Aby uniknąć hańby, zgodziła się żyć z garbatym mężczyzną… Lecz gdy szepnął jej prośbę do ucha, osunęła się na kolana…

Żeby uniknąć hańby, zgodziła się żyć z garbatym mężczyzną… Ale gdy szepnął jej prośbę do ucha, osunęła się na kolana…

— Wacek, to ty, synku?

— Tak, mamo, to ja! Wybacz, że tak późno…

Głos matki, drżący od niepokoju i zmęczenia, dobiegł z ciemnego przedpokoju. Stała w starym szlafroku, z latarką w dłoni — jakby czekała na niego całe życie.

— Waciusiu, serduszko moje, gdzie się tak włóczyłeś aż do nocy? Niebo już czarne, gwiazdy świecą jak oczy leśnych zwierząt…

— Mamo, z Darkiem siedzieliśmy nad książkami. Przygotowania do szkoły… Zagubiłem poczucie czasu. Wybacz, że nie uprzedziłem. Wiesz, jak źle sypiasz…

— A może do dziewczyny biegałeś? — nagle zmrużyła podejrzliwie oczy. — Zakochał się mój chłopak, co?

— Mamo, no co ty! — zaśmiał się Wacek, ściągając buty. — Nie jestem tym, na kogo dziewczyny czekają pod furtką. Komu niby jestem potrzebny — garbaty, z rękami jak u małpy i głową jak krzak pokrzywy?

W jej oczach przemknął ból. Nie powiedziała, że widzi w nim nie potwora, ale syna, którego wychowała w biedzie, w zimnie, w samotności.

Wacek naprawdę nie był urodziwy. Ledwo sięgał metra sześćdziesięciu, zgarbiony, z długimi rękami, niemal dotykającymi kolan. Głowa — duża, z kręconymi włosami sterczącymi jak mlecze. W dzieciństwie przezywano go „małpiszonem”, „leśnym dziadkiem”, „dziwolągiem”. Ale wyrósł — i stał się kimś więcej niż tylko człowiekiem.

On i jego matka, Halina Piotrowska, przyjechali do tej wsi, gdy miał dziesięć lat. Uciekli z miasta — od nędzy, od wstydu: ojca wsadzili do więzienia, matka odeszła. Zostali tylko we dwoje. Dwoje przeciwko całemu światu.

— Nie żywiciel z twojego Wacka — mruczała babcia Stasia, patrząc na wątłego chłopca. — Zniknie jak kamień w wodzie, i śladu nie zostanie.

Ale Wacek nie zniknął. Wczepił się w życie jak korzeń w skałę. Rósł, oddychał, pracował. A Halina — kobieta o sercu ze stali i rękach zniszczonych w piekarni — piekła chleb dla całej wsi. Po dziesięć godzin dziennie, rok za rokiem, aż i ona się złamała.

Gdy położyła się, nie wstając już więcej, Wacek stał się i synem, i córką, i lekarzem, i opiekunem. Zamiatał podłogę, gotował kaszę, czytał na głos stare gazety. A gdy umarła — cicho, jak odchodzi wiatr z pola — stał przy trumnie, zaciśnięty w pięści, i milczał. Bo łez już w nim nie było.

Ale ludzie nie zapomnieli. Sąsiedzi przynosili jedzenie, dawali ciepłe ubrania. A potem — niespodziewanie — zaczęli do niego przychodzić. Najpierw chłopcy, zafascynowani radiotechniką. Wacek pracował w wiejskim radiowęźle — naprawiał odbiorniki, ustawiał anteny, lutował przewody. Miał złote ręce, choć niezgrabne na pierwszy rzut oka.

Potem zaczęły zaglądać dziewczyny. Najpierw — tylko posiedzieć, napić się herbaty z konfiturami. Potem — zostać dłużej. Śmiać się. Rozmawiać.

I pewnego dnia zauważył: jedna z nich — Kinga — zawsze zostawała ostatnia.

— Nie śpieszysz się? — spytał, gdy wszyscy już wyszli.

— Nie mam dokąd iść — cicho odpowiedziała, wpatrując się w podłogę. — Macocha mnie nienawidzi. Trzech braci — twardych, złośliwych. Ojciec pije, a ja jestem tam zbędna. Mieszkam u koleżanki, ale i tam nie na zawsze… A u ciebie — jest cicho. Spokojnie. Tu nie czuję się samotna.

Wacek spojrzał na nią — i po raz pierwszy w życiu zrozumiał, że może być komuś potrzebny.

— Zostań ze mną — powiedział prosto. — Pokój po mamie stoi pusty. Będziesz tu gospodynią. A ja… ja niczego nie będę wymagał. Ani słowa, ani spojrzenia. Po prostu bądź.

Ludzie zaczęli szeptać. Komentowali za plecami:

— Jak to? Garbus i piękność? Toż to śmieszne!

Ale mijały dni. Kinga sprzątała, gotowała zupę, uśmiechała się. A Wacek — pracował, milczał, dbał.

A gdy urodziła syna, świat się przewrócił.

— Na kogo on podobny? — pytano we wsi. — Na kogo?

A chłopiec, Krzysiek, patrzył na Wacka i mówił: „Tato!”

I Wacek, który nigdy nie myślał, że zostanie ojcem, nagle poczuł, jak coś ciepłego rozkwita mu w piersi — jak małe słońce.

Uczył Krzysia naprawiać gniazdka, łowić ryby, czytać sylabami. A Kinga, patrząc na nich, mówiła:

— Powinieneś znaleźć kobietę, Wacek. Nie jesteś sam.

— Jesteś mi jak siostra — odpowiadał. — Najpierw ciebie wydam za mąż. Za dobrego, uczciwego. A potem… zobaczymy.

I taki człowiek się znalazł. Młody, z sąsiedniej wioski. Pracowity. Szanowany.

Wyprawili wesele. Kinga wyjechała.

Ale pewnego dnia Wacek spotkał ją na drodze i powiedział:

— Chcę cię o coś prosić… Oddaj mi Krzysia.

— Co? — zdziwiła się. — Po co?…

— Wiem, Kingo. Gdy rodzi się dziecko — wszystko się w tobie zmienia. Ale Krzyś… on nie jest twój z krwi. Zapomnisz o nim. A ja… ja nie potrafię.

— Nie oddam go!

— Nie zabieram — odparł cicho. — Przyjeżdżaj w gości, kiedy chcesz. Po prostu pozwól mu zostać ze mną.

Kinga zamyśliła się na chwilę. Potem zawołała syna:

— Krzysiu! Chodź tu! Powiedz, z kim chcesz żyć — ze mną czy z tatą?

Chłopiec podbiegł, oczy mu błyszczały:

— A nie możemy tak, jak dawniej? Żeby i mama, i tata byli razem?

— Nie — smutno odpowiedziała Kinga.

— Więc zostaję z tatą! — krzyknął Krzyś. — A ty, mamo, przychodź w odwiedziny!

I tak już zostało.

Krzyś został. A Wacek po raz pierwszy naprawdę stał się ojcem.

Ale pewnego dnia Kinga znów przyszła:

— Przenoszą nas do miasta. Zabieram Krzysia.

Chłopiec zaryczał, jak ranne zwier