Bezczynny zięć żyje na nasz koszt, a córka go broni

Zięć już od ponad pół roku nie ma pracy i siedzi nam na karku, a córka go jeszcze broni.

Trudno opisać, jak boli patrzeć, na co zamienia się rodzina, gdy dorośli nie chcą wziąć odpowiedzialności za własne życie. Niedawno pokłóciłam się z córką przez jej męża – człowieka, który od ósmego miesiąca nie pracuje i nawet nie próbuje tego zmienić. A moja Kasia? Ona go usprawiedliwia. Mówi, że wstyd iść byle gdzie do pracy, z jego doświadczeniem i wykształceniem. Ale siedzieć na garnuszku rodziców – to już nie wstyd?

Dwa lata temu wzięli ślub. Wszystko było piękne, ludzkie. My, rodzice, po obu stronach, pomogliśmy z kupnem mieszkania – zrzuciliśmy się po połowie. Sami robili remont, wtedy oboje pracowali, pieniędzy starczało. Tak, wydawali nie zawsze rozsądnie, ale nie wtrącaliśmy się – dorośli, niech się uczą.

Pół roku temu urodził się wnuk. Oczywiście, ucieszyliśmy się – jakie to szczęście! Tylko razem z radością przyszły problemy. Kasia poszła na macierzyński, a niemal w tym samym czasie zięć stracił pracę. Oszczędności? Zero. Zwrócili się o pomoc, my z mężem oczywiście nie odmówiliśmy. Swatowie też się dołożyli. Wszystko – od wózka po łóżeczko – kupiliśmy my. Kasia dostaje grosze, zięć szuka pracy… już ósmy miesiąc.

Obiecywał, że to tymczasowe, że znajdzie odpowiednie miejsce i odda długi. My nie żądaliśmy zwrotu, byleby stanęli na nogi. Ale czas mija, a sytuacja się nie zmienia. My z mężem już jesteśmy zmęczeni. Czy tak trudno znaleźć cokolwiek – na magazyn, do dostaw, byle gdzie? Ale zięć uważa, że „to nie dla niego”. A Kasia go popiera.

Ostatnio nie wytrzymałam i powiedziałam jej, co myślę. Mówię: on jest mężczyzną, ojcem, powinien utrzymywać rodzinę. A on leży na kanapie i czeka, aż gwiazdy się ułożą i znajdzie się wymarzona posada z pensją po dziesięć tysięcy złotych. A my z mężem harujemy, żeby oni nie głodowali.

Kasia się obraziła. Oskarżyła mnie o okrucieństwo, powiedziała, że nie rozumiem ich sytuacji. Że jeśli pójdzie „byle gdzie”, to nie będzie miał ani pieniędzy, ani czasu na rozmowy kwalifikacyjne, a do tego będzie zmęczony i zirytowany. A ona tego chce? Z dzieckiem i tak ciężko.

Słuchałam i czułam, jak narasta we mnie złość. Od kiedy młodzi uważają, że rodzice muszą utrzymywać nie tylko ich, ale i ich dzieci? My z mężem wychowaliśmy ją bez pomocy dziadków, sami pracowaliśmy, sami dawaliśmy radę. I nie czekaliśmy, że ktoś przyjdzie i rozwiąże nasze problemy. A oni? Urządzili się wygodnie.

Rozmawiałam ze świekrą. Też jest niezadowolona, mówi, że syn coraz częściej narzeka na zmęczenie, ale nawet odkurzacza nie weźmie do ręki, co dopiero pracy. Umówiłyśmy się: koniec. Czas zakręcić kurek. Żadnych zakupów na cały tydzień, żadnych pieluch za nasze pieniądze. Będziemy kupować tylko absolutne minimum.

Może to brzmi surowo. Tak, to nasze dzieci. Ale czy miłość to wieczne pobłażanie? Czy prawdziwa troska to pozwalać im się staczać? Sami muszą zrozumieć, że rodzina to praca, a nie wieczne wakacje.

Jeśli ich teraz nie otrzeźwimy, za rok będą w jeszcze gorszej sytuacji. On dalej będzie czekał na idealną ofertę, a ona – powtarzała, że „wszystko gra”. Tylko że żyć będą nie na swoim, a na naszym karku. I bez cienia wstydu.

A przy tym dają przykład wnukowi. Czy tak można?