Bez wyjścia

Na drugim roku studiów Wojciech zakochał się w uroczej jasnowłosej Jagodzie, która uczęszczała na równoległą grupę. Jej delikatny rumieniec na policzkach i ciepłe spojrzenie wielkich szarych oczu nie dawały mu spokoju. Wreszcie na jednej z akademickich imprez zbliżyli się do siebie, zaprosił ją do tańca.

„Świetnie tańczysz,” pochwalił Jagodę, a ta wybuchnęła śmiechem.

„Co w tym trudnego? Ruszaj się szybciej i już,” mówiła, uśmiechając się i wirując z radością.

Ona spodziewała się dziecka.
Od tego wieczoru byli już razem. Ich burzliwy romans zakończył się ślubem. Mieszkali w akademiku, oboje studenci, ale jakoś dawali radę, zwłaszcza że dostali wspólny pokój. Wkrótce w tym pokoju pojawiło się łóżeczko dziecięce. Jagoda była w ciąży.

„Wojtek, jak my skończymy studia, gdy urodzi się nasz synek? Jedno pomieszczenie, może powinnam wziąć urlop dziekański. Szkoda, wtedy ty skończysz przede mną.”

„Jagódko, po co martwić się na zapas? Jak przyjdzie na świat, wtedy się zastanowimy. Nie my pierwsi i nie ostatni w takiej sytuacji. Inni studenci jakoś radzą sobie z dzieckiem. Kamil z mojej grupy wychowuje bliźniaki i nie rzuca nauki,” przekonywał mąż.

Nadszedł czas, Jagoda urodziła ślicznego chłopca, Stasia. Wojciech i ona nie mogli się nim nacieszyć — w ich życiu pojawił się nowy człowiek. Początki były trudne, ale mieli szczęście. Albo Staś był wyjątkowo spokojnym dzieckiem, albo po prostu miał łagodne usposobienie — nie marudził, pozwalał młodym rodzicom wyspać się i nie sprawiał kłopotów.

Chodzili na zajęcia na zmianę, przygotowywali się do egzaminów. Jagoda jakoś obyła się bez urlopu. Kiedy syn chorował, przyjeżdżała jej matka z pobliskiej wsi i pomagała, podając leki i pilnując malca.

„Jagódka, może zabierzemy Stasia do nas na wieś?” — proponowała matka, ale oni odmawiali.

„Nie, mamo, jakoś sobie poradzimy. W razie czego znów cię wezwiemy.”

Tak oboje ukończyli studia, a wydawało się, że trudności tylko scementowały ich związek. Ale nie na długo. Jagoda odziedziczyła po babci mieszkanie, już pracowali i żyli na swoim. Staś chodził do przedszkola.

Kiedy zaczęły się kłopoty, Wojciech nie mógł zrozumieć, co się stało. Jagoda stała się zimna, coraz trudniej im się dogadać. Zastanawiał się:

„Czy naprawdę się kochaliśmy, kiedy braliśmy ślub jako młodzi ludzie, czy tylko wzięliśmy sympatię za miłość? A może teraz trzymamy się razem tylko dla dziecka? Chcę uratować naszą rodzinę, choćby dla Stasia. Doszliśmy do punktu, gdzie łączy nas tylko miłość do syna i poczucie odpowiedzialności.”

Nie wiedział, co myślała Jagoda. A ona po prostu zakochała się w innym mężczyźnie — tak bardzo, że była gotowa zostawić męża, ale nie miała gdzie się wyprowadzić z synem. W końcu to było jej mieszkanie. Jej nowy partner, Marek, nie miał własnego lokum. Pewnego dnia oznajmiła:

„Wojtek, musimy się rozwieść. Kocham innego, a do ciebie mam tylko przywiązanie jako do ojca Stasia. Tak dalej być nie może.”

„Nie jestem gotowy na takie zmiany,” odparł. „A co ze Stasiem? Myślałaś o nim?” — wieść oszołomiła go.

„Non stop myślę tylko o nim i uważam, że tak będzie lepiej.”

„Lepiej? Żeby syna wychowywał obcy facet, a nie ja, jego ojciec? O czym ty mówisz, Jagoda?” — oburzył się.

„Nasz syn rośnie i wkrótce wszystko zrozumie. Jak długo jeszcze możemy udawać normalną rodzinę?” — spokojnie odpowiedziała.

„Ale my jesteśmy normalną rodziną, oboje kochamy syna!”

„Kochamy syna, ale siebie już nie. A to już nie jest normalne,” powiedziała z żalem.

Wojciech wiedział, że ma rację, rozumiał to rozumem, ale nie sercem. Zdawał sobie sprawę, że żona chce, by po rozwodzie syn został z nią. Dla niego to było nie do zniesienia. Kochał chłopca, choć wiedział, że Jagoda jest dobrą matką. Nie zgadzał się na rozwód:

„Nie chcę, żeby Staś miał nowego tatusia.”

„Wojtek, przecież nowy? Ty zawsze będziesz jego ojcem. Rozwodzisz się ze mną, nie z synem. Z dziećmi się nie rozwodzi,” przekonywała.

Wojciech wybuchnął:

„Oczywiście, z dziećmi się nie rozwodzi, masz rację. Ale przestanę mu czytać bajki na dobranoc, nie będę układał z nim klocków, nie sprawdzę lekcji, gdy pójdzie do szkoły. Co to za ojcostwo na odległość? Jeśli chcesz nowego życia, wiedz, że nie oddam ci syna.” — Wyszedł z mieszkania, by ochłonąć.

Szedł ulicami, próbując zebrać myśli, nie przestając analizować:

„Co ja zrobię? Zagroziłem żonie, że nie oddam syna, ale sąd zawsze staje po stronie matki. Zwłaszcza że Jagoda jest dobrą matką, ma własne mieszkanie, dobrą pracę. I czy mam prawo odbierać sześciolatce matkę?”

Błąkał się po mieście do późna, ale nie podjął decyzji. Jedyny wyjściem — nie zgadzać się na rozwód. Przekonać żonę, że powinni zostać razem dla dobra syna. Był nawet gotów na kompromis — dać sobie nawzajem wolność, ale zachować dla Stasia pozory rodziny. Gdy syn dorośnie, sam zrozumie. Postanowił porozmawiać z żoną.

„Wojtek, o czym ty mówisz? Ja mam żyć z tobą, kochać Marka i udawać szczęśliwą rodzinę?” — zapytała.

„Ale nie możesz mi zabrać Stasia, on też mnie potrzebuje, potrzebuje nas obojga,” argumentował.

„To, że nie będziemy razem, nie znaczy, że ktoś przestanie go kochać,” stanowczo odpowiedziała.

Jagoda już podjęła decyzję i nie zamierzała jej zmieniać. Wiedziała, że syn zostanie z nią, mąż musi odejść. A Wojciech upierał się. Nie rozumiał prawnych konsekwencji, ale syna oddawać nie zamierzał. Jagoda traciła cierpliwość. Żadne argumenty nie działały. W końcu poszedł do znajomego prawnika.

„Możesz nie zgadzać się na rozwód, ale pomyśl, jak to będzie wyglądać. Żona będzie żyć z kimś innym, a ty będziesz tylko przedłużać cierpienie. Syn będzie dorastał w tym koszmarze. Jaką lekcję mu dasz?” — tłumaczył adwokat.

„Tak czy inaczej, Staś ucierpi. Ale nie chcę się poddać.”

Rozmowa pot