Bezrobotny zięć żyjący na naszym utrzymaniu od ponad pół roku, a córka go broni.

Zięć od ponad pół roku nie ma pracy, żyje na naszym garnuszku, a córka go jeszcze broni.

Trudno wyrazić słowami, jak boli patrzenie na to, w co przekształca się rodzina, gdy dorośli unikają odpowiedzialności za własne życie. Niedawno pokłóciłam się z córką, a powodem był mój zięć — mężczyzna, który od ósmego miesiąca nie pracuje i nie wykazuje inicjatywy, by to zmienić. A moja córka… go usprawiedliwia. Mówi, że wstyd iść byle gdzie, z jego doświadczeniem i wykształceniem. Ale siedzenie całej rodziny na garnuszku rodziców — to już, widocznie, nie hańba.

Dwa lata temu wzięli ślub. Wszystko było piękne, po ludzku. My, rodzice, pomogliśmy w zakupie mieszkania — dorzuciliśmy się po połowie. Sami remontowali, oboje wtedy pracowali, pieniędzy starczało. Owszem, wydawali nie zawsze rozsądnie, ale nie wtrącaliśmy się — dorośli, niech się uczą.

Pół roku temu urodził się wnuk. Oczywiście, cieszyliśmy się — jakie to szczęście! Lecz razem z radością przyszły problemy. Córka poszła na macierzyński, a niemal w tym samym czasie zięć stracił pracę. Osób zaoszczędzonych — zero. Zwrócili się o pomoc, my z mężem, rzecz jasna, nie odmówiliśmy. Teściowie też się włączyli. Wszystko — od wózka po łóżeczko — kupiliśmy my. Córka dostaje grosze, zięć szuka pracy… już ósmy miesiąc.

Obiecywał, że to tymczasowe, że znajdzie odpowiednie miejsce i odda długi. Nie żądaliśmy zwrotu, byleby tylko stanęli na nogi. Ale czas płynie, a sytuacja się nie zmienia. Z mężem już jesteśmy zmęczeni. Czyż tak trudno znaleźć choćby dorywczą pracę — na magazynie, w dostawach, byle gdzie? Ale zięć uważa, że „to niegodne”. A córka mu przytakuje.

Ostatnio nie wytrzymałam i wygarnęłam jej, co myślę. Mówię: on jest mężczyzną, ojcem, powinien utrzymywać rodzinę. A on leży na kanapie i czeka, aż gwiazdy się ułożą i pojawi się wymarzona posada z pensją pod dziesięć tysięcy złotych. Tymczasem my z mężem harujemy, żeby oni nie głodowali.

Córka się obraziła. Oskarżyła mnie o okrucieństwo, powiedziała, że nie rozumiem ich sytuacji. Że jeśli zięć pójdzie „byle gdzie”, to nie będzie miał ani pieniędzy, ani czasu na rozmowy kwalifikacyjne, no i w ogóle — będzie zmęczony, rozdrażniony. A ona, z dzieckiem, i tak ma ciężko.

Słuchałam jej i czułam, jak wzbiera we mnie złość. Od kiedy młodzi uważają, że rodzice mają obowiązek utrzymywać nie tylko ich, ale i ich dzieci? My z mężem wychowaliśmy ją bez pomocy dziadków, sami pracowaliśmy, sami sobie radziliśmy. I nie oczekiwaliśmy, że ktoś przyjdzie i rozwiąże nasze problemy. A oni… Urządzili się wygodnie.

Porozmawiałam z teściową. Ta też niezadowolona, mówi, że syn coraz częściej narzeka na zmęczenie, ale nawet odkurzacza nie dotknie, co dopiero pracy. Umówiłyśmy się: dość. Czas zakręcić kurek. Żadnych cotygodniowych zakupów, żadnych pieluch kupowanych za nasze pieniądze. Ustalimy tylko niezbędne minimum.

Może brzmi to surowo. Tak, to nasze dzieci. Ale czy miłość to bezwarunkowe pobłażanie? Czy prawdziwa troska to pozwolenie, by się staczali? Sami muszą zrozumieć, że rodzina to ciężka praca, a nie wieczny urlop.

Jeśli ich nie otrzeźwimy teraz, za rok będą w jeszcze gorszej sytuacji. On dalej będzie czekał na idealną ofertę, a ona — powtarzała, że „wszystko jest w porządku”. Tyle że żyć będą nie na swoim, a na naszym garnuszku. I nawet się nie zawstydzą.

A przecież dają przykład wnukowi. Czy tak wolno? Prawdziwa miłość czasem wymaga twardej ręki, bo tylko wtedy uczą się wartości ciężkiej pracy i odpowiedzialności.