Andrzej nie poznawał własnej żony – nie rozumiał, co się z nią dzieje. Wiera zawsze sprzątała, gotowała, prasowała, a teraz nagle przestała wykonywać swoje obowiązki. Andrzej delikatnie zapytał, o co chodzi, a Wiera odpowiedziała: – Tyle lat wam usługiwałam, czy mogę choć trochę odpocząć! Mężczyzna podejrzewał, że Wiera kogoś ma, więc postanowił sprawdzić rzeczy żony. Nagle w torebce Wiery Andrzej zauważył jakiś dziwny list

Andrzej nie poznaje swojej żony. Nie ma pojęcia, co się z nią dzieje. Weronika zawsze sprzątała, gotowała, prasowała, a teraz zupełnie przestała wykonywać swoje obowiązki domowe. Andrzej delikatnie zapytał, co się stało, na co Weronika odpowiedziała z wyrzutem:

Tyle lat was obsługuję, czy mogę choć trochę odpocząć!

Andrzej zaczął podejrzewać, że Weronika kogoś poznała i postanowił sprawdzić jej rzeczy. W jej torebce nagle dostrzegł jakiś dziwny list.

Andrzej nie poznaje własnej żony nie rozumie, co się z nią dzieje. Są razem już siedemnaście lat i przez cały ten czas nic podobnego się nie zdarzyło zawsze była dobra, wyrozumiała, bezkonfliktowa i szczera. Dlatego ją kiedyś wybrał. Na śniadanie serwowała owsiankę lub jajecznicę, po pracy szybko zabierała się za przygotowanie obiadu. W niedzielę prasowała równo piętnaście koszul po jednej na dzień dla niego i dwóch synów. Prawdę mówiąc, chłopcy rzadziej nosili świeże koszule, trudno było im wpoić taki sam porządek jak Andrzejowi.

Teraz już od dwóch tygodni na śniadanie są płatki albo kanapki, które Weronika proponuje przygotować samodzielnie. Na kolację w najlepszym przypadku stoi wczorajszy obiad, a czasem tylko karteczka: Będę po dziewiątej, ugotujcie pierogi.

Początkowo Andrzej tłumaczył to konferencją w instytucie Weroniki, ale konferencja minęła, a dawny rytm nie wrócił.

Na początku Andrzej zapytał ostrożnie, o co chodzi, a Weronika powiedziała:

Czy nie mogę mieć trochę własnego życia? Tyle lat obsługuję was wszystkich, czy choć trochę mogę odpocząć!

Oczywiście, należy ci się, o co chodzi odpowiedział Andrzej.

Chciał zapytać, jak długo potrwa to trochę, ale nie miał odwagi. Czas mijał, a Weronika znikała do kina, teatru lub na wystawy rzeźb. Andrzejowi nie podobało się, że w jej szafie pojawiły się śmiałe sukienki, a rano, zamiast przygotowywać mu śniadanie, malowała rzęsy i usta. W Andrzeju coraz bardziej rosła podejrzliwość czyżby żona miała kogoś innego?

Było mu wstyd za swoje myśli, ale niepokój tak go zżerał, że zaczął ją śledzić i grzebać w jej rzeczach. Przeglądał telefon, wydatki na karcie, a nawet torebkę. I właśnie tam, w wewnętrznej kieszonce, odnalazł list wyblakły, pogięty, chyba czytany wielokrotnie. To był wyraźnie list miłosny, pisany bardzo bliskim mężczyzną. Weroniko, tak bardzo za tobą tęsknię, nie znajduję słów, które oddadzą, jak trudno mi czekać na nasze spotkanie. Każdego dnia słyszę twój głos, szukam twojego uśmiechu i nie znajduję

Czytanie tego bolało. Skoro list był tak zniszczony, ten romans musiał trwać długo. Szczególnie bolało, bo mógłby jeszcze wybaczyć jakieś krótkotrwałe zauroczenie, ale to Czy całe ich małżeńskie życie to było jedno wielkie kłamstwo?

Przez trzy dni milczał, pogrążając się w czarnych myślach ile razy mógł ulec pokusie, ile razy mógłby zdradzić, ale był wierny. Trzeciego dnia nie wytrzymał.

Wiem wszystko rzucił ponuro.

Co wszystko? żona spojrzała zdziwiona.

Mówiła spokojnie, tylko z lekkim zaskoczeniem. Ale Andrzeja nie mogło to już zmylić widział list, nie mogło być pomyłki.

Masz kogoś powiedział, bardziej stwierdzając niż pytając.

Weronika roześmiała się.

Co za głupoty, Andrzeju. Mówisz poważnie?

Gdyby się przyznała, rozpłakała byłoby nawet łatwiej, ale tak

Czytałem jego list! wykrzyknął Andrzej. Za kogo ty mnie masz, takich rzeczy nie pisze się do przyjaciółki: Nie mogę się doczekać dnia, gdy znów będziemy razem, nasze dusze razem do końca istnienia świata Phi!

Nagle Weronika parsknęła śmiechem, co zdenerwowało Andrzeja jeszcze bardziej.

Ty tak poważnie teraz? zapytała.

A ty?

Patrzył na nią spod byka, oddychając ciężko.

Kopałeś w mojej torebce?

Tak.

I czytałeś list?

Tak.

I nie pamiętasz, że to ty go napisałeś?

Co? Andrzej nie zrozumiał od razu.

Ten list napisałeś mi TY! Gdy byłeś w delegacji, a ja byłam sama z Sławkiem. No, przypominasz sobie?

Myślisz, że nie rozpoznałbym własnego charakteru pisma? I nigdy bym tak nie pisał!

Weronika westchnęła, wyciągnęła taboret, z górnej półki zdjęła jakieś pudełko. Postawiła na łóżku, otworzyła, coś przesuwała. Po chwili wyjęła kopertę i podała Andrzejowi.

Proszę. Miałeś wtedy kontuzję ręki i pisałeś lewą.

Andrzej spojrzał na kopertę rzeczywiście, jego nazwisko, jego adres, inne miasto, ale charakter pisma nie pasuje. Nagle przypomniał sobie wypadek na budowie. Czy to możliwe, że wtedy pisał taki list?

I po co ty nosisz ten list ze sobą? zapytał Andrzej mrukliwie.

Psycholog mi poleciła odpowiedziała spokojnie Weronika.

Psycholog?

Tak. Wiesz, Andrzeju, jestem zmęczona. Całe życie was obsługuję: trzech facetów. Od urodzenia Sławka w ogóle nie mam własnego życia. Nawet dziękuję od was rzadko słyszę! Kwiaty dostaję tylko 8 marca, a słowa miłości już dawno nie padły. Jestem kobietą i nie aż taką starą. Przyznam ci się, że niedawno pomyślałam o rozwodzie. Ale mamy dobrą rodzinę i to doceniam. Dlatego poszłam do specjalistki. Daje mi wskazówki i staram się ich przestrzegać.

Wyznanie żony zaskoczyło Andrzeja rozwód? Ona naprawdę chce odejść?

Pomagają te rady? zapytał.

Czasem uśmiechnęła się Weronika.

A po co listy?

Żeby mi przypominały o naszej miłości.

Andrzej kiwnął głową. Musiał to przemyśleć. Wyszedł na balkon. Więcej nie rozmawiali już o tym.

***

Rano, gdy Weronika wstała, w mieszkaniu było niezwykle gwarno i pachniało wanilią. Nie mogła zrozumieć, o co chodzi, dopóki nie zajrzała do kuchni.

Starszy syn smażył jajecznicę. Młodszy rozkładał na talerzach serniczki. Na stole stał wazon z jej ulubionymi kwiatami.

Co tu się dzieje? spytała zdziwiona.

Dzień dobry, mamo powiedział młodszy syn. Zrobić ci herbatę czy kawę?

Nie mogła uwierzyć własnym oczom ani uszom.

Kawa odpowiedziała cicho.

A do tego jajecznica czy serniczki?

Serniczki

Nigdzie nie było męża, ale Weronika czuła, że cała ta niespodzianka to jego sprawka. Gdy ugryzła pierwszy serniczek, zjawił się Andrzej i podał jej złożoną kartkę.

Dzień dobry, kochana!

Co to jest? zapytała.

Nowy list uśmiechnął się Andrzej. Może tym razem naprawdę pomoże.

Weronika uśmiechnęła się do niego, i od tej pory wszystko zaczęło się układać. Nie, nie codziennie czekało ją takie śniadanie na cuda nie ma co liczyć. Ale czasami się zdarzały. I do kina teraz chodziła nie sama Andrzej chętnie jej towarzyszył. Małżeństwo zostało uratowane.