Błaganie

**Dziennik Dzienny**

Już od trzech godzin Kasia z Dominikiem kłócili się w mieszkaniu. Dominik skłaniał się ku rozwodowi, tym bardziej że miał ku temu powód. Choć pobrali się jedenaście lat temu, dzieci nie mieli. Ale do rozwodu byli bliżej niż kiedykolwiek. Dominik już wiedział, że niczego nie da się naprawić.

Kasia bardzo chciała urodzić dziecko, ale się nie udawało. Za każdym razem, powoli rozwierając dłoń, patrzyła z nadzieją graniczącą z rozpaczą na malutkie okienko na białym teście.

Lekarz powtarzał jej:

– Trzeba wierzyć do końca.

Ale ona przestała wierzyć.

Po siedmiu latach małżeństwa Kasia i Dominik zaczęli często się kłócić. Potrafili pokłócić się nawet o błahostkę. W końcu wylewali na siebie całą nagromadzoną żal i ból, po czym milkli na długo.

Rozwód wisiał w powietrzu.

Ostatnio coraz częściej milczeli, prawie nie patrzyli na siebie i cicho przemykali po mieszkaniu. Wtedy właśnie w głowie Kasi dojrzała decyzja, by zdradzić męża.

– Mam już dość, Aniu – żaliła się przyjaciółce. – Nie mogę na niego patrzeć, a on jakby w depresji. Milczy, wgapiony w laptop. Co to za życie?

– Kasia, na twoim miejscu po cichu znalazłabym sobie innego. Może nawet byś zaszła w ciążę, jakbyś zmieniła faceta – radziła Anna.

– Serio? Tak się da? – zdziwiła się Kasia.

– A kto wie? Może i się da – odparła beztrosko przyjaciółka. Ona nie miała się o co martwić – miała córkę, choć z mężem już się rozwiodła.

Kasia milczała, ale w środku coś ją gryzło.

– No cóż… Z Dominikiem to tylko awantury. Jakby mu teraz powiedzieć o rozwodzie, pewnie od razu by się zgodził.

– Słuchaj, wieczorem idziemy do kawiarni. Spotykam się z Darkiem, on przyprowadzi kolegę, przedstawię was. Trzeba wlać trochę koloru w twoje szare życie.

Tymi kolorami okazał się związek z Arturem. Kasia myślała, że nie zdobędzie się na zdradę Dominika, choć była na niego zła. Ale okazało się to proste. Zaczęło się kręcić, sama nie zauważyła, jak życie stało się jaśniejsze i barwniejsze.

Zdradzała męża, wracała późno, aż w końcu Dominik nie wytrzymał.

– Kasia, odchodzę. Rozstańmy się jak dorośli ludzie. Spokojnie. Nie mamy co dzielić – dzieci nie ma, mieszkanie jest twoje – powiedział twardo. Ona zrozumiała, że tę decyzję podjął już dawno.

Prawdę mówiąc, Dominik odpowiadał jej też finansowo. Zarabiał bardzo dobrze. Artur, z którym się spotykała, coraz częściej polegał na niej, obiecując, że lada dzień zarobi duże pieniądze. Umiał świetnie zawracać kobietom głowę, zwłaszcza gdy słuchały go z zachwytem – przystojny, młody i czarujący.

– Zaczekaj, Dominik, porozmawiajmy… – jakoś nie chciała rozwodu.

– Nie, Kasia. Zdrady nie wybaczę.

– Zdrady? Skąd wziąłeś, że cię zdradziłam? – Była pewna, że mąż siedzi w swoich programach – w końcu informatyk, zawsze z głową w pracy.

Nie wiedziała, że powiedział mu o tym jego kolega Krzysiek, który nie raz widział ją w kawiarni z innym, zachowującą się zbyt swobodnie. Trudno było nie zauważyć, gdy żona wracała czasem bardzo późno.

– Kasia, nie rób scen. Widzę, że w tym też jesteś dobra. Wiem wszystko. Żyj, jak chcesz. Z Anką na pewno nie będziesz się nudzić – powiedział, a ona patrzyła na niego zaskoczona.

– Wychodzę. – Wziął walizkę i torbę, spakowane jeszcze wcześniej, gdy go nie było, i wyszedł, zostawiając klucze na półce.

Wrzucił bagaż do bagażnika i ruszył z miejsca.

**Na wieś, w głuszę**

– No cóż, nie wyszło. Bywa. Przetrwam. I tak już miałem dość – myślał Dominik, wpatrując się w drogę. – Pojadę na wieś, zrobię remont w domu. Jak to dobrze, że go nie sprzedałem… Przyda się. Rodzice odeszli za wcześnie… Posprzątam, będę łowił ryby, zbierał grzyby, może nawet kurczaki kupię. Trzydzieści trzy lata – najlepszy wiek. No, zobaczymy. Dobrze, że przeszedłem na zdalną pracę.

Droga na wieś była długa – około dwóch godzin jazdy. Gdy przerwał rozmyślania, zorientował się, że jest głodny. Zjechał z głównej drogi na polną, prowadzącą do jakiejś wsi. Zatrzymał się przy małym sklepiku.

Wysiadł, rozejrzał się. Przy sklepie stały dwa koty, wpatrujące się w niego.

– Głodne, co? – mruknął.

W sklepie rozejrzał się za czymś do jedzenia. Pachniało pysznymi pierogami – nie mógł się oprzeć.

– Proszę trzy pierogi, parę parówek i sok – zapłacił i odgryzł kawałek pieroga, wychodząc.

Pokroił parówki i położył na schodkach. Koty natychmiast podbiegły. Jadł pierogi, gdy nagle zauważył małego kociaka, siedzącego z boku.

– Boi się? – pomyślał. – Taki malutki…

Szaro-pręgowany kotek z zielonymi oczami siedział nieruchomo, z opuszczoną główką. Był wychudzony, ale puszyste futro maskowało jego stan. Pewnie pobiegłby za każdym, ale nie mógł się ruszyć.

Dominik podszedł bliżej i oniemiał.

– Nie do wiary! Toż to żywy Puszku! – wykrzyknął. – Identyczny jak kot mojej babci. Te same zielone oczy i pyszczek.

U babci Dominika żył kot Puszek – mądry i rozumiejący wszystko. Babcia ciągle z nim rozmawiała, a on słuchał. Uwielbiał ją, spał u jej stóp, chodził za nią krok w krok. Gdy babcia odeszła, Puszek odprowadził ją na cmentarz i został przy grobie. Potem nikt go już nie widział – może nie zniósł straty i odszedł…

Kotek był jego kopią. Dominik odłamał kawałek pieroga i położył przed nim. Kotek rzucił się na jedzenie, jakby nie wierząc w swoje szczęście. Zjadłszy, podniósł oczy na Dominika, który pogłaskał go, nie rozumiejąc.

– Jesteś dziwny – powiedział. – Dlaczego siedzisz w miejscu? Wstawaj. – Wziął kociaka na ręce i wszystko stało się jasne. Ktoś – jeśli w ogóle można go nazwać człowiekiem – związał mu tylne łapki żyłką.

– A, więc o to ch