Bez drogi powrotnej

Nie ma powrotu

„Z okazji urodzin, Ewo, chcę podarować ci twoje marzenie” — powiedział z radością Dominik i objął ją.

„Jak to podarować marzenie? Marzenie to coś, czego nie można dotknąć” — zdziwiła się Ewa, gdy wychodzili z uczelni po zajęciach.

„A ja i tak ci je spełnię” — odparł z dumą. — „Chodźmy do akademika, zostawimy notatki, przebierzesz się i pojedziemy za miasto.”

Wysiedli na przystanku „Klub Jeździecki”. Wtedy Ewa zrozumiała, że chce jej podarować przejażdżkę konną. Ileż razy wspominała mu, że najbardziej na świecie pragnie właśnie tego. Od dzieciństwa marzyła o koniach. Kochała je, choć widywała je na żywo tylko w zoo, a w telewizji z zachwytem oglądała filmy o nich.

Skąd ta miłość? Sama nie wiedziała. Pewnego razu, gdy miała pięć lat, poprosiła ojca:

„Tato, kupmy konia.”

Ojciec wybuchnął śmiechem i zapytał:

„A gdzie go trzymać? Jest duży, trzeba go karmić, dawać siano. Mieszkamy w dwupokojowym mieszkaniu.”

„Na balkonie” — odpowiedziała córka.

Ojciec długo tłumaczył, gdzie żyją konie, że potrzebują stajni i przestrzeni, a w mieszkaniu zginą. Ewie zrobiło się smutno i zgodziła się z nim.

„Rozumiem, tato, nie można trzymać konia na balkonie. To może zbudujesz mu stajnię pod balkonem?”

To dziecięce marzenie towarzyszyło jej przez całe życie. Nawet teraz, gdy studiowała na czwartym roku, kochała konie.

Po przejażdżce była szczęśliwa.

„Dziękuję, Dominiku, to było wspaniałe. Teraz wiem na pewno — marzenia się spełniają.” On też był szczęśliwy — spełnił marzenie ukochanej.

Była wiosna. Wyszli z terenu klubu, a Ewa, widząc pobliskie lasy, zaproponowała spacer. Znów poczuła radość, jakby wróciła do dzieciństwa. W lesie wszędzie bielił się śnieg, ale już kwitły przebiśniegi.

„O, Dominik, jakie cudo! U nas w wiosce też biegałyśmy do lasu po przebiśniegi. Jeszcze leży śnieg, a one już wychodzą z ziemi. A ten zapach… cóż za piękny czas — wiosna. Przyroda budzi się do życia…”

Młodzi i szczęśliwi, Dominik biegł do niej z bukietem przebiśniegów, ona też nazbierała swoje.

„Z okazji urodzin i wiosny” — zawołał wesoło.

„Dziękuję, Dominiku. Naprawdę dałeś mi dziś coś wyjątkowego. Konie i jeszcze przebiśniegi. Prawdziwy powrót do dzieciństwa.”

„Cieszę się, że cię zaskoczyłem.”

Dominik i Ewa byli razem ponad rok. Przed końcem studiów wydał wszystkie oszczędności i stypendium, by kupić jej pierścionek i oświadczyć się. Kochali się, to wiedzieli na pewno.

Ślub był radosny, jak u innych — biała suknia panny młodej, elegancki garnitur pana młodego. Świadkową Ewy była jej przyjaciółka Agata. Mieszkały razem w akademiku, studiowały w tej samej grupie. Przyjaźń przetrwała nawet po studiach, choć pracowały w różnych miejscach.

Dominik dostał pracę w firmie, po jakimś czasie awansował na kierownika, zarabiał dobrze. Ewa też pracowała, ale wkrótce poszła na urlop macierzyński i urodziła synka, Mikołaja.

Czas płynął, Mikołaj poszedł do pierwszej klasy. Ewie wydawało się, że mają w domu pełnię szczęścia — spokój i harmonię. Dominik był troskliwy, kochał syna. Mieli już własne dwupokojowe mieszkanie. Agata często wpadała w odwiedziny, zwłaszcza w weekendy.

„Kiedy w końcu z kimś się zwiążesz?” — dopytywała Ewa przyjaciółkę, która wciąż była sama.

„Nie wiem, ale mam nadzieję, że kiedyś” — odpowiadała zagadkowo Agata.

Gdy nic nie zapowiadało kłopotów, nagle, jak grom z jasnego nieba, Dominik wrócił z pracy ponury i, nie patrząc żonie w oczy, oznajmił:

„Odchodzę od ciebie, Ewo.”

„Gdzie?” — zapytała, jeszcze lekko uśmiechnięta, choć zdezorientowana.

„Do innej kobiety.”

„Żartujesz? To prawda? Kto to?” — pytała, wciąż nie rozumiejąc.

„Nie uwierzysz, ale odchodzę do Agaty” — rzucił i poszedł pakować rzeczy.

Ewa opadła na krzesło przy kuchennym stole. Myśli wirowały, nie mogła zebrać ich w całość. Wciąż nie wierzyła, że to prawda.

„To niemożliwe” — powtarzała w myślach.

Ale gdy Dominik wyszedł z torbą i zatrzasnął drzwi, dotarło do niej, że to nie sen. Mikołaj był na podwórku, nie słyszał rozmowy. Gdy wrócił, powiedział:

„Widziałem tatę z torbą. Powiedział, że jedzie w długą służbową podróż.” Ewa skinęła głową, nie mówiąc nic. Niech tak będzie. Minęło dziesięć lat.

W sobotę w południe ktoś uporczywie dzwonił do drzwi. Rozwścieczona Ewa otworzyła, gotowa zbesztać intruza, ale zobaczywszy kobietę, chciała zatrzasnąć drzwi. Ta jednak wsunęła nogę w szczelinę.

Najmniej chciała widzieć właśnie ją.

„Czego jeszcze ode mnie chcesz?” — zapytała zirytowana.

To była Agata.

„Nie zaprosisz mnie do środka?” — spytała była przyjaciółka.

„Po co tu przyszłaś? Wynoś się.”

„Przyszłam w dobrych zamiarach. Wysłuchaj mnie.”

W jej głosie było coś nietypowego, błagalnego. Ewa wpuściła ją do mieszkania. Nieproszona gość zdjęła buty i przeszła do kuchni.

„Usiądź. Może jeszcze kawę ci zrobię?” — powiedziała Ewa z sarkazmem.

„Byłoby miło, ale pewnie nie zrobisz. Nie obrażę się.”

Ewa przyglądała się byłej przyjaciółce.

„Lata nie były dla niej łaskawe — figura się rozeszła, sińce pod oczami, a jeszcze nawet czterdziestki nie ma.”

Agata spojrzała jej prosto w oczy.

„Ewo, zabierz swojego Dominika z powrotem” — wyrzuciła z siebie desperacko.

„Oho, ale prośba” — zdziwiła się Ewa.

„Błagam cię” — mówiła dalej, ignorując jej ton. — „Mogę ci nawet dać trochę pieniędzy, mam oszczędności.”

„Wybacz, ale kiedyś zabrałaś mi męża, pewnie knułaś, a teraz przychodzisz i chcesz, żebym go wzięła z powrotem? Oszalałaś? A może zachorował i potrzebuje opieki?”

„Nie