Aroganccy współpasażerowie z przedziału zjedli całe moje jedzenie, ale dostali nauczkę, której długo nie zapomną

**Dziennik podróży**

Koła wagonu wybijały rytm moich wymarzonych wakacji. Trzy miesiące oszczędzałam na ten wyjazd, trzy miesiące marzyłam o morzu, słonych bryzgach na skórze i zachodach słońca, których nie zasłaniają miejskie wieżowce. Przedział na razie był pusty, cieszyłam się tą rzadką rozkoszą byciem sam na sam z własnymi myślami i marzeniami.

Rozłożyłam na stoliku przygotowane zapasy: domowe kotlety zawinięte w folię, słoik kiszonych ogórków, kanapki z kiełbasą, jabłka, ciasteczka i termos z mocną herbatą. Wystarczyłoby tego na długą podróż nad Bałtyk. Wyobrażałam sobie, jak będę spokojnie jeść, patrząc przez okno na przemijające krajobrazy, jak będę czytać książkę, popijając herbatę z ulubionego kubka.

Pociąg zwolnił, zbliżając się do kolejnej stacji. Nawet nie zwróciłam uwagi na zamieszanie na korytarzu co mnie to obchodziło, skoro przede mną czekały dwa tygodnie błogiego lenistwa?

Ale los najwyraźniej miał inne plany.

Do przedziału wdarła się rodzinka: niski wujek z rozczochranymi włosami i piwnym brzuchem, jego żona kobita o solidnej posturze z donośnym głosem oraz ich syn, chłopak około dziesięciu lat, równie krępy jak matka. Rozlokowywali się hałaśliwie, rzucali bagażami i przekrzykiwali.

No wreszcie! warknęła kobieta, waląc się na dolną półkę. Myślałam, że nogi mi odpadną, zanim doniesiemy te walizki!

A czego się spodziewałaś, Lucynko? odciął się mężczyzna. Samaś chciałaś tyle rzeczy zabrać!

To nie są rzeczy, to są niezbędniki! oburzyła się Lucyna.

Chłopak w milczeniu wdrapał się na swoją półkę i natychmiast zaczął głośno chrupać chipsy.

Starałam się zachować uprzejmość. W końcu oni też jadą na wakacje, mają prawo do emocji. Może się uspokoją i jakoś dogadamy.

Ale moje nadzieje rozwiały się w pół godziny.

Ojej, a co to tu tak smaczne? Lucyna zachłannie wpatrywała się w mój stolik. My też mamy prowiant, patrzcie!

Wyciągnęła z torby dwa ugotowane jajka i jeden zwiędły ogórek, rzuciła je obok moich starannie zapakowanych zapasów.

Też do wspólnego stołu! oznajmiła uroczyście, patrząc, jakby wyświadczyła mi wielką przysługę.

Coś we mnie się spięło, ale jeszcze miałam nadzieję, że to minie.

Nadaremnie.

Mężczyzna, który przedstawił się jako Wiesiek, bezceremonialnie rozwinął moje kotlety i odgryzł kawałek.

O, domowe! skomentował z pełnymi ustami. Dobrze pani gotuje!

Wieśku, daj i mi spróbować! sięgnęła Lucyna.

Przepraszam próbowałam ich powstrzymać ale to moje jedzenie. Przygotowałam je dla siebie na całą podróż.

Spojrzeli na mnie, jakbym powiedziała coś dzikiego i nieprzyzwoitego.

Co pani wygaduje! oburzyła się Lucyna. Jak to możliwe? Wystawiła pani jedzenie na stół! Jeśli stoi na stole, to znaczy, że częstuje współpasażerów! To elementarna uprzejmość!

My też nasze jedzenie wyciągnęliśmy dodał Wiesiek, wskazując na te dwa nieszczęsne jajka. Proszę się częstować, nie krępować!

Chłopak tymczasem włożył brudną rękę do mojego słoika z ogórkami.

Smaczne! oznajmił, przeżuwając.

Poczułam, jak fala oburzenia i bezsilności zalewa mnie po uszy. Ci ludzie bezczelnie pochłaniali moje jedzenie, tłumacząc się wymyślonymi zasadami podróżnej etykiety. A najgorsze było to, że robili to z miną, jakbym to ja powinna im dziękować za ten zaszczyt.

Posłuchajcie próbowałam mówić stanowczo nikogo nie częstowałam. To moje jedzenie i liczyłam, że wystarczy mi na całą podróż.

Oj, przestań pani! machnęła ręką Lucyna, nakładając sobie moją kotletę na chleb. Nie bądź pani skąpa! Widzi pani, sami ledwo co mamy. Przecież nie zmuszamy pani do jedzenia tylko naszych produktów!

Wiesiek w tym czasie kończył moje kanapki, a chłopak demonstracyjnie oblizywał palce, wyciągając ostatnie ogórki ze słoika.

Jedli z takim apetytem i bezczelnością, że poczułam, jak obraza dławi mi gardło. Nie dlatego, że żal mi było jedzenia to było poczucie całkowitej bezsilności wobec ludzkiej bezczelności i chamstwa.

Wiecie co powiedziałam, starając się opanować drżenie głosu muszę wyjść na korytarz.

No to idź, idź wspaniałomyślnie pozwoliła Lucyna, nie odrywając się od konsumpcji moich zapasów. My tu sobie z tym stołem poradzimy.

Wyszłam na korytarz i dopiero wtedy pozwoliłam sobie na chwilę słabości. Policzki powoli zalały się łzami nie dlatego, że nie miałam już co jeś