BrzydkaMimo swojego nieprzyjemnego wyglądu, dziewczyna potrafiła oczarować wszystkich swoją niezwykłą dobrocią.

**Dziennik, 8 marca**

Zanim wszedł zmrok, w szpitalnym korytarzu rozległo się wyraźne Bum! i nagła ciemność. Po chwili, kiedy ciemność zaczęła ustępować, usłyszałem znajomy głos:
Aniele, to ratownik, coś się tam wybuchło.

Czując na karku delikatny dotyk, wysunąłem powoli powieki. Przed oczami pojawił się prostokątny wisiorek z wygrawerowanymi znakami zodiaku. Obok stała kobieta w białym kitlu.

Do operacji! zawołał ktoś tuż obok.

Rodzice wrócili z pracy. Mama od razu pobiegła do kuchni, zerknęła do pokoju, w którym siedział syn przy lekcjach. Tata, wchodząc, od razu zauważył, że nastrój chłopca nie jest najlepszy.

Jasio, co się stało? poklepał go po głowie.

Nic mruknął czteroklasista.

No dalej, mów!

Już prawie 8 marca. Nauczycielka zatrzymała nas dzisiaj i kazała przygotować prezenty dla dziewczyn.

I w czym problem? uśmiechnął się tata.

Mamy tyle chłopców, co dziewczyn, i ona przydzieliła nam pary westchnął ciężko. Moja przydzielona była nieurodziwa Jadwiga Erofejewska.

Każda dziewczyna chce dostać prezent, ładny i nieładny próbował tłumaczyć tata, jakby rozmawiał z dorosłym. Jak ona przydzielała? Alfabetycznie?

Nie, według znaków zodiaku?

Co to ma znaczyć? tata nie powstrzymał się od śmiechu.

Według kompatybilności. Jadwiga to Panna, a Pannie najpasuje Byk. A ja właśnie Byk!

To świetnie, jeśli pasujecie! Może kiedyś się w niej zakochasz.

Ja? W Jadwidze Erofejewskiej?

Tata wybuchnął śmiechem. Wtem weszła mama:

Co tu się dzieje?

Leno, idź do kuchni powiedział tata, przybierając poważny wyraz. Musimy poważnie porozmawiać.

Po jej wyjściu Jasio zapytał smutnym głosem:

Tato, co teraz mam robić?

Przygotować prezent!

Jaki?

Jutro w pracy zrobię twojej wybrance prezent.

Coś, co potrafi zrobić w zakładzie galvanicznym? zapytał Jasio.

Tak! Produkujemy wszelkiego rodzaju powłoki metalowe.

Nie rozumiem.

Zobaczysz jutro!

—

Następnego dnia tata przyniósł wisiorek na łańcuszku, wyglądający na złoty prostokąt. Na jednej stronie wygrawerowano dwa znaki: Byk i Panna, a po drugiej drobnym, ale eleganckim pismem:

Mojej koleżance Jadwidze z okazji 8 marca! Anatol.

Wisiorek lśnił pięknie, a gdy mama włożyła go do przezroczystej torebki, wyglądał jeszcze bardziej zachwycająco.

—

8 marca nadeszła. Nauczycielka nie zamierzała prowadzić lekcji. Najpierw uczniowie wręczyli jej prezent, a potem poprosiła chłopców, by podarowali upominki dziewczynom.

Wszyscy rzucili się do swoich wybranków. Jasio podszedł do Jadwigi Erofejewskiej i, tak jak nauczył go tata, powiedział:

Jadwigo, życzę Ci wspaniałego 8 marca! Może kiedyś los połączy Byka i Pannę.

Po wypowiedzeniu wyuczonych słów wrócił na miejsce, nie zdając sobie sprawy, że serce tej nieurodziwej dziewczyny zabiło mocniej.

Kilka miesięcy później rodzice Jadwigi przeprowadzili się do innej dzielnicy, a sama Jadwiga od klasy piątej uczęszczała do innej szkoły.

—

Obudziłem się w szpitalnym łóżku. Biały sufit, szpitalny zapach. Próbowałem ruszyć rękami i nogami, ale tylko lewa ręka się poruszała.

Gdzie ja jestem? zapytałem, nie do końca rozumiejąc, do kogo mówię.

Usłyszałem tupot i podszedł pielęgniarz na wózku, patrząc uważnie:

Dobrze się wybudziłeś, jesteś na oddziale chirurgii ratunkowej.

Czy moje ręce i nogi są całe? spytałem cicho.

Wygląda na to, że tak, ale od górnej części głowy po pięty masz opatrunki.

Pielęgniarka podeszła i zapytała:

Jak się czujesz?

Co się ze mną stało? odpowiedziałem.

Życie ci nie zagraża, ręce i nogi będą działać. Trochę blizn zostanie, ale nic poważnego powiedziała, podając telefon.

Twoja mama chciała do ciebie zadzwonić, gdy się obudzisz.

Głos matki przebił się przez łzy:

Synu, wszystko w porządku.

Mamo, wszystko jest dobrze starałem się brzmieć jak najbardziej optymistycznie. Powiedziano mi, że znikną jedynie małe blizny. Niedługo mnie wypiszą.

Nie mogę zostać z tobą na noc. Zaraz przyjdę.

Nie martw się, mamo odłożyłem telefon przy sobie i uśmiechnąłem się do pielęgniarki:

Dziękuję!

Niebawem już opuścisz szpital odpowiedziała z uśmiechem. To będzie trwało trzy tygodnie.

Co się stało? zapytał obok leżący pacjent, gdy pielęgniarka wyszła.

Jestem ratownikiem. W zakładzie galwanicznym wybuchły balony ciśnieniowe przypomniałem sobie. Zostaliśmy wezwani, ruszyliśmy na miejsce, w wielkiej hali były trzy ranne osoby. Balony się rozpryskiwały, w niektórych miejscach ogień. Wyciągaliśmy poszkodowanych Byłem ostatni, co wyszedł, a tuż przy drzwiach wybuchł kolejny balon Nie pamiętam dalej.

To twoja wina stwierdził głos pielęgniarki. Przychodzi kolega z pracy.

Wszedł kolega, podbiegł do mojego łóżka:

Cześć, Jasio! Jak się trzymasz?

Ręce i nogi w całości! odpowiedziałem z entuzjazmem, machając lewą ręką.

Daj spokój! Co dalej się stało?

Wyszliśmy, kiedy wybuchł balon, wróciliśmy, wyciągnęli cię byłeś cały w krwi, lekarze już przybyli

Dzięki!

Jasio, o czym ty mówisz?! nagle przyjaciel uśmiechnął się. Słyszałem, że chcą cię nominować do medalu.

Kiedy mnie wypiszą?

Muszę iść. Okrążenie będzie teraz. Pielęgniarka powiedziała, że nie potrwa długo.

Wtedy wkroczył lekarz, mężczyzna w ok. czterdziestu lat:

Jak tam, bohaterze? podszedł do mojego łóżka.

Normalnie.

Skoro już mówisz, to znaczy, że będziesz żył. Daję ci przegląd!

Czy wiesz, że Jadwiga Władysławówna przyjdzie po dwa dni?

—

Dwa dni później wziąłem się w garść i próbowałem wstać. Ból nóg wciąż był silny, prawa ręka rozdarta, a po całym ciele liczne otarcia. Na twarzy wciąż były opuchnięcia po wybuchu.

Dzisiaj miał przyjść lekarz, który dwa dni temu zszywał mnie w operacji. Trochę się denerwowałem.

Weszła młoda, smukła lekarz, w okularach, które nie psuły jej wyglądu, a biały fartuch leżał na niej idealnie. Miałem już 27 lat i byłem żonaty, choć po pół roku rozwiedliśmy się różnice charakterów, a po prostu nie pasowaliśmy.

Dzień dobry przywitała się, podchodząc do mojego łóżka.

Dzień dobry, to pan mnie zszywał?

Tak. Coś nie tak?

Wprost przeciwnie! Wszystko w porządku, dziękuję!

Pozwól, że to sprawdzę.

Pochyliła się nad mną, a w moim polu widzenia pojawił się wisiorek z znakami zodiaku, zwisający z jej szyi:

Jadwiga Erofejewska!!! wykrzyknąłem.

Spojrzała na moje spuchnięte oblicze.

Przepraszam! powiedziała, nie rozpoznając mnie.

Jestem Bykiem wskazałem wisiorek.

Anatol Górczyński? jej usta drżały. Pamiętasz mnie?

Oczywiście, Jadwigo po zobaczeniu łez w jej oczach położyłem rękę na jej dłoni.

Przepraszam! wyciągnęła chusteczkę i przetarła oczy. Nie myślałam, że jeszcze się spotkamy.

—

Od tego dnia Jadwiga rzadko wchodziła do mojego oddziału. Wiedziałem jednak, że jej grafik jest podobny do mojego: dzień, noc i dwa wolne dni. Nie chciałem wyglądać przed nią bezradnie. Cały następny dzień przemieszczałem się po korytarzu, opierając się o łóżka, kilka razy trzymając się ściany, a potem wybiegłem na korytarz.

Wieczorem zmieniła się zmiana, poczułem w powietrzu szybsze kroki. Około dziesiątej godziny nocnej pielęgniarka wyłączyła światło w sali, ale nie mogłem zasnąć. Po północy w korytarzu usłyszałem płacz. Powoli wyszedłem i zobaczyłem przy stole dyżurnym swoją dawną koleżankę z klasy, która przysiadła się, podnosząc głowę na ręce. Położyłem na jej ramieniu zdrową rękę:

Jadwigo!

Ona oparła się o mnie:

Operowałam kobietę, która wpadła pod samochód. Zrobiłam wszystko, co mogłam Jest w intensywnej terapii, nie ma szans na przeżycie. Ma dwoje dzieci, mąż jest przy niej w sali

Spokojnie, Jadwigo!

Pracuję od trzech lat jako chirurg i wciąż nie przyzwyczajam się do tego, że ludzie odchodzą.

Spokojnie! To nasz zawód. Przez pięć lat widziałem tyle zgonów, ale i tyle uratowałem. Moja żona odszedła, bo nie stałem w domu i zarabiam mało. Teraz mam czterdzieści lat i ciągle się utrzymuję.

Ja też. Patrzą na mnie jak na szaleńca. Nie mam żony, mieszkam z rodzicami.

Nie ma co się martwić, mamy dopiero 27 lat, przed nami całe życie.

Nie, Jasio, mamy już 27 lat.

Jadwiga Władysławówna, jej puls spada krzyknęła podnosząca się pielęgniarka.

Przepraszam! i Jadwiga ruszyła z powrotem na intensywne leczenie.

Nie mogłem spać tej nocy. Rano pielęgniarka jak zwykle przytuliła mnie do kołdry.

Czy kobieta, którą dzisiaj operowano, przeżyje? zapytałem, zaskoczony sam siebie.

Żyje, ale stan jest krytyczny.

—

Trzy tygodnie minęły. Rany na ciele się zagoiły. Spotykałem się z Jadwigą podczas jej dyżurów, a jej obecność przyciągała mnie coraz silniej. W oddziale chirurgii ratunkowej nie ma miejsca na prywatne rozmowy, ale pewnego poranka lekarz przybył z dobrą nowiną:

Wypisuję pana, czyli z szpitala. Zaraz trafi pan do przychodni, a tam ustalą, jak długo jeszcze będzie pan pod opieką.

Mogę już pakować się!

Nie spiesz się. Odpis nie jest pilny.

Kiedy lekarz odszedł, ogoliłem się. Patrząc w lustro, zauważyłem, że dwie pozostałe blizny nie psują twarzy, a raczej dodają jej charakteru.

Wyszedłem na korytarz, gdzie spotkała mnie pielęgniarka z wypisem:

Do widzenia, Anatolu! Nie wracaj do nas!

Miałem własne mieszkanie jednopokojowe, ale pojechałem do rodziców. Mama czekała i nerwowo się martwiła, wzięła nawet urlop.

Synu! rzuciła się w moje ramiona. Widzisz, żyję!

Wszystko w porządku, mamo. Jak widzisz, jestem zdrowy.

Chodź, przygotowałam obiad. Jesteś taki chudy!

Tęskniłem za domową kuchnią!

Dopóki nie wyzdrowiejesz i nie wyjdziesz za mąż, będziesz mieszkał w rodzinnW końcu, gdy otworzyłem drzwi na świat, wiedziałem, że najpiękniejszy rozdział mojego życia dopiero się zaczyna.