Bezdomny ratuje miliardera — nie wiedząc, że to jego dawno zagubiony brat bliźniak

Mężczyzna w eleganckim garniturze stał nieruchomo. Jego oczy, jednak, przyklejone były do listu w mojej dłoni, jakby to był jedyny sens na świecie.

Eliasz ledwo łapał oddech w moich ramionach. Skóra blada, wargi zimne, a serce zwalniało. Nie miałem czasu na myślenie, więc ręce działały szybko – rozdarłem kopertę.

W środku nie było długiego listu, a jedynie stare zdjęcie, adres zapisany na odwrocie i imię w czarnym druku: Aleksander Warda.

Gdy tylko zobaczyłem to nazwisko, uśmiech mężczyzny zniknął. Oczy zwęziły się, szczęka zaciśnęła.

— Nie powinieneś tego czytać — rzekł, głosem niskim i ostrym.

Spojrzałem na niego.

— Kim jest Aleksander Warda?

Podszedł bliżej.

— To imię może spalić to miasto do kości. Lepiej go pożreć i zapomnieć, że kiedykolwiek widziałeś te kartki.

Zanim zdążyłem odpowiedzieć, za oknem rozległ się trąbiony gwizdek. Pociąg towarowy przetoczył się przez bocznicę, potrząsając ścianami szopy. Ziemia drżała pod stopami, a człowiek w garniturze nie odrywał wzroku od listu.

Eliasz jęknął. Jego oczy mrugały na chwilę.

— Znajdź go… Natan… zanim oni zrobią to, co trzeba.

Po raz kolejny zamknął oczy.

Czułem, jak serce przyspiesza paniką.

— Eliaszu! Nie odchodź!

Głos mężczyzny w garniturze stał się lodowaty.

— Jeśli ruszysz po Aleksandra Warda, podpisujesz własny wyrok. I brata, jeśli jeszcze przeżyje noc.

Zaatakowałem, stawiając się między nim a Eliaszem.

— Dlaczego więc tak się boisz?

Uśmiechnął się słabo.

— Bo Aleksander Warda jest jedynym człowiekiem, który zna prawdę o twojej matce… i o tym, dlaczego cię porwano.

Słowa uderzyły mnie jak cios. Ściskałem list tak mocno, że zmiękł w dłoni.

W tym momencie podeszła Jadwiga, trzymając pistolet.

— Daj się stąd, — poleciła mężczyźnie.

Jego uśmiech powrócił.

— Znowu graj bohaterkę, Jadwiga? Kiedyś byłaś jedną z nas. Wiesz, jak to się kończy.

— I wiem, że nie wyjdziesz stąd z tym listem — odparła.

Patrzyli na siebie w napiętej ciszy, jedynym dźwiękiem był powolny kapanie wody z nieszczelnego dachu i dyszonowany oddech Eliasza.

W końcu mężczyzna cofnął się o krok.

— To jeszcze nie koniec, Natanie. Ten list cię zniszczy. A kiedy tak się stanie… będę przyglądał się, jak płoniesz.

Wyłamał się z szopy, znikając w cieniu bocznicy.

Na chwilę zapadła cisza, a moje dłonie drżały nie ze strachu, lecz z gniewu.

— Idziemy pod ten adres. Dziś w nocy — powiedziałem do Jadwigi.

Jej oczy rozszerzyły się.

— Nie rozumiesz—

— Rozumiem, że Aleksander Warda wie, gdzie jest moja matka. Jeśli trzeba spalić miasto, żeby ją odnaleźć, to niech tak będzie.

Elżbieta, trzymająca ranne ramię, próbowała wstać.

— Nie masz pojęcia, jak niebezpieczny jest Warda. Pracował dla twojego ojca przed pożarem. Był jedynym, któremu ojciec powierzył… wszystko.

— Gdzie on teraz? — spytałem.

Zawahała się, patrząc na Jadwigę.

— Ten adres nie jest jego domem. To kryjówka. Jeśli tam jest, to ukrywa się przed tymi samymi ludźmi, co ty.

Jadwiga pokręciła głową.

— Natanie, nie wchodzisz tam bez wsparcia. Warda nie ufa nikomu. Jeśli pomyśli, że jesteś z jego ludźmi, wystrzeli ci w gardło, zanim zdążysz się odezwać.

Spojrzałem na Eliasza. Jego oddech wciąż był nierówny, ale ręka lekko drgnęła w mojej dłoni. Trzymał się.

— Idę. — powiedziałem. — A wy albo ze mną, albo mi w drogę staniecie.

Jadwiga nie odpowiedziała, ale nie powstrzymała mnie.

—

Wyszliśmy z szopy, przeciskając się przez mrok bocznicy. Każdy szelest sprawiał, że serce przyspieszało – łańcuchy szeleszczące na wietrze, skrzypiące metalowe belki, odległe kroki. Trzymałem Elżbietę przy sobie, by nie upadła.

Adres kryjówki znajdował się zaledwie dwie ulice dalej, za starym magazynem. Z zewnątrz wyglądał na opuszczony – deski przybite na oknach, drzwi na jednej zawiasie.

Gdy podeszliśmy, dostrzegłem małe czerwone światło na ścianie. Kamera.

— Są pod naszą kontrolą — mruknąłem.

Jadwiga zapukała trzy razy, zatrzymała się, potem dwa razy ponownie.

— To ja — zawołała.

Po dłuższej chwili drzwi powoli otworzyły się.

Wewnątrz stał wysoki mężczyzna z siwą brodą i oczami jak stal. W lewej dłoni trzymał pistolet wymierzony w moje serce.

— Natan Grabowski — odezwał się.

Zamierzałem.

— Znasz mnie?

— Znam wszystko o tobie — odpowiedział. — I o twoim bracie.

— Więc wiesz, że potrzebuję odpowiedzi — dodałem.

Zaproponował, byśmy weszli do środka. W środku kryjówka była przyćmiona, pachniała lekko tytoniem. Na ścianach wisiały mapy i zdjęcia połączone czerwonym sznurkiem.

W centrum wszystkiego – zdjęcie mojej matki. Nie to z listu, a aktualne, z targu w Krakowie. Miał na sobie prosty szalik, a oczy – te same oczy, które codziennie widzę w lustrze.

Zadrżałem w gardle.

— Gdzie ona jest?

Aleksander Warda podszedł bliżej.

— Żyje. I jest w większym niebezpieczeństwie niż myślisz.

— Zabierz mnie do niej.

Odwrócił głowę.

— Jeśli pójdziesz teraz, doprowadzisz ich prosto do niej. Zabiją ją, zanim zdążysz wypowiedzieć imię.

Zaciśnięte pięści.

— Całe życie mnie od niej odcinał. Nie poczekam kolejnych dwudziestu lat.

Warda spojrzał łagodniej.

— Natanie, ludzie po ciebie nie polują dla pieniędzy czy władzy. Chcą czegoś, co twoja matka ma. Coś, co twój ojciec jej zostawił przed śmiercią. Jeśli to zdobędą… to miasto legnie w gruzach.

Jadwiga przemówiła po raz pierwszy od wejścia.

— Co to jest?

Warda zawahał się, po czym zerknął na list w mojej dłoni.

— Masz już część. Reszta jest z nią.

Elżbieta przerwała napięcie.

— A co, jeśli zdobędą obie części?

Warda odparł krótko.

— Nie tylko cię zabiją. Wymażą was wszystkich. Jakbyście nigdy nie istnieli.

—

Cisza wypełniła pokój. Ponownie spojrzałem na zdjęcie matki. Jej uśmiech był słaby, ale prawdziwy. Była żywa. Po raz pierwszy od lat poczułem nadzieję.

Jednak wiedziałem, że nadzieja nie ochroni jej.

— Powiedz mi, co muszę zrobić — rzuciłem.

Jego oczy spotkały się z moimi.

— Najpierw musisz być gotów zabić człowieka, który rozpalił ten pożar.

— Kto to?

Warda zmarszczył brwi.

— Ten sam, co od lat ściga cię od momentu, gdy wciągnąłeś brata do szpitala. Człowiek w garniturze.

Krew w żyłach przyspieszyła. Widziałem jego chytry uśmiech w wyobraźni, słyszałem jego głos w deszczu. Nie uciekałem już.

Teraz to ja miałem polować.

Słowa Wardy unosiły się jak dym. Jadwiga zacisnęła pistolet, Elżbieta zbledła.

A ja? Czułem ogień w żyłach. Przez lata żyłem na krawędzi, zbierając kawałki prawdy i półodpowiedzi. Teraz miałem imię, twarz i cel.

Człowiek w garniturze.

Ten sam, co prawie zabił Eliasza. Ten sam, który wie, dlaczego matka zniknęła. Ten sam, który spalił moje przeszłe życie do popiołu.

Zbliżyłem się do Wardy, głos mój niski, lecz spokojny.

— Więc powiedz, gdzie go znajdę.

Warda przyglądał się mi nieprzerwanie.

— Nie jesteś gotowy.

Uderzyłem pięścią w stół, rozrzucając zdjęcia.

— Brat umiera! Matka ukrywa się! Nie mów, że nie jestem gotowy!

Na twarzy Wardy pojawiła się szczelina. Jego szczęka drgnęła, a pistolet opadł nieco.

— Przypominasz mi twojego ojca — mruknął. — Ten sam ogień. Ta sama upartość. Dlatego się was boją.

Sięgnął do płaszcza i wyciągnął kolejny, pożółkły kopertowy list. Położył go przed mnie.

— W środku pierwszy krok. Gdy go otworzysz, nie ma odwrotu. Albo uratujesz rodzinę… — jego oczy stwardniały — — albo ją pogrzebiesz.

Patrzyłem na kopertę, serce waliło jak młot. Słaby oddech Eliasza odbijał się w mojej głowie. Oczy matki, zamrożone w zdjęciu na ścianie, patrzyły prosto w duszę.

Powoli sięgnąłem i wziąłem kopertę.

W tej chwili wiedziałem, że polowanie już się rozpoczęło.

Nie walczyłem już tylko o odpowiedzi. Walczyłem o krew.

Gdy w końcu znajdę człowieka w garniturze, nie będzie on już myśliwym. Będzie ofiarą.