A pamiętasz, Świetka… Już przywykł zaglądać do ich okna, bo mieszkali na parterze. Na początku chc…

A pamiętasz, Jadzia
On już zdążył się przyzwyczaić do zaglądania do nich przez okno, bo mieszkali na parterze bloku na ul. Słowackiego. Na początku chcieli wyżej, później już bez żalu zaakceptowali swoje miejsce. Najbardziej cieszyła się babcia nie trzeba było wspinać się po schodach. W każdą sobotę Jadwiga Stanisławowna, babcia Jadzi, piekła drożdżówki, racuchy albo coś innego, zawsze ciepłego i pachnącego.

Zapach pieczywa ulatywał przez otwarte kuchenne okno, drażniąc chłopców grających w piłkę pod blokiem. Mirek jak swój podchodził do okna, tylko nie do kuchennego wchodził z drugiej strony budynku, podsuwał skrzynkę walającą się w trawie i, wdrapawszy się, zaglądał do Jadzi. Ona jakby wiedziała, że się pojawi, i pędziła, słysząc jak stuka.

Zaraz przyniosę drożdżówki, babcia upiekła różowa wstążka, która wiązała jej jasne włosy w kucyk, rozwiązała się i trzepotała z każdym jej krokiem.

Pyszne Mirek pałaszował z apetytem, zaglądając do pokoju. Zrobione po polsku?

Jasne, już są gotowe.

Dasz spisać?

Jadzia podawała zeszyt z ochotą. Tylko przynieś jutro rano, przed lekcjami, muszę zabrać.

Mirek uczył się nieźle, choć jak wielu chłopców, miał w sobie lenistwo mimo zdolności. Bystry w matematyce, ale ganianie po podwórku zabierało czas na naukę. W latach dziewięćdziesiątych nie było jeszcze smartfonów, dzieciaki mogły biegać do nocy, nie chcąc wracać do domu.

W ósmej klasie Mirek pierwszy raz niósł Jadzi tornister, rozmawiając przy tym o nowym filmie. W dziewiątej do grona szkolnej urody dołączyła wątła, ciemnooka Danusia, którą chłopcy jednogłośnie uznali za najładniejszą dziewczynę w szkole. Mirek zachorował. Nie spuszczał z niej oczu, kręcił się w pobliżu, szedł za nią aż pod drzwi. Jadzia myślała, że mu przejdzie. Teraz to ona odprowadzała Mirka, albo czekała przy oknie, kiedy stuknie w szybę i poprosi: Jadzia, dasz spisać?

Danusia potrafiła trzymać na dystans, ale przywiązywała do siebie mocno. Mirek rzucał się między Danusią, która czasem go dopuszczała, a czasem odrzucała, i Jadzią, stale czekającą.

Jak zwykle zaglądał do niej przez okno, a ona stawiała na parapecie kubek herbaty, od którego unosił się ciepły, ulotny aromat, do tego brała ciasteczka, jeśli nie było drożdżówek.

Słyszałaś, nasi przegrali raportował, mając na myśli piłkarzy. Jadzia oczywiście wiedziała, bo śledziła wszystko, co interesowało Mirka. Oglądała mecze, czytała sportowe wiadomości, zjadała z nim horrory, choć potem miała mdłości. Ale zawsze potrafiła podtrzymać rozmowę, gdy zapytał o film.

Była jego towarzyszką, zawsze gotową wysłuchać, pomóc, zrozumieć. Mirek przychodził do niej raczej po przyjacielskie wsparcie. Danusia natomiast nią zachwycał się, marzył, cierpiał, nawet żalił się Jadzi, że Wojtek odprowadzał Danusię.

Po maturze cała trójka poszła do różnych uczelni. Mirek już nie przychodził do Jadzi po notatki, szedł nieprzerwanie za Danusią. Do Jadzi wpadał tylko czasem, z sentymentu. Czasem chodzili razem do kina, a Mirek gadał bez przerwy, jakby akumulował rozmowę.

Mirek, mam urodziny w sobotę. Zapraszam cię. Przyjdziesz? patrzyła na niego swoimi szarymi oczami zakochanymi od lat.

Zamyślił się. W sobotę? No, jasne, można. Kto jeszcze będzie?

Rodzice, babcia, Weronika z Adamem, Ola znasz wszystkich, cała nasza paczka.

No, dobrze, zajrzę.

W sobotę Mirek nie przyszedł. Pojawił się dopiero za tydzień, smutny, przygnębiony. Mirek, co się stało? Wyglądasz na zdołowanego.

Opowiedział, że Danusia wyjechała na praktyki i nawet mu nie powiedziała. Jadzia pocieszała, choć przełykanie słów kosztowało ją wiele wysiłku.

Czekałam na ciebie w sobotę powiedziała.

Co było w sobotę?

Miałam urodziny

Ach, uderzył się dłonią w czoło, Jadzia, zapomniałem, nie gniewasz się, prawda?

Nie, zdarza się.

Podszedł do okna. Pamiętasz, jak latem karmiłaś mnie drożdżówkami? Tam pod oknem stała skrzynka, wskakiwałem na nią, a na parapecie już stała herbata z dżemem.

Jadzia uśmiechała się, cieszyły ją te wspomnienia, było milej wiedzieć, że Mirek pamięta. Znów beztrosko rozmawiali, wspominając szkolną paczkę, jak kiedyś uciekli z lekcji, a wychowawczyni złapała ich na ławce w parku i odesłała do klasy na historię.

Na piątym roku Mirek unosił się ze szczęścia: Danusia zgodziła się zostać jego żoną. Przyniósł tę nowinę Jadzi. Ta trzymała się z trudem, gryzła wargę, by nie płakać. Słuchała go, wciąż tylko jako przyjaciółka, powierniczka.

Miesiąc płakała w poduszkę, wyrzucając sobie, że przez tyle lat nie wyznała mu miłości.

Potem przyszedł jeszcze raz. Babcia i rodzice byli u cioci. W mieszkaniu panowała pusta cisza, Jadzia otulona starym pledem oglądała telewizję. Początkowo nie dowierzała, że za drzwiami pojawił się głos Mirka.

Otworzyła drzwi, widząc przygnębionego Mirka, zgaszonego w oczach, przygniatającego ścianę ramieniem. Co się stało? przestraszyła się.

Usiadł z nią w pokoju. Wyglądało, jakby zaraz miał się rozpłakać. Mireczku, powiedz, co się dzieje

Ona ona nie będzie ślubu powiedziała, że kocha innego. Jadzia jeszcze nigdy nie widziała go tak załamanego. Przysiadła blisko, jej dłonie spoczęły na jego ramionach: Mirek, uspokój się, jeszcze wszystko może się zmienić.

Już nic się nie zmieni, nic, powiedziała sama i zabrała papiery rozumiesz, to koniec w jego oczach zalśniły łzy. Oparł głowę o jej kolana, zsunął się z kanapy, zatopił twarz w brzegu jej sukni. To niemożliwe, Jadzia, po prostu niemożliwe

Mireczku, kochany, uspokój się, zrobię ci herbatę z miętą pamiętasz, jak piliśmy na parapecie?

Pamiętam, Jadzia, pamiętam, tylko ty mnie rozumiesz, jesteś wspaniała zaczął całować jej kolana, na początku ostrożnie, potem coraz bardziej namiętnie, jakby chciał w pocałunkach utopić całą swoją gorycz. Podniósł się, objął ją w talii, całował ją po twarzy, szyi, szepcząc coś niezrozumiałego.

Mirek, przestań, co ty

Jadzia Jadzia

Mirek, Mireczku, kocham cię! Od szóstej klasy kocham, mój miły

Odchodząc już po północy, Mirek unikał jej wzroku, patrzył gdzieś w podłogę. No, pa, wpadnę

Będę czekać patrzyła za nim aż trzasknęły drzwi klatki.

Mirek nie pojawił się, jakby tamtej nocy nie było. Jadzi samej wydawało się, że to tylko dziwny sen. Wkrótce Mirek obronił dyplom i wyjechał na Pomorze.

Trzeba coś zrobić! szeptał rozdrażniony ojciec. Może trzeba pogadać z jego rodzicami, w końcu.

Rozumiesz, ona nie chce! Ona jest roztrzęsiona, to może zaszkodzić dziecku odpowiadała matka. Mirek wie o jej ciąży, powiedziała mu. Zachował się jak obcy, może wyjechał celowo

Nie, no przecież nie można tego zostawić to oburzające upierał się ojciec.

Babcia skupiała się na szydełkowaniu, przy tym ocierała łzę znad roboty. Żal jej było wnuczki: mądrej, dobrej, cichej

Po narodzinach córki Jadzia znalazła numer Mirka (wyprosiła u jego kolegi z roku) i zadzwoniła, mówiąc jedno zdanie: Mirek, mamy córkę. Nazwałam ją Mirka.

On coś bąknął, trudno było cokolwiek zrozumieć, tylko: Gratuluję.

Gdy Mirka skończyła półtora roku, rodzice oznajmili, że spłacili mieszkanie i przeprowadzają się z babcią do nowego lokum. Mieszkanko było podobne, dwupokojowe, tylko w innej dzielnicy. Będziemy do ciebie przychodzić, i pomagać obiecała mama.

Jadzia rozpłakała się.

No, nie przesadzaj, czemu łzy? Codziennie będę przychodzić i bawić się z Mirką, możesz zabierać ją do nas, ty bierzesz zlecenia, spokojnie.

Po prostu przyzwyczaiłam się, gdy wszyscy byli razem wyznała.

Córko, czas leci, musisz układać sobie życie. Sama łatwiej się urządzi pocieszała mama.

Ostatnio coraz częściej Jadzia słyszała od rodziców, babci, przyjaciółek, że powinna sobie życie ułożyć, że jest młoda, i z dzieckiem można też wyjść za mąż.

Po tygodniu dwupokojowe mieszkanie było już tylko dla Jadzi i Mirki. Mała biegała, śmiała się, próbując chodzić, upadając na pupę, potem wstawała i wyciągała rączki do mamy. Jadzia podnosiła ją, śmiała się razem z nią.

Przyszedł nagle. Czasem pojawiał się bez zapowiedzi. Tak jak wtedy, gdy ślub z Danusią się rozpadł.

Myślała, że to tata, który obiecał wpaść, ale w drzwiach stał Mirek, z wielką czerwoną zabawkową strażacką ciężarówką.

Cześć! Jesteś sama? Nie przeszkadzam? Mogę wejść?

Wydoroślał, wydawało się, że schudł, rysy twarzy nabrały ostrości.

Wejdź.

Proszę postawił na podłodze autko.

Z pokoju dobiegł płacz dziecka, Jadzia wróciła i wzięła na ręce Mirkę: Mam córkę wskazała na zabawkę.

Mirek uderzył się w czoło: Przepraszam

Zabierz to autko, podarujesz komuś innemu powiedziała Jadzia.

Zdjął kurtkę, przeszedł do kuchni. Prawie wszystko tak samo, nic się nie zmieniło. Może poczęstujesz herbatą?

Jadzia włączyła czajnik, nie puszczając córki z ramion. Mirek czuł się nieswojo, nie mógł znaleźć nici rozmowy.

Przyglądał się jej: jasnowłosa, z rozpuszczonymi włosami, w długiej sukni, trzymająca na rękach dziecko. Wyglądasz jak Madonna mamrotał po cichu.

Jadzia milczała.

Babcia piekła najlepsze drożdżówki. Pamiętasz, jak piliśmy herbatę na parapecie? To było tam, w twoim pokoju. Jeszcze pamiętam, jak babcia podlewała kwiaty i resztę wody wylała przez okno, a ja akurat stałem pod spodem Mirek uśmiechał się, próbując na nowo zaczarować wspomnienia. A pamiętasz, Jadzia

Nie pamiętam przerwała obojętnym, spokojnym głosem Jadzia. Mirek zamilkł, osłupiał. Odpowiedź była prosta, szczera Jadzia naprawdę zaczęła zapominać szczegóły tamtych spotkań. Teraz miała córkę, której oddawała cały czas, cieszyła się nią, zachwycała się jej pierwszymi słowami, zapamiętywała jej gaworzenie, patrzyła jak zasypia, jak budzi się, jak bawi się

No, pij herbatę, ja muszę ugotować córce kaszę.

Po raz pierwszy Mirek poczuł, że w tym domu nikt na niego nie czeka. Wstał, założył kurtkę. Dobrze, innym razem. Pójdę, masz dużo pracy. Stał chwilę, czekając, aż Jadzia go zatrzyma, ale się nie doczekał.

Zamykając za Mirkiem drzwi, szepnęła cicho: Drugiego razu nie będzie, tu już nie podają herbaty. Kawę też nie.

Wróciła do córki, wzięła ją w ramiona, pocałowała i poszła gotować kaszę.