Bez powrotu

Drogi powrotnej nie ma

„Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin, Ewo, chcę podarować ci twoje marzenie,” powiedział radośnie Dominik, obejmując ją.

„Jak to podarować marzenie? Marzenie to marzenie… to coś, czego nie można dotknąć,” zdziwiła się Ewa, gdy wychodzili z uczelni po zajęciach.

„A mimo to ci je podaruję,” odparł z dumą. „Chodźmy do akademika, zostawimy notatki, przebierzesz się, pojedziemy za miasto.”

Wysiedli na przystanku „Klub Jeździecki”. Wtedy Ewa zrozumiała, że chce jej podarować przejażdżkę konną. Ileż razy mówiła mu, że najbardziej na świecie marzyła o tym, by choć raz dosiąść konia. Od dziecka marzyła o tym bez powodu. Uwielbiała konie, choć widziała je tylko w zoo, a w telewizji z zapartym tchem oglądała filmy o nich.

Skąd ta miłość? Sama nie wiedziała. Kiedyś, gdy miała pięć lat, poprosiła ojca:

„Tato, kupmy konia.”

Ojciec zdziwił się, roześmiał i spytał:

„A gdzie byśmy go trzymali? Jest duży, trzeba go karmić, siana mu dostarczać. Mamy tylko dwupokojowe mieszkanie.”

„Na balkonie,” odpowiedziała córka prosto.

Ojciec długo tłumaczył, gdzie żyją konie, że potrzebują osobnego pomieszczenia i przestrzeni do biegania, a w mieszkaniu by zginęły. Ewie zrobiło się żal konia i zgodziła się z tatą.

„Rozumiem, tato, nie można trzymać konia na balkonie. No to wybudujesz mu stajnię pod balkonem.”

To dziecięce marzenie towarzyszyło jej przez życie. Choć była już na czwartym roku studiów, wciąż kochała konie.

Po jeździe konnej Ewa była szczęśliwa.

„Dziękuję, Dominik, to było wspaniałe. Teraz wiem na pewno – marzenia się spełniają.” On też był szczęśliwy – spełnił marzenie ukochanej.

Była wiosna. Wyszli z terenu klubu, a Ewa, widząc niedaleko las, zaproponowała spacer. Tu znów poczuła dziecięcą radość. W lesie wszędzie bielił się śnieg, ale spod niego wychylały się już przebiśniegi.

„Och, Dominik, jakie cudo! Z dziewczynami też biegaliśmy do lasu zbierać przebiśniegi. Gdzie niegdzie jeszcze śnieg leży, a one już wychodzą z ziemi. A ten zapach… To coś niezwykłego. Cudowny czas – wiosna. Przyroda budzi się do życia…”

Byli młodzi i szczęśliwi. Dominik biegł do niej z naręczem kwiatów, ona też nazbierała ich sporo.

„Z okazji urodzin i wiosny,” zawołał wesoło.

„Dziękuję ci, Dominik,” odparła. „Naprawdę dałeś mi dziś ogromny prezent. Konie i jeszcze przebiśniegi. Prawdziwe spotkanie z dzieciństwem.”

„Cieszę się, że udało mi się cię zaskoczyć.”

Dominik i Ewa byli razem ponad rok. Przed końcem studiów zebrał oszczędności, dorzucił całe stypendium i kupił pierścionek, by oświadczyć się ukochanej. Była między nimi miłość – tego byli pewni.

Ślub też przeszedł wesoło, jak u wszystkich: biała suknia panny młodej, elegancki garnitur pana młodego. Świadkową Ewy była przyjaciółka Kinga. Mieszkały w jednym pokoju w akademiku, chodziły na te same zajęcia. Przyjaźń przetrwała nawet po studiach.

Choć pracowali w różnych miejscach.

Dominik dostał pracę w firmie i wkrótce awansował na szefa działu, zaczął dobrze zarabiać. Ewa też pracowała, ale szybko poszła na urlop macierzyński i urodziła pięknego syna, Jakuba.

Czas mijał. Jakub podrósł, poszedł do pierwszej klasy. Ewie wydawało się, że mają w domu pełnię szczęścia – spokój i harmonię. Dominik był troskliwy, kochał syna. Mieli już własne dwupokojowe mieszkanie. Kinga często wpadała w odwiedziny, zwłaszcza w weekendy.

„Kiedy w końcu wyjdziesz za mąż?” pytała Ewa przyjaciółkę, która wciąż była sama.

„Nie wiem, ale mam nadzieję, że kiedyś,” odpowiadała Kinga zawsze zagadkowo.

Gdy nic nie zapowiadało kłopotów, nagle spadł grom z jasnego nieba. Pewnego dnia Dominik wrócił z pracy ponury i, nie patrząc żonie w oczy, oznajmił:

„Odchodzę od ciebie, Ewo.”

„Gdzie odchodzisz?” spytała, jeszcze lekko uśmiechnięta, choć zdezorientowana.

„Do innej kobiety.”

„Żartujesz, Dominik? Czy to prawda? Kto to?” pytała żona, jeszcze nie pojmując do końca.

„Nie uwierzysz, ale odchodzę do Kingi,” rzucił i poszedł zbierać rzeczy.

Ewa osunęła się na krzesło przy kuchennym stole. Myśli plątały się, nie mogła ich zebrać. Wciąż nie wierzyła, że mógł mówić prawdę.

„To niemożliwe,” powtarzała w duchu.

Ale gdy Dominik wyszedł z pokoju z torbą i zatrzasnął za sobą drzwi, dotarło do nie