Ból w plecach jej nie powstrzymuje, gdy rusza, by otworzyć drzwi.

Ból w plecach nie powstrzymał jej, gdy szła otworzyć drzwi.

Krystyna otarła mokre dłonie i, stękając z powodu bólu, ruszyła w stronę wejścia. Dzwonek rozbrzmiał nieśmiało, ale to już było trzecie pukanie. Była zajęta myciem okna i nie od razu zdążyła wyjść Za drzwiami stała młoda dziewczyna, bardzo urocza, lecz blada i ze zmęczonymi oczami.

Krystyno, mówiono, że może pani wynająć pokój?

Ach, te sąsiady! Zawsze kogoś do mnie przysyłają! Nie wynajmuję pokoju, nigdy tego nie robiłam.

Ale mówiono mi, że ma pani trzy pokoje.

No i co? Czy muszę wynajmować? Przywykłam żyć sama.

No cóż, przepraszam. Powiedziano mi, że pani wierzy w Boga, więc pomyślałam

Dziewczyna, ukrywając łzy, które napływały jej do oczu, odwróciła się i zaczęła powoli schodzić po schodach. Jej ramiona drżały.

Kochanie, wróć! Jeszcze ci nie odmówiłam! Młodzi dzisiaj, tacy wrażliwi, płaczą o byle co. Wejdź do mieszkania, porozmawiamy. Jak się nazywasz? Możemy mówić sobie po imieniu?

Kinga.

Kinga? A czy morze cię kiedykolwiek pociągało, dziewczynko?

Nie mam ojca. Jestem sierotą. I matki też nie mam. Znaleziono mnie w klatce schodowej i zabrano na policję. Nie miałam nawet miesiąca.

No dobrze, nie gniewaj się. Chodź, napijemy się herbaty i porozmawiamy. Jesteś głodna?

Nie, kupiłam sobie bułkę.

Bułkę, mówisz! Ach, ta młodzież, nie dbacie o siebie, a potem w wieku trzydziestu lat macie wrzody żołądka. No siadaj, jest jeszcze ciepła grochówka. Odgrzejemy też herbatę. Mam dużo konfitur. Mąż zmarł pięć lat temu, a ja wciąż z przyzwyczajenia robię zapasy dla dwojga. Zjemy, a potem pomożesz mi dokończyć mycie okna.

Krystyno, czy mogłabym zrobić coś innego? Kręci mi się w głowie, boję się, że spadnę z okna jestem w ciąży.

No proszę cię! To mi dopiero los! Dałaś się podejść?

Dlaczego od razu tak myśleć? Jestem zamężna. Marek, z tego samego domu dziecka. Ale został powołany do wojska. Wrócił ostatnio na przepustkę. A gdy gospodyni dowiedziała się, że spodziewam się dziecka, wyrzuciła mnie. Dała mi tydzień na znalezienie nowego mieszkania. Mieszkaliśmy niedaleko. Ale widzi pani okoliczności

Okoliczności Co ja z tobą zrobię? Przeniesiemy moje łóżko do pokoju po Pawle. Dobrze, ty weźmiesz mój pokój. Nie biorę od ciebie pieniędzy, nawet o tym nie myśl wpadłabym w gniew. Idź już po swoje rzeczy.

Nie mam daleko. Wszystkie nasze rzeczy z Markiem są w torbie na dole klatki. Tydzień minął, a ja już dziś obeszłam kilka domów z tą torbą.

Tak zostały we dwie Kinga kontynuowała naukę jako krawcowa lekkiej odzieży. Krystyna od wielu lat była na rencie po ciężkim wypadku kolejowym, więc zostawała w domu, robiła serwetki, kołnierzyki, buciki dziecięce i sprzedawała je na pobliskim targu. Jej wyroby dobrze się sprzedawały dzięki delikatności były jak morska piana, lekkie i pełne wdzięku. W domu nie brakowało pieniędzy. Część pochodziła ze sprzedaży warzyw i owoców z ogródka. W soboty pracowały w ogrodzie razem z Kingą. W niedziele Krystyna szła do kościoła, podczas gdy Kinga zostawała w domu, odczytując i odpowiadając na listy ukochanego Marka. Rzadko chodziła do kościoła, narzekając, że boli ją głowa i plecy.

Pewnej soboty, gdy pracowały w domku letniskowym po zbiorach, przygotowywały ziemię na zimę. Kinga szybko się męczyła, więc Krystyna odsyłała ją do domku, by odpoczęła i posłuchała starych płyt, które kupiła niegdyś z mężem. Tamtego dnia, po grabieniu, przyszła mama położyła się odpocząć. Krystyna paliła suche gałęzie, zamyślona. Nagle usłyszała krzyk Kingi: Mamo! Mamo! Prędzej, chodź! Z zapomnianym bólem nóg i pleców Krystyna pobiegła do domku. Kinga krzyczała, trzymając się za brzuch. Szybko namówiła sąsiada, by pomógł, i stara syrena pomknęła z maksymalną prędkością do szpitala. Kinga jęczała: Mamo, boli! Ale to za wcześnie, za wcześnie! Powinnam rodzić dopiero w połowie stycznia. Mamo, módl się za mnie, umiesz to robić! Krystyna płakała, modląc się bez przerwy.

Kingę zabrano na noszach, a sąsiad odwiózł Krystynę do domu. Całą noc modliła się do Matki Boskiej, by dziecko było zdrowe. Nazajutrz zadzwoniła do szpitala.

Wszystko w porządku z córką. Wciąż wołała o panią i Marka, płakała, ale w końcu się uspokoiła i zasnęła. Lekarz mówi, że nie ma już ryzyka poronienia, ale musi zostać u nas jeszcze kilka tygodni. A hemoglobina ma niską niech pani dba, by dobrze jadła i odpoczywała.

Gdy Kinga wróciła, rozmawiały długo, do północy. Kinga ciągle mówiła o Marku.

On nie jest podrzutkiem jak ja. Jest sierotą. Zawsze byliśmy razem w domu dziecka. Przyjaciele od szkoły, potem zakochani. Dba o mnie. To więcej niż miłość, tak myślę. Widzi pani, często pisze. Chce pani zobaczyć jego zdjęcie? O, tu, drugi z prawej. Uśmiecha się

Przystojny chłopak Krystyna nie chciała Kingi zasmucić. Od dawna powinna zmienić okulary. A zdjęcie żołnierzy było małe nie widziała ani drugiego, ani trzeciego, ani piątego. Tylko zarysy Kinga, chciałam cię zapytać, dlaczego w ogrodzie nazwałaś mnie mamą?

Och, zapomniałam, ze strachu. Stary nawyk z domu dziecka. Tam wszyscy dorośli to mamy i tatusiowie, od dyrektora po hydraulika. Prawie się tego oduczyłam, ale gdy jestem zdenerwowana, każda kobieta to moja mama. Przepraszam.

Rozumiem Krystyna westchnęła rozczarowana.

Ciociu Krystyno, opowiedz mi o sobie. Dlaczego w mieszkaniu nie ma zdjęć męża ani dzieci? Chyba nie miała pani dzieci?

Nie, nie miałam. Miałam synka, ale Miałam synka, ale zmarł, gdy był jeszcze niemowlęciem, a po wypadku nie mogłam już mieć dzieci mąż stał się dla mnie jak dziecko, kochałam go nad życie, tak jak ty kochasz Marka, i gdy go pochowałam, schowałam wszystkie zdjęcia, bo choć wierzę, że jest u Boga, patrzenie na nie sprawiało mi zbyt wielki ból, ale teraz, gdy widzę twój smutek, rozumiem, że czas je znów wyciągnąć.