Aby jutro było lepsze

Znów Jagoda obudziła się od głośnych kłótni w kuchni. Jak zwykle krzyczeli mama i tata, a także ich znajomi, którzy przyszli wieczorem. W swoim dziewięcioletnim życiu dziewczynka nie widziała nic dobrego. Myślała, że istnieje życie, w którym rodzice kochają swoje dzieci, ale ona nie wiedziała, jak to jest.

Włożyła swoją starą, dawno niepraną sukienkę i cicho przemknęła obok kuchni, bojąc się, że ją zauważą. Ale rodzice byli zajęci sobą. Na podłodze leżały puste butelki, wszyscy przy stole byli pijani.

„Uciec stąd, nie chcę słuchać tych krzyków” – myślała Jagoda.

Wypadła na podwórko i schowała się za starą komórką – to było jej miejsce. Tu było cicho, nie słychać było rodziców. Często siadała tu, obejmując kolana i kurcząc się w kłębek.

Bardzo chciało się jej jeść, aż zapłakała, rozcierając łzyki po twarzy. Odkąd pamiętała, rodzice zawsze pili. Kłótnie, krzyki, butelki, tłuczone talerze, a nawet bójki – to wszystko widziała.

Teraz było lato, słońce grzało, więc uciekała z domu. Ale gdy było zimno, wracała ze szkoły, siadała do lekcji i gdy tylko usłyszała awanturę, chowała się w kącie swojej małej izdebki za łóżkiem. Czekała, aż krzyki ucichną. Bała się, bo i na nią mogła trafić ojcowska ręka.

Czas mijał, ale w jej życiu nic się nie zmieniało. W domu zawsze było mało jedzenia. Jagoda przyzwyczaiła się jeść skąpo, była bardzo chuda. Zwłaszcza tego lata było ciężko. Wcześniej czasem widziała matkę trzeźwą, rozmawiała z nią, ale teraz było coraz gorzej.

Dziadków Jagoda nie miała. Jej ojciec był z domu dziecka, a babcia umarła, gdy dziewczynka się urodziła. Sąsiedzi litowali się nad nią, dziewczynki w szkole dzieliły się z nią drożdżówkami, nie dokuczały.

Tego dnia też siedziała za komórką, łkała i marzyła:

„Może wkrótce mama i tata przestaną się kłócić. Chcę, żeby nadszedł jutrzejszy dzień i żeby był inny, lepszy…”

Otarła łzy i podniosła głowę. Zauważyła, że na jabłoni za płotem dojrzewają jabłka. Nie były duże, ale niektóre miały różowy rumieniec. Wpatrywała się w nie, głodna.

„Ciekawe, czy mogłabym zerwać jedno… A jeśli mnie złapią, powiedzą, że jestem złodziejką?”

Długo się wahała. Przez gałęzie widziała stary, dwupiętrowy dom. Wiedziała, że mieszka tam starsza pani, widziała ją kilka razy, gdy wychodziła przez furtkę.

„Ciekawe, czy mieszka tam sama?”

Dom wydawał się Jagodzie ogromny, bo sama była mała. Miał poddasze, a mieszkała tam Lidia Stanisławska, która w tym roku skończyła pięćdziesiąt osiem lat. Z wyglądu surowa – praca w policji odcisnęła na niej piętno.

Nagle zobaczyła pod drzewem opadłe jabłka. Pokusa okazała się silniejsza. Znalazła spróchniałą deskę w płocie i przecisnęła się przez szczelinę. Najpierw wsunęła głowę, potem resztę ciała. Znalazła się po drugiej stronie.

Rozejrzała się, podeszła do drzewa i uśmiechnęła się. Pod nim leżały jabłka – pewnie dojrzałe i same spadły. Szybko schwyciła jedno i wgryzła się w nie zębami. Nigdy nie jadła niczego tak pysznego. Nie zauważyła, gdy skończyła już trzecie.

Była tak zajęta, że nie spostrzegła, kiedy podeszła do niej właścicielka posesji – Lidia Stanisławska, postawna, z krótkimi, ciemnymi włosami, ubrana w granatowe spodnie i wiśniową koszulkę.

Widziała tę dziewczynkę już wcześniej, wiedziała, że rodzice piją i awanturują się. Z okna na poddaszu widziała ich podwórko, choć przeszkadzały drzewa. Często zauważała, jak dziewczynka chowa się za starą, pochyloną komórką.

– Dzień dobry, dziewczynko – odezwała się, gdy Jagoda kończyła jabłko.

Dziewczynka drgnęła i zwinęła się w sobie. Bała się, że złapano ją na kradzieży i teraz ją ukarzą, jak często robili rodzice. Powoli odwróciła się, podnosząc zalęknione oczy, w których lśniły łzy.

Ale gdy zobaczyła łagodne spojrzenie kobiety, opanowała się i cicho odpowiedziała:

– Dzień dobry.

– Jak masz na imię? – spytała sąsiadka, lekko się pochylając.

– Jagoda – wyszeptała.

– Rozumiem. Jagoda, pewnie jesteś głodna. Chodź do mnie, właśnie zamierzam napić się herbaty z konfiturami. Dotrzymasz mi towarzystwa, bo sama jestem, a w grupie raźniej – uśmiechnęła się ciepło. – Możesz mówić mi ciociu Lidziu.

Jagoda nie wierzyła własnym uszom, że ktoś ją zaprasza. Stała nieruchomo.

– No chodź, Jagódko – powtórzyła łagodnie Lidia Stanisławska.

Dziewczynka poszła za nią. Weszły do domu – pięknego i przytulnego, tak się jej wydawało, bo nigdy nie widziała porządku u siebie.

– Umyj się tutaj, a potem siadaj do stołu.

Lidia Stanisławska postawiła drugi kubek i nalała gorącej herbaty z imbryka. Na stole pojawił się talerz z ciasteczkami, cukierki, mała miseczka z truskawkową konfiturą i kanapki z serem. Jagodzie aż oczy się rozbłysły.

– Nie krępuj się, jedz, ile chcesz – powiedziała ciepło.

Jagoda jadła, nie podnosząc głowy, niemal połykając kęsy. Widać było, jak bardzo była głodna. Lidia Stanisławska patrzyła na nią ze współczuciem.

Sama miała dobre życie. Dobrą pracę, męża, który zmarł cztery lata temu, przyzwoitą emeryturę, przyjaciół – ale nie miała dzieci. Zawsze o nich marzyła. Teraz, patrząc na Jagodę, serce ściskało jej się z żalu.

Gdy dziewczynka się najadła, rozpromieniła się i podziękowała.

– A gdzie twoi rodzice? Dlaczego się tam chowałaś? – spytała ostrożnie Lidia.

Jagoda wzruszyła ramionami i machnęła ręką w stronę domu.

– Tam… Nie są sami – w jej oczach znów pojawiły się łzy.

– Możesz przychodzić do mnie, kiedy tylko zechcesz. Nawet codziennie. Mieszkam sama, już nie pracuję. Mam czas. Chcesz, pokażę ci album ze zdjęciami? – Jagoda skinOd tamtego dnia Jagoda znalazła w domu cioci Lidzi, gdzie zawsze czekało na nią ciepłe słowo i pełna miska, swój prawdziwy dom.