Anna nigdy nie ufała swojemu mężowiKiedy w noc sylwestrową usłyszała ciche kliknięcie w zamkniętym sejfie, wiedziała, że w końcu odkryje, co naprawdę ukrywał.

Jadwiga nigdy nie ufa swojemu mężowi. Dlatego musi liczyć tylko na siebie tak układa się ich małżeńskie życie.
Mąż Wiktor jest przystojny jak mak, zawsze duszą towarzystwa. Pije umiarkowanie, nie pali, nie pędzi na piłkę, wędkowanie ani polowanie. Krótko mówiąc: dobry chłopak choćby do zamku.
Dzięki tym zaletom Jadwiga podejrzewa, że mąż szuka ukojenia poza czterema ścianami domu. Takich mężczyzn nie znajdzie się pod słońcem w dzień. A łowczynie same się znajdą
Jedyną rzeczą, która nieco uspokaja Jadwigę, jest to, że Wiktor uwielbia ich synka. Nie ma dla niego równych Staszek jest jego światem. Cały wolny czas poświęca mu, więc Jadwiga wierzy, że ta ognista ojcowska miłość wystarczy, by utrzymać rodzinę.

W szkole Jadwigę dokuczają, nazywając Jadzik z powodu jej ognisto rudej fryzury i piegów porozrzucanych po twarzy. Matka, od lat piękna i dumna, wszechrannie mówi córce:
Jadzia, jesteś jak brzydkie kaczątko. Przepraszam za porównanie, ale to gorzka prawda, którą musi usłyszeć tylko matka. Małżonka nie znajdziesz, więc w życiu będziesz musiała polegać jedynie na sobie. Ucz się pilnie, a po studiach rusz w karierę. Jeśli jakiś dobry człowiek się pojawi, nie bądź nieśmiała bądź mu posłuszną żoną.
To przesłanie Jadwiga zachowuje na całe życie.

Po ukończeniu liceum z złotym medalem, Jadwiga wstępuje na uniwersytet w Warszawie. Tam poznaje przyszłego męża. Nie rozumie, dlaczego tak pożądany chłopak zwrócił na nią uwagę. Wiktor przyznaje później, że Jadwiga jest jedyną dziewczyną, której nie bał się podejść. Nie używa żadnych kosmetyków, nie nosi krzykliwych ubrań, nie flirtuje. Gdy dostrzega, że Wiktor naprawdę ją darzy uczuciem, decyduje się przejąć inicjatywę. Nie chce przegapić takiego daru losu! Proponuje Wiktorowi małżeństwo. Młodzieniec najpierw jest zaskoczony tak śmiałym gestem, ale Jadwiga obiecuje być cichą, pokorną i wierną żoną. Miłość przyjdzie z czasem zapewnia. Wiktor po namyśle zgadza się poślubić tę niepozorną, lecz energiczną dziewczynę. Pomaga mu w tym matka Wiktora, Wiktoria Ołeksandra.

Gdy Wiktor po raz pierwszy przyprowadza Jadwigę do domu, Wiktoria Ołeksandra patrzy na nią krytycznie i nieprzychylnie. Dziewczyna nie podoba jej się wizualnie. Syn taki piękny, jaśniejszy od słońca i pełen blasku księżyca. Każda by po niego poszła! A tu jakaś piegowa szpargałka. To wstyd dla Wiktora. Chciałabym pięknych wnucząt, nie rude Jadzinki. Pierwsze spotkanie nie układa się najlepiej.

Jadwiga czuje niezadowolenie przyszłej teściowej, ale w głębi serca rozumie, że piękny mąż może być przeszkodą w szczęściu rodzinnym. Nie zamierza jednak tracić szansy. Postanawia przyjść do matki Wiktora bez niego, by ratować przyszłe małżeństwo, które wisi na włosku. Matka Wiktora przyjmuje ją, podaje herbatę. Tym razem Jadwiga wydaje się przyjemniejsza. Zaczynam przyzwyczajać się myśli Wiktoria Ołeksandra. Jadwiga obiecuje, że będzie wierną i posłuszną żoną syna do końca dni. To argument, który przeważa wszelkie wady przyszłej synowej.

Wiktoria Ołeksandra jest kobietą samotną. Mąż dawno ją porzucił i syna, szukając nowej miłości. Po roku wrócił wyczerpany i zniszczony. Rodzina nie przyjęła go z powrotem. Przez lata zadawała sobie pytanie, czy nie powinna wybaczyć niewiernego? Czy nie powinna ponownie spróbować? Lecz zdrada drażniła ją wciąż. Wychowywanie jednego syna okazało się trudne, więc postanowiła zaakceptować wybór ukochanego dziecka. Zrozumiała, że Jadwiga przyjdzie po Wiktora wszelkimi drogami, nawet po najtrudniejszych szlakach. Ostatecznie błogosławi małżeństwo Wiktora i Jadwigi.

Rok po ślubie rodzą syna Staszka. Jest on dokładną kopią przystojnego taty, co cieszy Wiktorię Ołeksandrę. Wiktor krąży wokół syna jak szalony motyl, Staszek staje się sensem jego życia. Miłość do żony jednak nie rozkwita. Jadwiga również nie zapala się do męża. Ich relacja jest spokojna i równomierna. Jadwiga pierze, prasuje koszule Wiktora, gotuje obiady i kolacje, całuje go w policzek na dobranoc. Wiktor przekazuje całą pensję żonie, wręcza kwiaty na urodziny, całuje ją rano i rusza do pracy. Wszystko to przypomina raczej rytuał niż prawdziwą miłość. Rodzina czeka na prawdziwe małżeńskie uczucia, o których słyszy w książkach i opowieściach przyjaciół. Po pięciu latach Wiktor odnajduje to uczucie ale nie w rodzinie.

Jego obiektem jest piękna, nieziemska kobieta o imieniu Bożena. Nie potrafi oprzeć się jej czarowi. Bożena odwzajemnia jego uczucia. Przez pół roku spotykają się w kawiarni, na ławce, u znajomych w mieszkaniu. Cała ta podwójna gra wyczerpuje Wiktora. Coraz częściej kłamie przed własną żoną. Staszek widzi ojca bardziej zirytowanego niż radosnego. Wiktor nie ma siły odejść od Bożeny. Nie będziesz mieć kochanek, Wiktorze albo żenisz się ze mną, albo zostaniemy przyjaciółmi. Nie zamierzam siedzieć w starczej. stawia warunek Bożena.

Wiktor stoi przed dylematem. Nie chce stracić Bożeny, ale syn jest dla niego równie cenny. O Jadwię nie myśli w tym momencie, jakby jej nie było wcale. Staszek ma pięć lat, gdy ojciec pakuję rzeczy i odchodzi.

Jadwiga coraz częściej przywołuje matczyną naukę. Gdy w dzieciństwie słowa matki były bolesne i chciała od nich umrzeć, teraz rozumie, że nie musi skakać z mostu ani płakać w trzech rzekach, bo szczepionka matki chroni ją przed życiowymi trudnościami.

Historia rani serce, ale szczypie tylko mały fragment, który spływa w najgłębsze zakamarki duszy, czekając na swój los. Szczęście jest jak wolny ptak gdzie zechce, tam siada.

Jadwiga musi wypić kielich porzuconej żony do końca. Na pożegnanie mówi Wiktorowi: Pomyśl, drzwi dla ciebie zawsze są otwarte. Nie zwlekaj z powrotem. Staszek cię bardzo kocha. Nie pozwól mu cierpieć.

Wiktor jeszcze pół roku chodzi tam i z powrotem, roztrząsany między synem a Bożeną. Jadwiga chroni szczoteczkę do zębów byłego męża, trzyma ją w osobnym kubku w łazience. Za każdym razem, gdy Wiktor przychodzi po syna i myje ręce, szczoteczka patrzy na niego pustym wzrokiem, będąc niemym przypomnieniem. Nie może na nią patrzyć spokojnie. Raz wkłada ją do kieszeni, mówiąc: Wyrzucę, żeby nie dręczyła. Następnego dnia w kubku leży nowa szczoteczka.

W kuchni czeka ulubiona kawa w kubku, a w korytarzu ciche kapcie czekają na swojego właściciela. Te drobne domowe elementy drapią serce Wiktora. Stara się jak najszybciej pobawić z synem i uciec z domu. Sam nie potrafi wytłumaczyć, czemu opuścił rodzinę. Niewidzialna siła pociąga go do Bożeny. Dusza rozdziera się. Co zrobić? Jak nie ranić najbliższych? Kto wskaże wyjście z tej sytuacji?

Wiktor ciągle zadaje sobie te pytania, nie znajdując odpowiedzi. Mógłby choćby Jadwię nie wpuścić do progu, mogłaby przeklinać kochankę i samego Wiktora Ale Jadwiga milczy pokornie. Za każdym razem, gdy Wiktor odchodzi po zabawie ze Staszkiem, mówi spokojnie: Wracaj, Wiktorze. Nie zapominaj o nas.

Do Bożeny wraca totalnie wyczerpany. Ona, jako żona, nie lubi tej całej zamieszki wokół Stasza. Bożena wielokrotnie ostrzega: Jeśli odejdę, to tylko dlatego, że twój syn jest dla mnie ważniejszy. Dbaczysz o niego bardziej niż o mnie. Tak trwa to latami.

Przyjaciółki podszeptują Jadwiga: Boże, poślubiłaś już kogoś! Na co czekasz? Twój syn potrzebuje ojca nie na święta, ale codziennie! Jesteś wciąż młoda! Zapomnij o Wiktorze! Gdyby krzak nie był miły, skowronek nie wyląduje w gnieździe. On nie zostawi swojej Bożeny. Ile lat minęło

Jadwiga słucha, wzdycha i milczy. Z czasem przyjaciółki przestają jej doradzać. Wszystko przyzwyczaja się, że jest sama. Czas minie nieubłaganie.

Wiktor przestaje odwiedzać Stasza. Teraz ojciec i dorosły syn spotykają się na neutralnej płaszczyźnie. Staszek kończy liceum. Jadwiga wreszcie przekonuje się, że mąż nie wróci. Minęło dwanaście lat od jego odejścia. To długi okres. Jadwiga stawia kropkę na tym rozdziale i przestaje czekać na Wiktora. Ma jeszcze siłę, by urodzić drugie dziecko, więc nie robi tego. Pakuje bilet i leci w ciepłe kraje. Tam przeżywa krótki, wakacyjny romans nic poważnego, jedynie przyjemny przelot.

Po dziewięciu miesiącach Staszek ma siostrę Maśę. Wszystkie przyjaciółki Jadwigi są zaskoczone jej decyzją. Stoją przed drzwiami szpitala, czekając na noworodka. Młoda mama wychodzi zmęczona, ale szczęśliwa, w ręku trzyma maleństwo ozdobione różowymi wstążkami.
Cześć dziewczyny! Proszę, kochajcie i szanujcie moją Maśkę! uśmiecha się Jadwiga.

Jedna z przyjaciółek drwi:
A jak ma być nazwisko, po ojcu?
Do nazwiska trzeba dorosnąć! odcina młoda mama.

Żadne bzykanie przyjaciółek nie przyćmi radości Jadwigi. Całe życie poświęca wychowaniu Maśki.

Staszek jest pierwszym i niezastąpionym pomocnikiem. Uwielbia siostrę. Nie zadaje mamie niewygodnych pytań o ojca Maśki. Gdy mama jest szczęśliwa, wszystko inne staje się nieistotne. Gdy Maśkę odprowadzają do przedszkola w wieku trzech lat, rówieśnicy oświecają ją, mówiąc: Dzieci mają nie tylko mamy, ale i tatusiów!.

Maśka odtąd nazywa Stasza tatą. To śmieszne i gorzkie jednocześnie.

Pewnego wieczoru w mieszkaniu Jadwigi rozlega się niepewny dzwonek. Maśka rusza do drzwi, krzycząc: To mój tata! Jadwiga spogląda przez okienko i widzi Wiktora! Otwiera drzwi szeroko.
Można wejść, Aniu? zapytuje nieoczekiwany gość, stawiając nogę po nodze.
Wejdź, jeśli przyszedłeś. przyznaje się Jadwiga, nie ukrywając zdziwienia.

Wiktor odkłada dwie ciężko zapchane torby, zdejmuje plecak. Maśka rzuca się w ramiona nieznanego wujka:
Mamo, to mój tata, prawda?
Jadwiga, ze łzami w oczach, odpowiada:
Tak, Maśka, to twój tata.

Wiktor podnosi dziewczynkę na ręce, całuje jej piegowaty nos, głaszcze złote loki: Cześć, mój rudełko! Potem przytula się do Jadwigi i całuje ją gorąco.
Dziękuję ci bez granic, Aniu! Czy wybaczysz mi? próbuje uklęknąć zdradliwy mąż.
Jadwiga łagodnie, lecz stanowczo chwyta go za łokieć, nie pozwalając mu opuścić kolana.
Witaj, mój gorzki miodzie! Odeszedłeś na siedemnaście lat. Nie ma urazy, nie ma pretensji. Kto wspomina przeszłość Widzisz, potrzebujemy ojca wzdycha, ulżywszy sobie.

Staszek stoi z szeroko otwartymi oczami, zaskoczony, i uśmiecha się w tle.

Kilka tygodni później Jadwiga, uspokojona po burzliwych emocjach, dzwoni do ciekawskiej przyjaciółki i mówi: Chciałaś znać imię i nazwisko mojej córki? Ma na imię MariaMaria Wiktorowa będzie zawsze pamiętać, że prawdziwa rodzina to nie tylko krew, ale i serce.