– Bez mnie sobie nie poradzisz! Niczego nie potrafisz! – krzyczał mąż, pakując swoje koszule do wielkiej torby.

Bez mojego wsparcia sobie nie poradzisz! Nic nie potrafisz! krzyczał Paweł, wrzucając swoje koszule do wielkiej torby podróżnej.

Ale ona dała radę. Nie złamała się. Może, gdyby pozwoliła sobie chwilę pomyśleć o tym, jak to będzie, sama z dwójką dzieci, wyobraziłaby sobie najczarniejsze scenariusze i kto wie może nawet wybaczyłaby zdradę. Ale nie miała na to czasu. Czekał ją żłobek, praca i codzienne obowiązki. Paweł dopiero pół godziny temu wrócił do domu, szczęśliwy ze swoją nową miłością. Pełen siebie, przekonany, że sprawuje kontrolę nad wszystkim.

Dlatego ubierając płaszcz, Basia wydawała szybkie polecenia:

Haniu, pomóż Kasi zapiąć kurtkę i dopilnuj w przedszkolu, by dobrze zjadła. Pani narzekała, że kręci nosem na kaszę.
Paweł, proszę, zabierz wszystko, co twoje, za jednym zamachem. Nie rób szopki. Klucz od mieszkania wrzuć do skrzynki na listy. Do widzenia.

Hania przyszła na świat dokładnie pół godziny przed Kasią, więc była traktowana jak starsza siostra. Miały po cztery lata. Samodzielne, z własnym podejściem do życia. Hania zje znienawidzoną kaszę, bo tak trzeba, a Kasia powie: Są grudki, nie będę jeść.

Dobrze, że przedszkole było tuż za rogiem dziesięć minut spacerem. Dziewczynki trajkotały, skutecznie odciągając Basię od czarnych myśli. W pracy nie było czasu na refleksje. Pacjenci zapisani co do minuty, potem wizyty domowe. Dopiero wieczorem, widząc puste wieszaki w przedpokoju te, na których zawsze wisiały marynarki męża dotarło do niej, że od tego dnia jest sama. Ale użalanie się nad sobą nie leżało w jej naturze wszystko musiało się dalej toczyć jak zwykle, albo nawet lepiej. Można się zaszyć pod kołdrą i płakać, można usiąść i spokojnie zastanowić się, jak wyjść na prostą i znaleźć choćby odrobinę światła w tunelu. Najpierw kolacja.

Co się właściwie zmieniło? myślała, krojąc warzywa na sałatkę. Odszedł mąż. Co robił, czym się zajmował? Co teraz spadnie na moje barki? Nic takiego, czego nie potrafiłabym unieść. Trzeba tylko odrobinę przeorganizować dzień. Dam sobie radę. Będzie dobrze. A nawet lepiej. Nie chcę żyć w lęku, czy znów jest u kochanki. Lepiej samej. Trudniej, ale spokojniej.

Przeczytała dzieciom rozdział Przygód Plastusia, pocałowała obie już zasypiające bliźniaczki i ruszyła rozwiesić pranie.

Przed snem postanowiła napić się melisy ulubiona herbatka, uporządkować myśli, rozplanować jutrzejszy dzień. Hania i Kasia były jak dwie krople wody, oba to dziewczynki bliźniaczki, dwie naraz to może trochę trudniej, ale Basia nigdy nie myślała o tym jak o problemie. Dziwiła się raczej, gdy inni ją żałowali.

Dajemy radę odpowiadała zwykle. Nie wariujemy, wszystko jest pod kontrolą.

Czajnik zagwizdał. Basia zaparzyła zapachową herbatę z melisy, zapaliła lampkę. Za oknem plucha śnieg z deszczem, a w mieszkaniu ciepło i cicho, tylko zegar wybija sekundę za sekundą…

Nagle zabrzmiał dzwonek. Basia otworzyła drzwi i niemal się zdziwiła na progu stała pani Regina, sąsiadka z naprzeciwka, której dotąd nie darzyła sympatią. Starsza, zawsze powściągliwa, wychodziła rano z wyleniałym kundelkiem na spacer i mijała ludzi bez uśmiechu.

Pies Reginy, Felka, tułał się nieraz przy śmietniku chudy, zaniedbany. Pewnie staruszka się nad nim zlitowała, przyjęła pod swój dach. Nigdy nikogo nie przyjmowała, nikt jej nie odwiedzał; wychodziła tylko do sklepu i z psem.

Przepraszam, że przeszkadzam powiedziała, otulając się chustą ale widziałam dzisiaj, jak pana Pawła ładował rzeczy do auta. Odszedł od was?

To nie pańska sprawa odparła ostro Basia.

Nie wnikam w wasze sprawy powiedziała spokojnie Regina. Tylko chciałam powiedzieć, że jeśli kiedyś będzie pani potrzebowała pomocy, choćby z dziewczynkami, proszę śmiało do mnie przyjść. Pomogę, jak będę mogła.

Proszę wejść zaproponowała Basia, częstując domowymi herbatnikami i herbatą. Jak pani ma na imię?

Regina Zielińska. A pani, wiem, Basia. Tak więc, Basiu powiedziała, odłamując ciasteczko wiedz, że zawsze możesz na mnie liczyć. Nie za pieniądze, broń Boże. Po prostu, dla własnej przyjemności.

Regina upiła łyczek i uśmiechnęła się po raz pierwszy:

Pyszne. To melisa? Ja na działce mam jej całe grządki, mogę podzielić się sadzonkami. Wpadnijcie latem odpocząć, starczy miejsca. Tam jabłonka rośnie, takie słodkie jabłka…

Basia patrzyła na panią Reginę i myślała: czemu uważała ją za niesympatyczną? Bo nie wchodziła z butami w jej życie, nie zadawała zbędnych pytań o to, jak radzi sobie z bliźniaczkami? Nie przesłuchiwała, nie zaglądała w duszę, tylko po cichu szła swoją drogą? Basia miała ją za wyniosłą, a tu proszę gdy przyszło co do czego, nie wypytywała o nic, tylko podała pomocną dłoń.

Spojrzała na sąsiadkę zupełnie inaczej: schludna, włosy w kok, fartuszek z koronkowym kołnierzykiem, eleganckie pantofle, lekki zapach perfum.

Basia chłonęła opowieść o działce, jabłonce, maleńkiej saunie i jeziorze pełnym kaczek. Troski odpływały, a atmosfera stawała się coraz cieplejsza…

Pamięta te chwile do dziś, choć minęło już pięć lat od tamtego wieczoru, gdy Paweł wrzeszczał: Ty sobie nie poradzisz!

A jednak…

Regina Zielińska dziś trzyma nożyk i obiera jabłka, układa je równo na cieście drożdżowym i wsuwa blachę do rozgrzanego piekarnika. Sałatki gotowe, pieczeń się dusi. Dziś Basi ulubiona sąsiadka ma urodziny. Sierpień. Drzwi i okna letniego domku szeroko otwarte. Powietrze pachnie szarlotką.

Ile razy ratowała mnie ta kobieta! myśli Basia, patrząc na rozpromienioną Reginę.

Co bym bez niej zrobiła? Dziewczynki ją kochają nad życie. A przecież mogła wtedy zamknąć drzwi… Teraz mają dziewięć lat, szkoła, wakacje zawsze tu jezioro, znajomi, ukochana babcia Regina. Najprawdziwsza, najbliższa, najcieplejsza…

Idę, nazbieram jeszcze jabłek, ugotuję kompot mówi Basia, łapie koszyk i wychodzi na dwór.

Pod jabłonią, w cieniu, leży sunia Felka. Kto by pomyślał, że ten bidny szczeniak spod śmietnika stanie się tak piękną, pełną życia labradorką?

Wszystko dzięki miłości. Tylko ona nas ratuje myśli Basia i podaje Felce ciasteczko na łapę.