, tylko kiedy Ania wracała później niż powinna, potrafił nakrzyczeć.
— Obiecałem twojej mamie, że będę się tobą opiekować! — grzmiał w odpowiedzi na nieśmiałe protesty Ani, że przecież jest już dorosła. — Lepiej wiem, co ci wolno, a czego nie! Myślisz, że dostałaś świadectwo i wszystko ci wolno? Najpierw zacznij normalnie pracować, a potem udawaj dorosłą!
Jak się uspokajał, mówił już łagodniej.
— Przecież on cię zostawi, co ja, nie widziałem co to za chłopak? Auto drogie, twarz przystojna, po co mu taka zwykła dziewczyna jak ty, Aniu? Będziesz potem płakać, zobaczysz.
Ania nie wierzyła ojczymowi. Olek miał urok, studiował, płacił za studia, ona by też chętnie studiowała, ale po konkursie się nie dostała, więc poszła do technikum, to się jej nie spodobało, teraz rozdawała ulotki, roznosiła gazety, a głównie przygotowywała się do egzaminów na przyszły rok. Tak poznała Olka — podała mu ulotkę, on wziął jedną, drugą, trzecią i mówi:
— Dziewczyno, może tak — ja biorę wszystkie ulotki, a ty idziesz z nami do kawiarni?
Nie wiadomo, co wtedy ją napadło, ale zgodziła się. Sprytnie schowała ulotki do plecaka i wyrzuciła je wracając z kawiarni.
W kawiarni Olek przedstawił ją swoim znajomym, częstował pizzą i lodami. Z siostrą takie rzeczy jadły tylko w urodziny — nie mieli pieniędzy, a ojczym zabraniał wydawać rentę, powtarzał, że musi być na czarną godzinę, gdyby coś mu się stało.
W rzeczywistości zarabiał nieźle, ale połowę wydawał na wiecznie psujący się samochód, a drugą przegrywał. Ania nie narzekała — dobrze, że ich z Alą z domu nie wyrzucił, to jego mieszkanie, mamę musieli sprzedać, gdy zachorowała. Czekolady, pizzy, słodkiej oranżady — marzyły o tym, ale jak coś się trafiło, Ania oddawała wszystko siostrze. Nawet w kawiarni u Olka poprosiła o kawałek pizzy na wynos dla Ali? Spojrzał wtedy na nią dziwnie. A potem kupił jej cały krążek pizzy i wielką czekoladę z orzechami.
Na darmo ojczym myślał, że Olek ją skrzywdzi. Był dobry. Z nim Ania czuła się jeszcze bardziej niepewna, więc zaczęła się mocno uczyć do egzaminów, znalazła prawdziwą pracę — jako kasjerka w sklepie. Dobrze tam płacili, kupiła sobie porządne jeansy, zrobiła fryzurę u prawdziwego fryzjera, żeby Olek się nią chwalił.
Kiedy zaprosił ją na działkę, Ania wiedziała, co się wydarzy, ale nie bała się — nie była przecież dzieckiem. On ją kochał, ona jego. Bała się tylko, czy ojczym ją puści, ale on zaczął wracać późno, czasem wcale. Wiedziała, gdzie nocuje — u cioci Luby, pielęgniarki. Długo z nią flirtował, ona nie chciała się wiązać z facetem, co ma dwie dziewczyny z pierwszego małżeństwa, sama była rozwódką, ale w końcu się złamała.
To szło Ani na rękę, choć Ala płakała, gdy dowiedziała się, że będzie spać sama, ale Ania kupiła jej czekoladę, chipsy i oranżadę, pogodziła się z losem.
O tym, że jest w ciąży, Ania dowiedziała się późno. Miała zawsze nieregularny cykl, nie pilnowała, nikt jej nie nauczył. Inna kasjerka, Pani Weronika, zapytała:
— Co taka promienna, zaokrąglona — może w ciąży?
Pośmiały się, ale wieczorem Ania kupiła test. Jak zobaczyła dwie kreski, nie chciała wierzyć — przecież to niemożliwe!
Olek nie był zachwycony. Powiedział, że to nie w porę, dał pieniądze na lekarza. Ania przepłakała noc i poszła. Ale już za późno — szesnaście tygodni. To na działce się stało, myślała, że za pierwszym razem nie można.
Ukrywała to przed ojczymem, ale brzuch rósł. Musiała się przyznać.
Jak on krzyczał!
— Gdzie twój chłopak? Chce się z tobą ożenić?
Ania spuściła wzrok. Olka nie widziała miesiąc, odkąd dowiedział się, że dziecka nie da się już usunąć.
— Rozumiem — mruknął ojczym. — Ostrzegałem cię, Aniu…
Nie powiedział od razu, pewnie konsultował się z ciotką Lubą.
— Słuchaj, stało się — rodź. Ale musisz go oddać w szpitalu, nie potrzebuję kolejnej gęby do wykarmienia. Sprawa taka… Żenię się, Aniu. Luba też jest w ciąży. Będziemy mieć bliźniaki. Sama rozumiesz, troje dzieci w jednym domu — przesada.
— To ona tu zamieszka? — zdziwiła się Ania.
— A gdzie, przecież będzie moją żoną, gdzie ma mieszkać?
Brzmiało to jak żart, ale nie żartował. Groził, że wyrzuci je z Alą, jeśli przyniesie tu dziecko. Ania wiedziała, że powtarza słowa Luby, ale nie zmieniało to faktu — nie mogła dziecka oddać.
— Nie martw się — powiedziała Luba. — Takie niemowlaki szybko się rozchodzą, zaraz go adoptują, pokochają jak własne.
Ania płakała, dzwoniła do Olka, próbowała wymyślić, gdzie zamieszkać z siostrą i dzieckiem, ale nie znalazła rozwiązania. Wtedy pani Weronika wskazała jej parę:
— Patrz, tyle lat minęło, a oni ciągle w czerni chodzą. Całe życie w żałobie, ja nie wiem… Urodziliby jeszcze dziecko. Albo adoptowali.
Widziała ich często — razem i osobno. Kulturalni, uprzejmi, z miłymi choć smutnymi twarzami, nie wiedziała, co u nich się stało.
— Stracili córkę, była głośna sprawa — autobus z dziećmi się rozbił? Jechali na wycieczkę, kierowca zasnął. On zginął i ta dziewczynka, taka szkoda. Ludzie dobrzy — on lekarz, ona uczy angielskiego. Znałam ich z sąsiedztwa, jak byłam mężatką. Wszystko minęło… Odwiedzaliśmy ich, przynosiliśmy aniołki córce — na wycieczce kupiła figurkę aniołka, trzymała ją w ręku. Ledwo odzyskali. Potem ludzie przynosili kobiecie aniołki. Bałam się, że ją to zaboli, ale nie — raczej jej to pomaga.
Ania widziała w którymś filmie, jak dziewczyna oddała dziecko bezdzietnej parze. Może oni mogą, a może wcale nie chcą, ale Ania ciągle o nich myślała. Była już w ósmym miesiącu, ale wciąż pracowała, nie chciała stracić stanowiska, akurat ta para stanęła przy jej kasie i mężczyzna zapytał:
— Młoda dziewczyno, nie czas na urlop macierzyński? Jeszcze tu urodzisz.
Ania nie narzekała, ale naprawdę było ciężko — kręgosłup bolał, zgaga męczyła, nogi puchły. Nikt nigdy nie pytał, jak się czuje, tylko lekarz narzekał, ale to się nie liczy. Ta troska była tak wzruszająca, że oczy Ani od razu się zaszkliły — to się jej często ostatnio zdarzało.
Po paru dniach po zmianie, gdy wracała z zakupami, wyprzedził ją ten mężczyzna i zaproponował pomoc. Ania poczuła się niezręcznie, ale i miło. Pomyślała, że to dobry człowiek.
Zobaczyła aniołka w sklepie — była wyprzedaż, lato w pełni. Kupiła go pod wpływem chwili, wypytała panią Weronikę o adres i poszła.
Naciskając dzwonek, przestraszyła się — może to niestosowne, minęło tyle lat? Chyba już nikt im nie nosi aniołków.
Drzwi otworzyła kobieta. Rozpoznała chyba Anię, bo uniosła brwi zdziwiona. Ania szybko podała jej figurkę, głowę schowała w ramiona — bała się, że w najlepszym razie trzasną jej drzwi przed nosem, w najgorszym — nakrzyczy.
Ale nie wydarzyło się ani jedno, ani drugie. Kobieta wzięła aniołka, uśmiechnęła się i powiedziała:
— Wejdź. Napijesz się herbaty?
Przy herbacie opowiedziała Ani ich historię, którą już słyszała od Weroniki, ale z ust tej kobiety brzmiała smutniej i mocniej.
— A czemu nie urodziliście jeszcze? — wyszeptała Ania.
— Ciężki poród. Musieli mi wyciąć macicę. Nigdy już nie mogłam urodzić.
Zrobiło się niezręcznie — jakie miała prawo wtrącać się w ich życie? Chciała zapytać o adopcję, ale nie mogła się przełamać.
— Myśleliśmy o adopcji — powiedziała kobieta, jakby czytała jej myśli. — Nawet kurs rodziców zastępczych skończyliśmy. Ale w ostatniej chwili nie dałam rady. Prosiłam córkę — daj mi znak. Nic się nie działo, nic a nic.
I wtedy z pokoju dobiegł dźwięk jakby szklanka się rozbiła. Kobieta drgnęła, Ania spojrzała w tamtą stronę — myślała, że nie ma nikogo w domu.
Obie weszły do salonu. Ania bała się, że będzie tam jak w grobowcu — ciemno, wszędzie świece i zdjęcia. Ale był tylko jeden portret, pokój jasny, żadnych świec. Tylko figurki aniołków. Jedna leżała rozbita. Kobieta podniosła kawałki porcelany, długo się wpatrywała. Wreszcie dziwnym głosem powiedziała:
— To ta sama statuetka. Jej.
Ani zapłonęły policzki. Czy to nie znak?
Córkę urodziła w terminie. W tym czasie ciocia Luba już mieszkała z nimi i sama miała wcześniaki. Maluchy były jeszcze w szpitalu, ale wkrótce mieli je zabrać, już mieli dwa białe łóżeczka z kokosowymi materacami. Dla jej dziecka nikt nic nie planował, miała je oddać w szpitalu. Ala tylko wieczorami pytała szeptem:
— Może da się ją gdzieś schować? Żeby nie wiedzieli, że to twoja córeczka. Pomogę ci.
Od tych słów Ania miała łzy w gardle, ale przy siostrze się nie poddała.
Treść listu przemyślała wcześniej. Napisała, że nie może zatrzymać dziecka, że maluch jest zdrowy i nie muszą się martwić. Przypomniała o znaku — upadłej statuetce. Dołożyła wszystkie oszczędzone pieniądze — tyle powinno wystarczyć, ludzie byli dobrzy.
Ze szpitala wypisywano rano, ale podrzucać dziecko w biały dzień było straszne. Cały dzień siedziała w galerii handlowej, choć było jej ciężko, kręciło się w głowie. Ale najważniejsze było jej dziecko, trzeba znaleźć kochających rodziców.
Gdy centrum handlowe się zamknęło, Ania jeszcze godzinę siedziała na ławce, dobrze, że było ciepło. Dopiero gdy zapadł zmrok, zdecydowała się wejść do klatki, przyczaiła się, gdy ktoś wychodził z psem na spacer.
Córeczkę niosła w nosidełku, kupiła je sama i poprosiła panią Weronikę, by przyniosła w dniu wypisu. Ta nie zadawała pytań. Teraz Ania postawiła nosidełko tak, by drzwi go nie zniszczyły, wsunęła pod kocyk kopertę z listem i pieniędzmi i już miała zadzwonić i uciekać, gdy drzwi się otworzyły. Na progu stał mężczyzna — ojciec tej zmarłej dziewczyny.
— Co tu robisz?
Ania aż podskoczyła ze strachu.
Zauważył nosidełko.
— Co to?
Łzy same popłynęły. I Ania wszystko opowiedziała — o Olku, który ją porzucił, o ojczymie, który utrzymywał je siedem lat, a teraz ma bliźnięta z nową żoną, o cioci Lubie, która wymyśliła, żeby odmówiła się dziecka od razu w szpitalu.
Słuchał uważnie, potem powiedział:
— Galia już śpi, nie chcę jej budzić. Rano pogadamy. Chodź, pościelę ci w salonie.
Spać w pokoju pełnym aniołów było dziwne, ale Ania zasnęła od razu, mocno tuląc córeczkę.
Obudziła się czując pustkę. Córeczki nie było. W jednej chwili zrozumiała — nie odda jej! Nigdy! Chciała biec, szukać, zabrać ją…
Ruszyła się, ale nie zdążyła — weszła Galia. Miała w rękach jej córeczkę.
— Masz — uśmiechnęła się. — Trzeba nakarmić, lulałam ją, chciałam cię wyspać, ale długo się nie da.
Ania karmiła córeczkę, nie mogła spojrzeć Galii w oczy. Może już się zdecydowali? Jak powiedzieć, że zmieniła zdanie?
— Ile lat ma twoja siostra? — nagle spytała Galia.
— Dwanaście — zdziwiła się Ania.
— Myślisz, że zechce się do nas wprowadzić?
To pytanie było tak zaskakujące, że Ania spojrzała na Galię.
— Co? — nie zrozumiała.
— No, Saszka wszystko mi opowiedział. Że nie macie gdzie mieszkać, ojczym cię wyrzuca. Pomyślałam, że jeśli siostra zostanie tam, zrobią z niej służącą. Niech zamieszka z nami.
— Jak to „też”? — wychrypiała Ania.
Galia wskazała na sklejonego aniołka przy zdjęciu — wyglądał dziwnie, ale rozpoznawalnie.
— Myślę, że to był znak. Że mamy wam pomóc — powiedziała po prostu. — Mamy dużo miejsca, przeprowadzicie się do nas. Pomogę ci z córeczką. Nie wygłupiaj się, nie wolno rozdzielać matki i dziecka.
Ani zrobiło się tak lekko i tak wstyd, że policzki znowu się zarumieniły.
— Zgadzasz się? — spytała Galia.
Ania kiwnęła głową, chowając twarz w kocyku córeczki, żeby Galia nie widziała jej łez…
Ojczym nigdy nie robił im krzywdy. Przynajmniej nie wymawiał kromki chleba, o naukę się nie czepiał, tylko czasem, gdy Agnieszka wracała później niż zwykle, potrafił nakrzyczeć....
