Aby jutro było lepsze

Znowu inny dzień
Ola obudziła się od głośnej awantury w kuchni – jak zwykle kłócili się rodzice i ich goście, którzy przyszli wieczorem. Dziewięciolatka w swoim krótkim życiu nie widziała nic dobrego. Czasem myślała, że istnieją domy, gdzie rodzice kochają dzieci, ale ona nie miała pojęcia, jak to wygląda.

Włożyła swoją wysłużoną, niemywaną od tygodni sukienkę i przemykała koło kuchni na palcach, by nie zwrócić uwagi. Ale rodzice mieli ważniejsze sprawy – puste butelki leżały na podłodze, a przy stole wszyscy byli wstawieni.

*”Uciec, tylko nie słuchać tej jazgoty”* – myślała Ola.

Wypadła na podwórko i schowała się za starą drewutnią – to było jej miejsce. Tu było cicho, nie docierały krzyki. Często siadała tam skulona, obejmując kolana, jakby chciała stać się mniejsza.

Brzuch burczał tak głośno, że aż się rozbeczała, rozcierając łzy po twarzy. Od zawsze pamiętała tylko jedno: rodzice piją. Kłótnie, wrzaski, tłuczenie talerzy, a nawet bijatyki – to było jej codzienne menu.

Lato miało tę zaletę, że było ciepło i można uciec. Zimą wracał ze szkoły, siadała do lekcji, a jeśli słyszała awanturę, chowała się za łóżkiem w swoim kąciku. Czekała, aż się uspokoją. Bała się – ojciec czasem i na niej wyładowywał złość.

Czas płynął, a w jej życiu nic się nie zmieniało. W domu zawsze brakowało jedzenia. Ola jadła mało, była chuda jak patyk. W tym roku było szczególnie trudno. Kiedyś matka czasem była trzeźwa, ale teraz i to się skończyło.

Nie miała babć ani dziadków. Ojciec wychował się w domu dziecka, a babcia umarła, gdy Ola się urodziła. Sąsiedzi współczuli, dziewczyny w szkole dzieliły się drożdżówkami, nie dokuczały.

Tego dnia też siedziała za drewutnią, łkając i marząc:

*”Może jutro będzie inaczej? Może przestaną się kłócić?”*

Otrząsnęła łzy i podniosła głowę – na sąsiedniej gruszy za płotem dojrzewały owoce. Niewielkie, ale niektóre miały różowy rumieniec. Wpatrywała się w nie, ślina napływała do ust.

*”Jakby to było zjeść jedną… Ale jeśli mnie złapią, powiedzą, że kradnę!”*

Długo się wahała. Przez gałęzie widziała stary, dwupiętrowy dom. Wiedziała, że mieszka tam starsza pani – widziała ją kilka razy, gdy wychodziła z furtki.

*”Dlaczego taki duży dom dla jednej osoby?”*

Dla Oli był ogromny, bo sama była malutka. Dom miał mansardę, a mieszkała w nim Lidia Kazimierzówna, która niedawno skończyła pięćdziesiąt osiem lat. Była postawna, krótko ścięte ciemne włosy, ubrana w granatowe spodnie i wiśniową bluzkę. Całe życie pracowała w policji.

Pokusa okazała się silniejsza. Ola znalazła spróchniałą deskę w płocie i przecisnęła się przez szczelinę. Najpierw głowa, potem reszta. Znalazła się po drugiej stronie.

Rozejrzała się, podeszła do drzewa i uśmiechnęła – pod nim leżały opadłe gruszki. Chwyciła jedną i wgryzła się w nią. Nigdy nie jadła nic tak pysznego! Nie zauważyła, gdy sięgała po trzecią.

Tak była zajęta, że nie spostrzegła nadchodzącej gospodyni. Lidia Kazimierzówna już wcześniej widziała dziewczynkę – z okna mansardy obserwowała, jak chowa się za drewutnią. Wiedziała, że rodzice piją.

— Dzień dobry, mała — powiedziała, gdy Ola kończyła gruszkę.

Dziewczynka drgnęła i skuliła się. Bała się, że zostanie ukarana za kradzież. Powoli odwróciła głowę, gotowa na najgorsze.

Ale zobaczyła łagodne spojrzenie kobiety i opanowała łzy.

— Dzień dobry — szepnęła.

— Jak masz na imię? — spytała Lidia, lekko się pochylając.

— Ola — wydukała.

— Aha, Ola. Pewnie jesteś głodna. Chodź, zapraszam cię na herbatę z konfiturami. Będzie raźniej w towarzystwie — uśmiechnęła się ciepło. — Możesz mówić mi ciociu Lidka.

Ola zamarła. Zaproszenie w gości? To niemożliwe!

— No chodź, Ola — powtórzyła Lidia łagodnie.

Dziewczynka podążała za nią jak zahipnotyzowana. Dom wydał jej się piękny i przytulny – nigdy nie widziała takiego porządku.

— Tutaj umyj rączki, potem siadamy do stołu.

Lidia postawiła drugi kubek, nalała herbatę, podała ciastka, kanapki i słoik truskawkowych konfitur. Ola patrzyła jak urzeczona.

— Jedz, ile chcesz, nie krępuj się — powiedziała Lidia, widząc jej błyszczące oczy.

Dziewczynka jadła łapczywie, niemal nie przeżuwając. Lidia patrzyła na nią z rosnącym smutkiem.

Sama miała dobre życie: pracę, męża (choć zmarł cztery lata temu), przyjaciół, emeryturę. Ale dzieci nie dane jej było mieć. Teraz, patrząc na Olę, serce ściskało jej się z żalu.

Gdy dziewczynka się najadła, rozpromieniła się i podziękowała.

— A rodzice gdzie? Czemu się chowałaś? — spytała Lidia ostrożnie.

Ola wzruszyła ramionami i machnęła ręką w stronę swojego domu.

— Tam… nie są sami — oczy znów zaszły łzami.

Lidia postanowiła nie drążyć.

— Możesz przychodzić, kiedy chcesz. Jestem sama, mam czas. Chcesz zobaczyć album ze zdjęciami?

Ola skinęła głową. Nie chciała wracać. A Lidia postanowiła zatrzymać ją na naleśniki z twarogiem.

Tak zaczęła się ich przyjaźń. Przez pięć dni z rzędu Ola przychodziła na śniadania i obiady. Starsza kobieta i dziewczynka powoli się do siebie przyzwyczajały. Łączyła je samotność – ani jedna, ani druga nie miała bliskich.

Lidia kupiła jej nową sukienkę, częstowała pierogami i opowiadała historie. Ola pierwszy raz w życiu czuła się bezpieczna. Wracała do domu i myślała:

*”Żeby ciocia Lidka była moją mamą…”*

Ale pewnego dnia Ola nie przyszła. Ani następnego. Lidia wypatrywała jej przez okno, ale widziała tylko pijanego ojca z kumplami.

W końcu nie wytrzymała. Trzeciego dnia podeszła do ich zaniedbanego podwórka iLidia otworzyła drzwi do domu Oli, postanawiając w końcu zawalczyć o dziewczynkę, która stała się jej największym skarbem.