Ból w plecach jej nie powstrzymuje, gdy zmierza do otwarcia drzwi.

Ból w plecach nie powstrzymał jej, gdy szła otworzyć drzwi.
Felicja ocierała mokre dłonie i, jęcząc z powodu bolących pleców, ruszyła w stronę wejścia. Dzwonek rozległ się nieśmiało, ale to już był trzeci raz. Była zajęta myciem okna i nie od razu wyszła do przedpokoju Za drzwiami stała młoda dziewczyna, bardzo urocza, ale blada, ze zmęczonymi oczami.

Felicjo, mówili, że wynajmuje pani pokój?

Ach, te sąsiedztwo! Wciąż mi kogoś przysyłają! Nie wynajmuję pokoju, nigdy tego nie robiłam.

Ale mówili, że ma pani trzy pokoje.

No i co? Dlaczego mam wynajmować? Przywykłam żyć sama.

W takim razie przepraszam. Mówili, że pani wierząca, więc pomyślałam

Dziewczyna, ukrywając łzy napływające do oczu, odwróciła się i zaczęła powoli schodzić po schodach. Jej ramiona drżały.

Kochanie, wróć! Jeszcze ci nie odmówiłam! Młodzi teraz tacy wrażliwi, płaczą o byle co. Chodź do środka, pogadamy. Jak masz na imię? Możemy sobie mówić po imieniu?

Aniela.

Aniela? Aniołek z ciebie, dziewczynko?

Nie mam ojca. Jestem sierotą. I matki też nie mam. Znaleźli mnie w klatce schodowej i zabrali na policję. Nie miałam nawet miesiąca.

No dobrze, nie gniewaj się. Chodź, zjemy coś i pogadamy. Jesteś głodna?

Nie, kupiłam sobie bułkę.

Bułkę, mówisz! Ach, ta młodzież, nie myślicie o sobie, a potem w wieku trzydziestu lat macie wrzody. Siadaj, jest jeszcze ciepła grochówka. Podgrzejemy też herbatę. Mam dużo konfitur. Mój mąż nie żyje od pięciu lat, ale z przyzwyczajenia wciąż robię zapasy dla dwojga. Zjemy, a potem pomożesz mi dokończyć mycie okna.

Felicjo, czy mogę zrobić coś innego? Kręci mi się w głowie, boję się wypaść z okna jestem w ciąży.

No proszę! To mi się trafiło! Dałaś się skusić?

Dlaczego od razu tak myśleć? Jestem zamężna. Tomek, z tego samego sierocińca. Ale powołali go do wojska. Wrócił niedawno na przepustkę. A gdy moja gospodyni dowiedziała się, że jestem w ciąży, wyrzuciła mnie. Dała mi tydzień na znalezienie innego mieszkania. Mieszkaliśmy niedaleko. Ale widzi pani okoliczności

Okoliczności Co ja z tobą zrobię? Przeniosę swoje łóżko do pokoju po Jacku. Dobrze, ty zajmiesz mój pokój. Nie biorę od ciebie pieniędzy, nawet o tym nie myśl wkurzyłoby mnie to. Idź po swoje rzeczy.

Nie mam daleko. Wszystkie nasze rzeczy z Tomkiem są w worku na dole bloku. Tydzień minął, a ja już od rana chodzę po domach z moimi rzeczami.

Tak zostały we dwie Aniela kontynuowała naukę krawiectwa lekkiego. Felicja od wielu lat była na rencie po ciężkim wypadku kolejowym i zostawała w domu, szydełkując serwetki, kołnierzyki i buciki dla dzieci, które sprzedawała na pobliskim targu. Jej wyroby dobrze się sprzedawały dzięki delikatności jak sea-foam, lekkie i ulotne. W domu nie brakowało pieniędzy. Część pochodziła ze sprzedaży warzyw i owoców z ogródka. W soboty razem z Anielą pracowały w ogrodzie. W niedziele Felicja szła do kościoła, a Aniela zostawała w domu, czytając i odpowiadając na listy od ukochanego Tomka. Rzadko chodziła do kościoła, skarżąc się, że boli ją krzyż i głowa.

Pewnej soboty, gdy pracowały w altance, zebrały już plony i przygotowywały ziemię na zimę. Aniela szybko się męczyła, więc Felicja odsyłała ją do altanki, by odpoczęła i posłuchała starych płyt, które kiedyś kupiła z mężem. Tego dnia, po pracy z grabiami, przyszła mama położyła się odpocząć. Felicja paliła suche gałęzie, zamyślona. Nagle usłyszała krzyk Anieli: *Mamo! Mamo! Szybko, chodź!* Z zapartym tchem, zapominając o bolących nogach i plecach, Felicja pobiegła do altanki. Aniela krzyczała, trzymając się za brzuch. Szybko namówiła sąsiada, by pomógł, i na pełnym gazie starego Fiata dojechali do szpitala. Aniela jęczała bez przerwy: *Mamo, boli! Ale to za wcześnie, za wcześnie! Powinnam rodzić dopiero w połowie stycznia. Mamo, módl się za mnie, ty to umiesz!* Felicja płakała, modląc się bez przerwy.

Z izby przyjęć zabrano Anielę na noszach, a sąsiad odwiózł zapłakaną Felicję do domu. Całą noc modliła się do Matki Boskiej, by dziecko zostało ocalone. Rano zadzwoniła do szpitala.

Wszystko w porządku z córką. Wciąż wołała panią i Tomka, płakała, ale potem się uspokoiła i zasnęła. Lekarz mówi, że nie ma już ryzyka poronienia, ale musi zostać u nas jeszcze kilka tygodni. Ma niską hemoglobinę, niech pani pilnuje, by dobrze jadła i odpoczywała.

Gdy Aniela wróciła do domu, rozmawiały długo, aż do północy. Aniela wciąż mówiła o Tomku.

On nie jest znalezionym dzieckiem jak ja. To sierota. Zawsze byliśmy razem w domu dziecka. Przyjaciele od szkoły, potem zakochani. Jest dla mnie troskliwy. To więcej niż miłość, tak myślę. Widzi pani, często pisze. Chce pani zobaczyć jego zdjęcie? Proszę, oto on, drugi z prawej. Uśmiecha się

Przystojny chłopak Felicja nie chciała martwić Anieli. Od dawna potrzebowała nowych okularów. Poza tym zdjęcie żołnierzy było małe, i nie widziała ani drugiego, ani trzeciego, ani piątego. Tylko zarysy Aniela, chciałam cię spytać, dlaczego nazwałaś mnie mamą w ogrodzie?

Och, zapomniałam, ze strachu. Stary nawyk z domu dziecka. Tam wszyscy dorośli to tatusiowie i mamusie, od dyrektora po hydraulika. Prawie się tego oduczyłam, ale czasem, gdy się stresuję, wszyscy są moimi mamami. Przepraszam.

Rozumiem Felicja westchnęła rozczarowana.

Ciociu Felicjo, opowiedz mi o sobie. Dlaczego w mieszkaniu nie ma żadnych zdjęć męża, dzieci? Chyba nie miała pani dzieci?

Nie, nie miałam. Miałam synMój synek zmarł, gdy miał niespełna rok, a po wypadku już nie mogłam mieć dzieci, ale teraz wiem, że Bóg mi go zwrócił w tobie i małej Marysi.