Było nad wodą

Było to nad morzem

„Musisz odpocząć, ile można tak pracować, Włada? Nie jesteś już sobą, gdzie ten twój płomienny wzrok, gdzie ta twoja radosna energia, którą zawsze wszystkich zaraziała? No rozwiodłaś się i już, z tym twoim…” – matka dodała nieprzyzwoite słowo – „dobrze zrobiłaś, nie ma po co cierpieć.”

„Mamo, ale ja nie cierpię, minął już rok od rozwodu. Przyzwyczaiłam się. Córka nie pozwala się nudzić. A przy tym moja Danka jest naprawdę dojrzała jak na swój wiek. Często mnie zaskakuje, a przecież nie ma nawet dwunastu lat. To przez te twoje czasopisma, które kupujesz. Czyta wszystko, co wpadnie jej w ręce” – odpowiedziała córka.

Postanowiły z córką wyrwać się nad morze.

„Właśnie, Danka też powinna odpocząć, jest przecież taką mądrą dziewczynką, prymuską w szkole, niech i ona odetchnie. Proponuję ci, żebyście pojechały razem nad morze. Na sanatoria czy drogie wycieczki nas nie stać, ale w prywatnym kwaterze można zamieszkać. Dołożę wam trochę pieniędzy” – nalegała matka.

„Mamo, no zgódź się!” – usłyszała Włada głos córki. – „Zwłaszcza że babcia nam pomoże. A może babciu, ty też z nami?” – zaśmiała się. – „Rozumiesz, mamo? Woda i słońce dają życie drzewom i roślinom, stają się silne i wytrzymałe. Tak samo my z tobą nabierzemy sił i zdrowia” – córka wyraźnie cytowała kogoś.

„Boże, skąd ty to bierzesz, Danka?”

„No przecież czytam, to z czasopism babci. A poza tym chodzę do szkoły, gdybyś nie zauważyła” – zaśmiała się dziewczynka.

Zbliżał się urlop Włady i już zdecydowała – z córką uciekną nad morze. Ostatniego dnia przed wyjazdem, wychodząc z pracy, rzuciła koleżankom:

„No to pa, dziewczyny, w końcu odpoczynek!”

„Wypoczywaj, Włada, opalaj się, pływaj i poznaj jakiegoś przystojniaka!” – zażartowały koleżanki.

Zaczęły się przygotowania. Wypełniały walizkę. Pojechały do centrum handlowego, kupiły nowe stroje kąpielowe, szorty. Danka, rozradowana, śpiewała:

„Było to nad morzem, szła po piasku, on patrzył na nią…”

„Córeczko, o czym ty? Znowu z jakiejś książki?”

„Mamo, czytałam w czasopiśmie.”

„Za wcześnie na dorosłe lektury, trzeba je wyrzucić” – powiedziała Włada.

„Mamo, zapomniałaś, jest jeszcze internet.”

„To go wyłączę.”

„No, mamusiu, to już przemoc nad jednostką!” – zaśmiała się córka.

„No to, jednostko, pakuj swoje rzeczy” – odparła matka.

„Mamo, Weronika mi zazdrości, też chce nad morze. Nigdy tam nie była i nawet nie wie, jak to wygląda.”

„Rozumiem. W ich domu jest ciężko, mama jest niepełnosprawna, ojca nie ma. Wiem, jak im trudno” – westchnęła Włada. – „Może Weronika dorośnie i los się do niej uśmiechnie. Wtedy i z mamą pojadą nad morze.”

„Może, ale kiedy to jeszcze będzie…” – smutno dodała córka.

W przeddzień wyjazdu siedziały wieczorem na kanapie i rozmawiały głównie o morzu, gdy nagle Danka rzuciła:

„Mamo, a może tam spotkasz swojego przeznaczenia?”

„Kogo?!” – Włada aż podskoczyła.

„No, miłość twojego życia, jak czytałam: 'było to nad morzem, gdzie koronkowa piana…’ Więc z tej piany wyłoni się twój wybrany…”

„Danka, o czym ty w ogóle myślisz? Ja nawet nie myślę, a ty…” – Włada rozłożyła ręce.

„Oj, dobra, mamo, idę spać” – szybko zeskoczyła z kanapy i pobiegła do swojego pokoju.

Jechały pociągiem. Podróż trwała całą dobę. Włada z córką cieszyły się, patrzyły przez okno, podziwiały mijane krajobrazy. Ostatni raz były nad morzem cztery lata temu, teraz radość je rozpierała.

Na dworzec dotarły pod wieczór, dojechały do prywatnej kwatery. Gospodyni powiedziała:

„Dziewczynki, tu będzie wasza część, a drugą zajmuje młody człowiek – porządny chłopak, ma na imię Olek.”

„Co nas to obchodzi?” – pomyślała Włada i zaczęły się rozpakowywać.

„Mamo, chodźmy nad morze!” – zawołała córka. – „Rzeczy rozłożymy później, może się wykąpiemy…”

Władzie też się chciało, zwłaszcza że morze było blisko – wystarczyło wyjść za bramę, by je zobaczyć.

„Idźmy, wieczorem przyjemnie się pływa, a słońce już nie tak praży” – zgodziła się.

„Mamusiu, jaka tu uroda!” – szczebiotała Danka. – „W końcu jesteśmy nad morzem!”

Zrzuciła klapki i wbiegła do wody, uśmiechając się z zachwytu, potem wyskoczyła, zdjęła szorty i koszulkę i znów pobiegła do fal. Fale leniwie rozbijały się o brzeg, a Włada zauważyła, że morska piana rzeczywiście była koronkowa.

Zmierzchało, gdy wracały szczęśliwe do domu. Na werandzie stał przystojny mężczyzna, sącząc piwo z puszki. Gdy mijały go, Danka nagle powiedziała:

„W piwie są toksyczne substancje, nawet sole metali ciężkich…”

„O, dobry wieczór” – odezwał się. – „Skąd u was taka wiedza?”

„Dobry wieczór” – powiedziały jednocześnie, a Danka dodała: – „Trzeba więcej czytać i interesować się światem” – odparła dumnie i wśliznęła się do pokoju, za nią weszła matka.

Olek pomyślał:

„A ja się martwiłem, że będzie nudno. Z taką sąsiadką nuda nie grozi, patrzcie ją, z tą chemią…”

Następnego dnia Włada zaproponowała córce:

„Może pójdziemy na wycieczkę, a nad morze wieczorem? Jeszcze zdążymy się spalić.”

„Dobrze, mamo, zgadzam się. Musimy poznać okolicę, zobaczyć, co ciekawego tu jest.”

Pod wieczór poszły na plażę. Ludzi już ubyło. Od razu zauważyły swojego sąsiada, który w przeciwsłonecznych okularach leżał na leżaku i patrzył w dal.

„Mamo, nasz sąsiad!” – szturchnęła matkę córka.

Podeszły bliżej, Olek też je zauważył i powiedział:

„Dobry wieczór, jestem Olek, a wy, piękne nieznaj