Bez Powrotu

Niechcianą drogą

„Z okazji urodzin, Ewa, chcę podarować ci twoje marzenie” – powiedział z radością Damian i objął ją mocno.

„Jak to podarować marzenie? Marzenie to coś, czego nie da się dotrzeć, wziąć w dłonie” – zdziwiła się Ewa, gdy wychodzili z wydaru po zajęciach.

„A ja i tak ci je podaruję” – odparł z wyższością. „Chodźmy do akademika, zostaw notatki, przebierz się, pojeździmy za miasto.”

Wyszedłszy z autobusu na przystanku „Klub Jeździecki”, Ewa zrozumiała, co Damian dla niej zaplanował. Ileż razy mówiła mu, że od dziecka marzyła o jeździe konnej. Kochała konie, choć widywała je tylko w zoo, a w telewizji z zachwytem oglądała filmy o nich.

Skąd ta miłość? Sama nie wiedziała. Kiedy miała pięć lat, zapytała ojca:

„Tato, kupimy konia?”

Ojciec wybuchnął śmiechem.

„A gdzie byśmy go trzymali? To duże zwierzę, potrzebuje siana, przestrzeni. Mamy przecież tylko dwupokojowe mieszkanie.”

„Na balkonie” – odrzekła prostodusznie.

Ojciec tłumaczył długo, że konie żyją w stajniach, potrzebują miejsca, a w mieszkaniu zginą. Ewa, zasmucona losą wymarzonego zwierzęcia, ustalą.

„Rozumiem, tato. Nie trzyma się koni na balkonie. Może zbudujesz mu stajnię pod balkonem?”

To dziecięce marzenie towarzyszyła jej przez lata. Nawet teraz, na czwartym roku studiów, kochała konie równie mocno.

Po jeździe konnej Ewa promieniała szczęściem.

„Dziękuję, Damianie! To było cudowne. Teraz wiem – marzenia się spełniają!” A on? Był równie szczęśliwy, bo spełnił marzenie ukochanej.

Była wiosna. Wychodząc z klubu, Ewa zobaczyła las i zaproponowała spacer. Wśród nieśmiało rozkwitających przebiśniejów znów poczuła radość, jak w dzieciństwie.

„O Boże, Damian! Przebiśniegi! Biegałam z koleżankami po lesie, zbierając je. Jeszcze śnieg leży, a one już wychodzą z ziemi. Ten zapach… Wiosna to najpiękniejszy czas!”

Młodzi, szczęśliwi, biegali po lesie. Damian podarował jej bukiet przebiśniegów.

„Z okazji urodzin i wiosny!” – zaśmiał się.

„Dziękuję, Damianie. To najpiękniejszy prezent. Konie i przebiśniegi – spotkanie z dzieciństwem.”

„Cieszę się, że cię zaskoczyłem.”

Spotykali się ponad rok. Przed końcem studiów Damian, za oszczędności i stypendium, kupił pierścień, by oświadczyć się ukochanej. Kochała się – to wiedzieli.

Świba minęła radośnie, w białym suknie i garnieturze. Światkinią Ewy była jej przyjaciółka Agnieszka. Mieszkały razem w akademiku, uczyły się w tej samej grupie. Przyjaźń przetrwała nawet po studiach, choć pracowali w różnyh miejscach.

Damian, awansowany na szefa działu, dobrze zarabiał. Ewa też pracowała, ale wkrótce poszła na macierzyński, rodząc synka, Jakuba.

Czas płynął. Jakub poszedł do szkoły. Ewie wydawało się, że mają idealne życie – spokój, miłość, własne M. Damian troskliwy, syn kochany. Agnieszka często odwiedzała ich w weekendy.

„Kiedy wreszcie wyjdziesz za mąż?” – pytała Ewa przyjaciółkę, wciąż samotną.

„Nie wiem… ale mam nadzieję” – odpowiadała tajemniczo Agnieszka.

Aż pewnego dnia, gdy nic nie zaprokiło niepogody, uderzył piorą z jasnego nieba. Damian wrócił z pracy mroczny, unikając jej wzroku.

„Odchodzę od ciebie, Ewa.”

„Gdzie?” – zapytała, jeszcze niepewnie.

„Do innej kobiety.”

„Żartujesz? Kto to?”

„Nie uwierzysz… Agnieszka.”

Ewa osunęła się na krzesło, nie mogąc zebrać myśli. To nie mogła być prawda. Ale gdy Damian wyszedł z pokoju z torbą, zatrzaskując drzwi, zrozumiała – to nie sen.

Jakub, bawiący się na podwórku, powiedział:

„Widziałem tatę z walizką. Powiedział, że jedzi w długą służbową.”

Ewa skinęła głowę. Niech tak będzie.

Minęło dziesięć lat.

W sobotę ktoś uporczył dzwonił do drzwi. Rozgniewana Ewa chciała już skrzyczeć intruza, lecz gdy otworzyła, zobaczyła Agnieszkę. Chciała zatrzasnąć drzwi, ale ta wstawiła stopę.

„Czego chcesz?” – warknąła Ewa.

„Nie zaprosisz mnie?”

„Po co przyszłaś? Wynoś się.”

„Proszę, wysłuchaj mnie.”

Coś w jej głosie zmusiło Ewę do ustalenia. Agnieszka weszła, zdjęła buty, usiadła w kuchni.

„Podam ci kawę?” – zapytała szyderzco Ewa.

„Nie musisz.”

Przyjaciółka zmieniła się – kresy pod oczami, pełniejsza sylwetka, choć nie miała jeszcze czterdziestki.

„Ewa, zab