Bo własny dom jest najbliższy sercu – mawiała babcia

Każda pliszka swój ogonek chwali – powtarzała osiemdziesięcioletnia babcia Hela. Mieszkała po sąsiedzku z młodą rodziną Julii i Pawła, którzy wychowywali dwójkę dzieci. Babcia miała bardzo ciężkie życie i często lubiła dzielić się swoimi wspomnieniami z sąsiadami. Babcia Hela nie miała nikogo bliskiego, za młodu straciła córkę, zięć zniknął z pola widzenia, a wnuczka, którą staruszka wychowywała sama, szczęśliwie wyszła za mąż i wyprowadziła się za granicę. Do babci dzwoniła tylko od czasu do czasu, pytała, co słychać i żegnała się aż do następnego telefonu.

Julia często wynosiła z domu pachnącą herbatę i świeżo upieczone bułeczki, częstowała nimi babcię i uważnie jej słuchała. A pani Hela miała się czym dzielić, uczyć, opowiadała mądre i zabawne historie. Pewnego ciepłego letniego dnia obie kobiety, młoda i pełna energii Julia i pomarszczona od starości, chudziutka babcia Hela, ponownie usiadły na ławce i częstowały się smakołykami, przygotowanymi wcześniej przez Julię.

Pani Hela zaczęła:

– Gdyby ktoś mi powiedział, że daje mi w prezencie jedno życie, to przeżyłabym je tak samo. Wiele różnych rzeczy się zdarzyło, ale niczego nie żałuję. Żyliśmy kiedyś w biedzie. Oprócz mnie w domu była jeszcze czwórka dzieci. Ja byłam najmłodsza. Ale pracowałam na równi z resztą, bo mamie trzeba było pomóc. Nasza wieś była piękna, z dala od miasta, zatopiona w zieleni. Niektórzy mogą powiedzieć, że to była dziura zabita deskami, ale jak tam było przytulnie i spokojnie! Gdyby ktoś mi zaproponował, że mogę tam teraz wrócić, zgodziłabym się. Ale niestety, nie ma tam już nawet domu moich rodziców. Wyszłam za mąż, gdy miałam zaledwie szesnaście lat za chłopaka z mojej wsi, Heńka. On był bardzo dobrym człowiekiem. Urodziłam córkę. A potem przenieśliśmy się do miasta. Ale Heniek musiał bardzo ciężko pracować, żeby zarobić na własne mieszkanie. No i udało mu się. Wszystko było wspaniale. Chyba jedyne czego żałuję to to, że rzadko jeździłam do mojej małej ojczyzny. Tam zostało moje serce, dusza, cała ja. Tam są moje korzenie.

Julia słuchała, jakby czytała ciekawą książkę. Zawsze uwielbiała historie starszych ludzi, ponieważ dzięki nim mogła jakby zanurzać się w przeszłości i osobiście przeżywać każdą historię. Babcia Hela upiła trochę herbaty i mówiła dalej:

– No cóż, tak to już jest, że każda pliszka swój ogonek chwali. Ale wyobraź sobie, dziecko, że mieszkam w tym mieście od sześćdziesięciu lat. Wydawałoby się, że nie jestem już związana z tą wioską. A pamiętam każdą drogę, ścieżkę, każde źdźbło trawy. Jak biegaliśmy z dzieciakami na łąkę, jakie tam kwiaty rosły, jaki płynął strumyk, jakie były drzewa… Jak tam było pięknie. Może to taki wiek, że mnie nachodzi na wspomnienia?

Zamyślona Julia odpowiedziała:

– Proszę opowiedzieć coś jeszcze. To takie ciekawe, przez tyle lat nosi pani w sobie całą tę historię, wspomnienia, myśli… Czy nigdy nie chciała pani wrócić do swojego domu?

– Wiesz, Juleczko, przychodziły mi takie myśli do głowy. Ale Heniu nie chciał. Mówił, że w tej wiosce nie ma co robić. Odnosił się do niej obojętnie. Nigdy za nią nie tęsknił, nie wracał wspomnieniami. A ja jakoś dusiłam w sobie te emocje, nie chciałam nic robić wbrew mężowi. Potem, kiedy go już nie było, wychowywałam Anię i jej się całkowicie oddałam. Pracowałam w sklepie, nie było czasu, żeby myśleć o powrocie na wieś. A potem, kiedy Ania wyjechała, to wtedy może i bym pojechała, ale siostra już sprzedała dom rodziców. Ale rodzinnego domu człowiek nigdy nie zapomina, – powiedziała babcia Hela ze smutkiem w oczach i głosie.