Anna od kilku dni leżała w łóżku, nie mając siły wstać. Nic ją nie bolało – po prostu kręciło jej się w głowie, brakowało energii, a na dodatek wcale nie miała ochoty wychodzić z pościeli.

Anna leżała w łóżku już od kilku dni, nie mając siły, by wstać. Nic ją nie bolało, tylko kręciło jej się w głowie i nie miała zupełnie energii ani ochoty do życia.

Po co? myślała sobie Anna. Wszystko już w życiu zrobiłam: dzieci wychowałam, rodziców na wieczny spoczynek odprowadziłam. Teraz jestem jakby nikomu niepotrzebna. Lata minęły nie wiadomo kiedy.

Nie chciało jej się niczego. Rozejrzała się po pokoju: w kątach pajęczyny wisiały z sufitu. Spojrzała na okno, za którym rozciągał się ogródek teraz już zarośnięty chwastami. Zaczynało świtać. Anna zamknęła oczy i zasnęła.

We śnie pojawiła się jej mama. Anna była bardzo zdziwiona: mama przyśniła jej się wcześniej tylko raz, trzy lata temu, zaraz po pogrzebie. Mama patrzyła na nią ciepło, wyciągała ręce, chcąc ją przytulić i pogłaskać po głowie, tak jak za życia, lecz niewidzialna ściana na to nie pozwalała.

Córeczko, moja kochana odezwała się mama łagodnym głosem. Jutro będzie twój ostatni dzień…

Coś jakby wyrzuciło Annę z tego snu. Poderwała się z łóżka, cała roztrzęsiona.

Jak to ostatni? To już wszystko? Dlaczego tak wcześnie? wołała do nikogo w szczególności.

Wyobraziła sobie, jak leży tutaj, w tym samym łóżku, a przyjeżdżają dzieci, krewni, znajomi… A w domu bałagan, w ogródku nie wiadomo co rośnie, nic nie gotowe do jedzenia. Anna rzuciła się do pracy, nie wiedząc, od czego zacząć.

Wpadła do kuchni i szybko zarobiła ciasto: Do wieczora wyrośnie napiekę drożdżówek. Jeżeli dożyję. Wlała wodę do misy, złapała ścierkę i wytarła kurz w każdym kącie. Posprzątała wszystko, co było rozrzucone. Zabrała się za podłogę.

No, w domu porządek! odetchnęła Anna.

Został jeszcze ogródek. Anna latała jak szalona, nie czując ani głodu, ani zmęczenia. W głowie dźwięczało: Ostatni dzień! Ostatni dzień!

Dopiero gdy usunęła ostatnie chwasty z grządki, poczuła, jak jej nogi drętwieją ze zmęczenia.

Muszę odpocząć. Nie, najpierw skończę wszystko.

Przypomniała sobie o cieście i wbiegła do domu.

Już po chwili świeżutkie drożdżówki parowały na stole.

Przyjadą jutro dzieci, napiją się herbaty z drożdżówkami, wspomną matkę… powiedziała Anna przez łzy. Muszę spróbować… O, ale dobre mi wyszły!

Usiadła przy oknie, patrząc w dal i myśląc:

Jednak dobrze jest żyć na tym świecie!

Nie było już co robić, więc zaczęła się szykować w ostatnią drogę.

Zaczęła przeglądać swoje rzeczy, wybierając, w co się ubrać. Wreszcie padło na nową sukienkę, której nigdy nie miała okazji założyć.

Zrobiła sobie fryzurę i delikatny makijaż, założyła sukienkę, stanęła przed lustrem i przez chwilę podziwiała samą siebie:

Piękna! Taka, że nie chować, a wydawać za mąż!

Ale z losem się nie wygra… Położyła się umierać. Lecz nie zdążyła. Za oknem usłyszała szum silnika, przed domem zajechał samochód. Zatrąbił.

Pewnie do sąsiadów, często do nich ktoś przyjeżdża pomyślała Anna.

Po chwili ktoś zapukał do drzwi, potem jeszcze raz.

To chyba dzieci? podeszła niepewnie do okna. Nie, samochód był zupełnie obcy.

Ale fura! wyrwało się Annie. Pewnie ktoś zabłądził. Poszła więc otworzyć drzwi. Zdjęła zasuwkę, otworzyła. Na progu stał mężczyzna, zadbany i całkiem przystojny. Anna spojrzała na niego z ciekawością.

Wystroił się, jakby na wesele! przemknęło jej przez myśl.

Pani Anna? zapytał uprzejmie.

Tak…

Przepraszam… Trochę się spóźniłem w drodze…

Czego pan potrzebuje? nie mogła pojąć Anna.

No… zawahał się mężczyzna chciałem z panią porozmawiać.

To chyba pomyłka…

Nie, nie, do pani właśnie. Przepraszam za niezapowiedzianą wizytę.

Trochę późno na odwiedziny… Anna była coraz bardziej zdezorientowana.

Wiem, wybaczcie mi państwo, nie dobrze obliczyłem czas, jestem spoza miasta i jeszcze pobłądziłem.

Widząc niepewność w oczach Anny, mężczyzna kontynuował:

Mam na imię Sergiusz. Chciałem się z panią poznać.

Dziwne, przecież dziś miałam inne plany… pomyślała Anna.

Skąd mnie pan zna? zapytała nieznajomego.

Wysłałem pani zaproszenie do znajomych na Gadu-Gadu, ale rzadko tam pani bywa. Odszukałem panią, proszę nie pytać jak, potem wszystko opowiem. No i zdecydowałem się przyjechać.

I co ja mam z tobą zrobić? pomyślała Anna.

Panie Sergiuszu, przepraszam, ale ja już dawno nie mam ochoty nikogo poznawać i nie chcę niczego zmieniać w swoim życiu. Lepiej niech pan wróci do siebie…

Być może ma pani rację, powinienem był zadzwonić… Żegnam panią.

Sergiusz ruszył szybko w stronę auta, po drodze wrócił jeszcze i podał Annie piękne pudło czekoladek.

Wybaczy mi pani.

Po czym znów odszedł do samochodu.

Annie było nagle żal tego obcego mężczyzny. Cały dzień w drodze, pewnie głodny.

Sergiuszu, proszę poczekać. Zapraszam na herbatę.

Mężczyzna rozpromienił się i podbiegł do drzwi:

Chętnie, pani Anno.

Weszli do domu.

Proszę umyć ręce, ręcznik tam na haczyku.

Anna nalała herbatę, postawiła drożdżówki na stole.

Może pan głodny? zapytała go.

Jeśli można…

Jasne, proszę się częstować.

Anna poczuła, że i sama zgłodniała. Nakryła szybko do stołu, całe szczęście, że sporo przygotowała.

Smacznego powiedzieli jednocześnie i śmiali się serdecznie.

Dawno nie jadła z takim smakiem. Dziwnie dobrze i spokojnie czuła się przy tym zupełnie obcym mężczyźnie. Sergiusz okazał się wspaniałym rozmówcą. Po godzinie Anna miała wrażenie, jakby znali się od zawsze.

Pani Anno, proszę tylko powiedzieć, jeśli czegoś pani potrzeba pomogę.

Anna popatrzyła na jego ubranie… i uśmiechnęła się.

Pomóc? Oczywiście! Szopa się chwieje, płot na podwórzu ledwo stoi…

Sergiusz zadumał się:

Pomogę, wszystko zrobię!

Szybko zaczął się zbierać.

Dziękuję… Tobie, było bardzo smacznie. Nie proszę się o nocleg, to by było niezręczne. Do widzenia, Aniu.

Do widzenia, Sergiuszu, szerokiej drogi!

Anna posprzątała po kolacji, usiadła jeszcze na chwilę i poszła spać, a raczej szykować się na śmierć.

Sen przyszedł szybko, zmęczenie zrobiło swoje.

We śnie mama czekała już na nią:

Córeczko, czemu wczoraj uciekłaś, nie dosłuchałaś do końca? Dziś był ostatni dzień twojego samotnego życia. Wiemy, jak źle jest być samej, dlatego zesłaliśmy ci anioła. Nie odtrącaj go, on będzie cię chronił, ale ty też, kochanie, opiekuj się nim.

Kogo mam pilnować, mamo? Wasz anioł już uciekł, przestraszył się pracy.

Matka przeżegnała ją znakiem krzyża i zniknęła w blasku.

O świcie obudził Annę hałas auta. Wyjrzała przez okno i zobaczyła ciężarówkę po dach załadowaną materiałami budowlanymi, która zatrzymała się przed jej domem, a za nią jeszcze jedna. Wysiadło paru chłopów i zaczęli rozładowywać deski.

O co tu chodzi? Niczego nie zamawiałam.

Chciała wyjść i nakrzyczeć, ale zobaczyła Sergiusza, który tłumaczył, gdzie wszystko położyć.

Po skończonej pracy wszyscy odjechali.

Anna wyszła na podwórze.

Ależ to! Z tego to dom można by postawić!

Niedługo potem podjechał jeszcze jeden samochód. Robotnicy zaczęli rozładowywać blachę i coś jeszcze.

Nowy płot… domyśliła się Anna. Taką samą przywieźli do sąsiadki. Zawsze podziwiała jej nowy parkan.

Chłopcy od razu wzięli się do roboty. Wśród nich była i Sergiusz nie tylko rozkazywał, ale sam krzątał się z narzędziami.

Anna wyszła do niego.

Sergiuszu, po co pan to robi? próbowała zaprotestować.

Aniu, spokojnie. Wszystko będzie dobrze, proszę dziś chłodno, niech pani wraca do domu.

Anna była zupełnie skołowana. Życie nauczyło ją, by nie ufać już mężczyznom dwóch miała, z żadnym się nie ułożyło. Sama zawsze musiała dawać sobie radę. Nikt się nią nie przejmował. Teraz nie wiedziała, jak to przyjąć.

Tymczasem praca wrzała. Po kilku dniach był nowy płot, nowa szopa, wymieniona podłoga, naprawiony piec. Ale Anna nadal nie dowierzała, podejrzewając Sergiusza o coś.

Czego on ode mnie chce? Może zapłaty? Ale nie mam tylu pieniędzy…

Wyjęła ile mogła, resztę odda potem.

Kiedy zmęczony lecz szczęśliwy Sergiusz wszedł do domu, powiedziała:

Sergiuszu, bardzo dziękuję, nie wiem, po co pan to wszystko dla mnie robi…

Aniu, nie przesadzaj, o czym pani mówi…

Podała mu pieniądze.

Proszę to wziąć, jest niewiele, ale oddam resztę, naprawdę.

Ależ Aniu, po co? Proszę, niech pani nie robi mi przykrości.

Trzeba płacić za pracę.

Sergiusz wyszedł z domu. Po chwili usłyszała jak odjeżdża samochód.

Wyszła na podwórko. Po Sergiuszu nie było już śladu. Nie wrócił ani następnego, ani za dwa dni, ani za tydzień…

Anna nie wiedziała, co robić. Ból rozdzierał jej serce. Nie umiała już myśleć o nikim ani o niczym innym zakochała się jak nastolatka.

Po co ja go uraziłam? Jak mam być bez niego? myślała, jakby znała go całe życie.

Snuła się po wsi, nie wiedząc dokąd. Spotkała sąsiadkę, która wiedziała o wszystkim, co dzieje się wokół.

Aniu, nie przeganiaj tego chłopa. Zobacz, ile dla ciebie zrobił! Porządny człowiek!

On już dawno wyjechał powiedziała Anna smutno.

Oj, komu jak komu, ale mnie nie oszukasz! Jego samochód od wieczora do rana na zakręcie stoi!

Gdzie, gdzie? dopytywała Anna.

Na zakręcie do wsi…

Już nie słuchała. Pędziła ile sił, licząc, że zobaczy Sergiusza. Na próżno nie było ani jego, ani auta.

Kpi sobie ze mnie uznała Anna i wróciła do domu.

Nie mogła zasnąć. Narzuciła na ramiona pled i wyszła na ganek. Było chłodno, okryła się szczelniej i siadła na schodku.

– Czemu jestem taka nieszczęśliwa powiedziała na głos i taka głupia!

Nie mogła już powstrzymać łez.

Nagle ktoś podbiegł, objął ją i zaczął całować zapłakane policzki i wargi.

Aniu, nie płacz szeptał Sergiusz.

Gdzie tak długo byłeś? Czemu odszedłeś?

Nie mogłem odjechać, bo cię kocham.

I ja ciebie kocham, bardziej niż życie.

Przytuliła się mocniej do swojego anioła, zesłanego jej z nieba.

Dziękuję, mamo… wyszeptała Anna i po raz pierwszy od dawna zapłakała z czystego szczęścia.