Anioł

Przez otwór w siatce ogrodzenia wysuwa się mała rączka i sięga po dojrzałą truskawkę. Udaję, że nie widzę, pielęgnuję cebulę.
— Dzień dobry, ciociu Haniu — woła cienkim głosikiem Leszek.
— Witaj, słoneczko — uśmiecham się. — Chodź tutaj, pomożesz mi zebrać truskawki.

Siatka lekko się ugina, podnoszę jej dolną część i do mnie w gości przybywa Anioł — tak nazywam Leszka. Za nim, sapcząc i wzdychając, przeciska się duży pies Brytan, prawie dwa razy większy od swojego pana. Stawiam na środku truskawkowego zagonu dużą miskę. Leszek zbiera największe i najsłodsze owoce. Ma jasne włosy, błękitne oczy i ostre, sterczące łopatki jak skrzydełka. Dlatego nazywam go Aniołem. Ma pięć lat. Ciekawy świata, dobry.

— Leszku, dlaczego mama się dziś rano złościła?
— No bo chciała pomalować taborety, a ja wylałem farbę — odpowiada chłopiec. — Chciałem Brytanowi dom pomalować i niechcący przewróciłem puszkę.
— To nic strasznego. Napijemy się herbaty i kupimy nową farbę.

Mój mały Anioł bez przypominania myje ręce i siada przy stole. Jego ulubione miejsce jest przy oknie. Z proponowanych przysmaków wybiera truskawki z mlekiem i jeszcze ciepłą drożdżówkę. Bułka obsypana jest cukrem pudrem, a nad górną wargą Leszka pojawiają się słodkie, białe wąsiki. Na dywaniku przy drzwiach leży Brytan. Nie jest tu pierwszy raz, zna domowe zasady i cierpliwie czeka na smakołyk. Dostaje placek z twarogu. Brytan z wyrzutem patrzy na samotną oładkę, potem, nie kryjąc rozczarowania, na mnie i Leszka, jakby pytał: to wszystko?! Liczyłem na więcej… Śmiejemy się, a ja stawiam przed kudłatym gościem miskę z zupą. Brytan nam wybacza i bez pośpiechu zabiera się do jedzenia.

Godzinę później wracamy we trójkę ze sklepu z dwiema puszkami farby: białą i zieloną. Niebo błękitne, słońce wysoko, gorąco. Wpadam do domu, żeby się przebrać, pakuję do torby resztę truskawek i drożdżówek. Na ganku przed domem Leszka siedzi babcia. Ociemniała dwa lata temu. Mały Anioł troskliwie poprawia jej chustkę na głowie, żeby leżała równo i ładnie, chowa wymykający się kosmyk włosów. Kładę babci na kolana kubek z truskawkami, wiem, że je uwielbia.

Na otwartej werandzie razem z Leszkiem malujemy taborety na biało, a potem, z drugiej puszki — budę Brytana. Teraz będzie zielona. Leszek zadowolony, Brytan obojętny.

Z pracy wraca Lena, mama Anioła. Chwali syna za wykonaną pracę, zaprasza wszystkich do stołu. Leszek bierze babcię za rękę i prowadzi do domu. Potem karmi ją ryżową kaszą, delikatnie i cierpliwie. Herbatę staruszka pije sama, z karmelem. Po domu porusza się samodzielnie, wie, gdzie która deska skrzypi. Lena pracuje w przydrożnej kawiarni, dwa kilometry od domu. Jeśli ma drugą zmianę, wraca późno. Cała nadzieja w synu.

Kątem oka obserwuję Leszka, który zajada kaszę z kawałkiem masła. Wypiwszy kubek słodkiej herbaty, idzie oglądać bajki. Dziecko, a już mężczyzna. Albo na odwrót: mężczyzna, ale jeszcze dziecko?

Zamiata podłogę, potrafi umyć naczynia, pomaga babci się ubrać, karmi ją, nosi do domu drewno (po dwa polana) i wodę (małym wiadrem). A jeszcze kocha swojego psa i czasem gorzko płacze, gdy mama niesprawiedliwie nakrzyczy. Potrafi się szczęśliwie śmiać, gdy pluska się w rzece, a krople wody wznoszą się wysoko i błyszczą w słońcu.

Lena odprowadza mnie do furtki. Proszę, żeby nie krzyczała na Leszka. On jest mężczyzną, nie upokarzaj go. Chroń go. Szukaj powodów, by chwalić.

Lena zaczyna narzekać na ciężkie życie, na niewidomą matkę, na małą pensję.

Odpowiadam: swój dom, mama żywa i przy tobie, jest praca, syn-pomocnik, sama zdrowa. Umiej docenić to, co masz, i nie patrz na innych.

Lena uśmiecha się i macha na pożegnanie.

Moje lekcje z Leszkiem nie idą na marne — w wieku pięciu lat już płynnie czyta babci „Królową Śniegu”. A w ciche, bezwietrzne wieczory idziemy z wędkami nad rzekę. Słońce jak dojrzały słonecznik powoli chowa się w lesie, rzucając ostatnie ciepłe promienie. Oświetlone od dołu chmury mienią się złotem. Wszystko wokół cichnie, odpoczywa od zgiełku i dźwięków. Nasza obecność nie płoszy ciekawskich rybek, i wkrótce para, lśniąc łuską, pluska się w słoiku. Kot ma zapewnioną kolację…

…Dziś przyleciał do mnie Anioł. Już dorosły, ma 42 lata. Szanowany lekarz, chirurg. Kilka razy w roku odwiedza groby matki i babci, a potem, obładowany smakołykami, zagląda do mojego domu. Wszyscy mówią na niego Aleksander Nowak, ale ja wiem, że to Anioł! Duży, szeroki w barach i bardzo dobry Anioł. O każdej porze roku stawia na stół koszyk z truskawkami, siada w swoim ulubionym miejscu przy oknie i uśmiecha się szczęśliwie. Pije herbatę z ciepłymi drożdżówkami, pali papierosa na ganku, a żegnając się, otula mnie dwoma wielkimi, ciepłymi skrzydłami…