– Beze mnie sobie nie poradzisz! Nic nie potrafisz zrobić sama! – krzyczał mąż, pakując swoje koszule do dużej torby.

Ty beze mnie sobie nie poradzisz! Nic nie potrafisz! Andrzej wrzeszczał, pakując swoje koszule do wielkiej torby.

Ale poradziła sobie. Nie rozpadła się. Może gdyby dała sobie czas na rozważania, jak tu z dwójką dzieci przetrwać, to by sobie naprodukowała strasznych wizji, a kto wie może nawet wybaczyłaby zdradę. Ale czasu nie było trzeba odprowadzić córki do przedszkola i pędzić do pracy. A mąż pół godziny temu triumfalnie wrócił do domu, zadowolony z siebie i z nowej miłości, pewny siebie, jak paw.

Dlatego, zakładając płaszcz, Basia wydawała polecenia jasno i rzeczowo:

Ola, pomóż Martusi zapiąć kurtkę i dopilnuj w przedszkolu, żeby zjadła śniadanie. Pani wychowawczyni skarżyła się, że znowu grymasi przy kaszy.

Andrzeju, weź swoje rzeczy i nie przeciągaj tego w nieskończoność. Klucz zostaw w skrzynce na listy. Na razie.

Ola pojawiła się na świecie pół godziny wcześniej niż Martusia, więc z urzędu była starsza. Obie miały po cztery lata samodzielne dziewczyny, każda z własnym charakterem. Ola przełknie znienawidzoną mannę bo tak trzeba, a Martusia tupnie nogą i powie: Są grudki, ja tego nie jem.

Na szczęście przedszkole jest tuż za rogiem dziesięć minut spacerkiem. Dziewczyny trajkoczą, więc nie ma czasu zamartwiać się przyszłością. W pracy też nie ma kiedy rozmyślać pacjenci u lekarza rodzinnego zapisani co do minuty, potem jeszcze wyjazdy domowe. Dopiero wieczorem, widząc puste wieszaki, na których zwykle wisiały kurtki męża, Basia zrozumiała, że od dziś jest sama. Ale to nie w jej stylu płakać i roztkliwiać się nad sobą: wszystko ma być, jak zwykle, a nawet lepiej. Można siąść i załamywać ręce można też wziąć się w garść, pomyśleć spokojnie i znaleźć choć odrobinę pozytywów. Na początek trzeba zrobić kolację.

Co się właściwie u nas zmieniło? mruczała Basia, krojąc ogórka do sałatki. Mąż odszedł. Czym się zajmował? Co spadło teraz na moje barki? Nic, czego bym nie umiała. Wystarczy trochę przeorganizować plan dnia. Dam radę. Będzie dobrze. A z czasem jeszcze lepiej. Nie mam zamiaru zamartwiać się, czy znowu jest u kochanki. Wolę być sama trudniej, ale spokojniej.

Przeczytawszy kolejny rozdział Przygód Plastusia na dobranoc i całując córki, Basia pognała do łazienki pralka skończyła, trzeba rozwiesić pranie.

Przed snem zrobiła sobie herbatę z melisą, by uporządkować myśli i zaplanować jutrzejszy dzień. Córki zupełnie jak dwie krople wody, bliźniaczki. Dwoje dzieci to może trudniej niż jedno, ale Basia nigdy tak nie myślała. Była nawet zdziwiona, gdy inni ją żałowali.

Wszystko jest w porządku odpowiadała nikt tu nie pada na twarz ze zmęczenia. Jakoś ogarniam.

Czajnik zagwizdał. Basia zaparzyła herbatę, zapaliła lampkę. Za oknem pogoda pod psem: śnieg z deszczem, a w domu ciepło, cicho, tylko zegar na ścianie tyka.

I wtedy zadzwonił dzwonek. Basia była zaskoczona, widząc na progu sąsiadkę starszą panią, której szczerze nie lubiła. Samotna emerytka rankiem wyprowadzała na smyczy parszywego kundelka, witała się z Basią sztywno, z zaciśniętymi ustami. Psu tej Basi zdarzało się widywać pod śmietnikiem: chuda, nędzna psina patrzyła tęsknie na każdy wyrzucony worek. Wyglądało na to, że babcia się nad nią zlitowała i przygarnęła. Nikt staruszki nie odwiedzał, ona tylko przemykała do sklepu i wyprowadzała psiaka.

Przepraszam, że przeszkadzam powiedziała, otulona wełnianym szalem ale widziałam dziś, że pani mąż ładował walizki do samochodu. Zostawił panią?

To nie pani sprawa rzuciła ostro Basia.

Pani mąż to rzeczywiście nie moja sprawa. Chciałam tylko powiedzieć, że jeśli będzie pani potrzebowała pomocy mogę popilnować dziewczynek czy w czymkolwiek pomóc.

Wejdzie pani zaproponowała Basia. Jak się pani nazywa? zapytała, nalewając herbatę do dwóch filiżanek i stawiając na stół koszyczek z herbatnikami. Proszę się częstować.

Ja jestem Genowefa Zielińska. A pani wiem: Basia. Więc, Basiu powiedziała, łamiąc herbatnika nie narzucam się. Po prostu proszę pamiętać jakby co, chętnie pomogę. I nie za pieniądze, tylko tak po sąsiedzku, dla własnej satysfakcji.

Genowefa upiła łyk i kiwnęła głową: Pyszna. Melisa? Mam jej sporo w ogródku na działce, własnoręcznie suszoną. Przyjedźcie latem do mnie odpocząć, miejsca nie zabraknie. Mam jabłonkę jabłka pierwsza klasa

Basia patrzyła na Genowefę i zastanawiała się, dlaczego tak ją oceniła? Może dlatego, że nigdy nie wchodziła z butami w cudze życie i nie śmiała się sztucznie, pytając, czy bardzo ciężko z bliźniaczkami? Po prostu przechodziła obok, nie rozgrzebywała ran, nie wypytywała o męża ot, bez wielkich ceregieli, zaproponowała pomoc.

Tego wieczoru Basia spojrzała na sąsiadkę innymi oczami: czysta, zadbana, nowe kapcie, włosy w kok, sukienka z koronkowym kołnierzykiem. A do tego delikatny zapach perfum.

Słuchała opowieści o działce, o jabłkach, o gorącej bani i kaczorach nad jeziorem, a wszystkie troski jakoś odsunęły się daleko, robiąc miejsce cieplejszym myślom

Basia pamięta to wszystko doskonale, choć od tej nocy minęło pięć lat. Pamięta jak Andrzej ryczał jej w twarz: Od razu się rozsypiesz! Nie dasz rady!

A to stare dzieje.

Genowefa teraz kroi jabłka i układa je na cieście, wstawia blachę do gorącego piekarnika. Sałatki już gotowe, sos z mięsem pyrka na kuchence. Dzisiaj u ukochanej sąsiadki urodziny. Sierpień w pełni. Okna i drzwi otwarte na oścież w przytulnym domku na działce, kuchnię wypełnia aromat szarlotki.

Ile razy mnie ratowała! Basia patrzy rozczulona na zarumienioną Genowefę.

Co ja bym bez niej zrobiła? Dziewczyny ją uwielbiają druga babcia Żenia. A mogła wtedy zamknąć drzwi, nie wpuścić obcej. Dziewczynki już mają po dziewięć lat, chodzą do szkoły. Każde lato spędzają tylko tu: jezioro, przyjaciele, ukochana babcia. Prawdziwa, bliska, cudowna

Idę jeszcze po jabłka, będzie kompot mówi Basia, wymyka się z koszykiem do sadu.

Pod jabłonką, w cieniu, wyleguje się sunia Alka. Kto by pomyślał, że ta chuda pokraka spod śmietnika przemieni się w uroczą labradorkę?

Wszystko przez miłość. Tylko ona nas ratuje myśli Basia, podaje Alce ciasteczko na otwartej dłoni.