A pamiętasz, Swetka… On już dawno się przyzwyczaił zaglądać do nich przez okno, bo mieszkali na …

A pamiętasz, Sabinka

On już dawno przywykł zaglądać do nich przez okno, bo mieszkali na parterze. Na początku chcieli wyżej, potem przywykli. Najbardziej cieszyła się babcia nie trzeba było wspinać się na górę. W każdą sobotę Helena, babcia Sabiny, piekła drożdżówki, racuchy albo inne pyszności zawsze pachnące i smakowite.

Zapach wypieków wypełniał kuchnię, wylewał się przez uchylone okno, drażniąc chłopaków grających w piłkę nożną na podwórku. Wojtek z przyjacielska podchodził pod okno, ale nie to, które wychodziło na kuchnię z drugiej strony domu, gdzie w trawie walała się skrzynka. Wchodził na nią i zaglądał do Sabiny. Ona jakby przeczuwała jego nadejście, biegnąc, gdy tylko usłyszała charakterystyczne skrzypienie.

Zaraz przyniosę ci drożdżówki, babcia upiekła, mówiła, a jej różowa wstążka w jasnych włosach rozwiązywała się i trzepotała w rytmie jej kroków.

Smaczne, Wojtek jadł z apetytem, zaglądając do pokoju. Po polsku robiłaś? pytał.

Tak, już zrobiłam.

Dasz spisać?

Sabina bez problemu podawała zeszyt. Tylko rano nie zapomnij, przed lekcjami oddaj.

Wojtek uczył się nieźle, ale jak większość chłopaków miał skłonność do lenistwa, choć był zdolny. Najlepiej radził sobie z matematyką, lecz zabawy na podwórku odbierały czas na naukę. W latach dziewięćdziesiątych jeszcze nie było plagi komórek, dzieciaki biegały do zmroku, niechętnie wracając do domu.

W ósmej klasie Wojtek po raz pierwszy niósł torbę Sabiny, wymachując nią i opowiadając o nowym filmie. W dziewiątej klasie drobna, brązowooka Sonka, według cichego porozumienia chłopaków, została uznana za najładniejszą dziewczynę w szkole. I Wojtek się „zakochał”. Nie spuszczał z niej wzroku, kręcił się w pobliżu, odprowadzając ją aż pod dom. Sabina myślała, że to przeminie. Teraz to ona żegnała go, lub czekała przy oknie, gdy zastuka i powie: Sabinka, daj spisać.

Sonka potrafiła trzymać na dystans, lecz przywiązywała do siebie mocno. Wojtek miotał się między Sonią, raz okazującą mu sympatię, raz odpychającą, a Sabiną, zawsze czekającą.

Wciąż zaglądał do jej okna, a ona stawiała na parapet kubek herbaty, z którego parowała gorąca woń, do tego ciasteczka, jeśli nie było drożdżówek.

Słyszałaś, nasi przegrali, donosił, mając na myśli piłkę. Sabina oczywiście wiedziała, bo śledziła wszystko, co interesowało Wojtka oglądała mecze, czytała sportowe wiadomości, oglądała horrory, które ją przerażały. Dzięki temu zawsze mogła rozmawiać z Wojtkiem o filmach i piłce.

Była dla niego przede wszystkim koleżanką wspierała w trudnych chwilach, doradziła, wysłuchała, rozumiała. Wojtek biegł do niej jak do przyjaciela, na którego mógł liczyć. A Sonka Sonką się zachwycał, o niej myślał, marzył, wzdychał, nawet skarżył się Sabinie, że Witek odprowadza Sonię.

Po szkole cała trójka poszła na różne uczelnie. Wojtek już nie przychodził po notatki trzymał się blisko Sonki. Do Sabiny czasem zaglądał z sentymentu. Niekiedy chodzili do kina, a Wojtek rozgadywał się bez przerwy, jakby musiał się wygadać.

Wojtek, mam urodziny w sobotę. Zapraszam cię. Przyjdziesz? pytała, patrząc na niego zakochanymi, szarymi oczami.

Zastanowił się. W sobotę? Tak, właściwie mogę. Dobrze, przyjdę. A kto jeszcze będzie?

Rodzice, babcia, Wera z Władkiem, Ola znasz ich wszystkich, nasi.

No, to przyjdę.

W sobotę Wojtek nie przyszedł. Pojawił się dopiero po tygodniu, przygnębiony, smutny.

Wojtek, co się stało? Jakiś ty zgaszony.

Wyznał, że Sonka wyjechała na praktyki i nawet nie uprzedziła go o wyjeździe. Sabina pocieszała go (choć trudno jej to przychodziło).

Czekałam na ciebie w sobotę, powiedziała.

A co było w sobotę?

Moje urodziny

Aaaaa, uderzył się w czoło, Sabinka, zapomniałem, no przecież się nie gniewasz

Nie, oczywiście, zdarza się.

Podszedł do okna. A pamiętasz, jak latem karmiłaś mnie drożdżówkami? Skrzynka pod oknem, stałem na niej, a na parapecie jak na stole już herbata z konfiturami.

Sabina uśmiechała się, te wspomnienia grzały jej serce, było miło, że Wojtek pamięta. Znów beztrosko rozmawiali, wspominając podwórkową paczkę, kolegów z klasy, jak raz uciekli z lekcji, a wychowawczyni przyłapała ich na ławce w parku i odprowadziła na historię.

Na piątym roku Wojtek unosił się ze szczęścia: Sonka zgodziła się zostać jego żoną. Przyniósł tę wieść Sabinie. Ona udawała twardą, zagryzała wargę, by nie rozkleić się. Słuchała jak dobry przyjaciel.

Przez miesiąc płakała w poduszkę, łająca się, że przez tyle lat nie wyznała mu miłości.

Potem pojawił się u niej. Babcia i rodzice byli w gościach. W mieszkaniu panowała nietypowa cisza, Sabina, owinięta starym pledem, oglądała telewizję. Nie wierzyła, gdy pod drzwiami usłyszała głos Wojtka.

Otworzyła, widząc go przygaszonego, z twarzą pochyloną, opierającego się o ścianę.

Co z tobą? przestraszyła się.

Wszedł. Usiedli w jej pokoju. Wydawało się, że zaraz się rozpłacze.

Wojtku, powiedz, co się dzieje?

Ona… nie będzie ślubu powiedziała, że kogoś innego kocha. Sabina nigdy nie widziała go tak spustoszonego. Zbliżyła się, położyła ręce na jego ramionach. Wojtek, uspokój się może wszystko się odmieni.

Nic się już nie da, nic, zabrała podanie do urzędu rozumiesz, to koniec zaświeciły mu łzy w oczach. Opuścił głowę na jej kolana, zsunął się z kanapy, wtulił w podołek jej sukienki.

To niemożliwe, Sabinka, niemożliwe

Wojtku, kochanie, och uspokój się, zrobię ci herbatę z miętą pamiętasz, jak piliśmy na parapecie?

Pamiętam, Sabinko, pamiętam, tylko ty mnie rozumiesz, jesteś dobra zaczął całować jej kolana, najpierw nieśmiało, potem coraz gorliwiej, jakby chciał wyśpiewać całą swą ból. Podniósł się, objął ją w talii, całował twarz, szyję, szeptał coś.

Wojtek, przestań, po co

Sabinko Sabinko

Wojtek, Wojtku, ja cię kocham! I zawsze kochałam, od szóstej klasy, mój drogi

Odszedł już po północy, patrzył na Sabinę z poczuciem winy, unikając jej wzroku.

No, do zobaczenia, przyjdę

Będę czekać, patrzyła za nim, aż zatrzasnęły się drzwi do klatki.

Wojtek nie przyszedł, jakby tamten wieczór był tylko snem. Wkrótce obronił dyplom i wyjechał na Pomorze.

Trzeba coś zrobić! szeptał oburzony ojciec. Można pójść do jego rodziców, w końcu

Rozumiesz, że ona nie chce! Rozumiesz, że jest nerwowa, to może zaszkodzić dziecku, odpowiadała mama. Tym bardziej, że Wojtek wie o ciąży, Sabina mu powiedziała. A on się zachował jak obcy może wyjechał specjalnie

Nie puścić tego samopas to oburzające nie dawał za wygraną ojciec.

Babcia próbowała się oderwać od trosk robótkami, ale często ocierała łzę. Żal było wnuczki: mądrej, dobrej dziewczyny

Po narodzinach córki Sabina zdobyła służbowy telefon Wojtka (wydobyła od kolegi z jego uczelni) i zadzwoniła, mówiąc tylko jedno:

Wojtek, mamy córkę. Nazwałam ją Wiktorią.

Coś wymamrotał, można było tylko usłyszeć Gratuluję.

Gdy Wiktoria miała półtora roku, rodzice oznajmili, że spłacili nową mieszkanie i przeprowadzają się tam razem z babcią. Mieszkanie było podobne, dwupokojowe, w sąsiedniej dzielnicy.

Będziemy do ciebie przychodzić, po kolei, pomagać obiecała mama.

Sabina się rozpłakała.

Po co te łzy? Przecież będę codziennie, z Wiktorią pójdziemy, przecież masz pracę z domu

Po prostu przywykłam, gdy wszyscy razem przyznała Sabina.

Córciu, czas leci, musisz poukładać sobie życie, samemu łatwiej uspokajała mama.

Ostatnio Sabina często słyszała od rodziców, babci i koleżanek, że musi ułożyć sobie życie, że jest młoda i że z dzieckiem też można wyjść za mąż.

Po tygodniu dwupokojowe mieszkanie było już całkiem do dyspozycji Sabiny. Mała Wiktoria, śmiejąc się, przebierała nóżkami, próbując chodzić. Udawało jej się, choć lądowała na miękkiej pupie, potem wstawała i wyciągała ręce do mamy. Sabina podnosiła ją, tuliła, śmiała się razem z nią.

Przyszedł niespodziewanie. Zawsze pojawiał się nagle tak jak wtedy, gdy rozpadł się jego ślub z Sonią.

Myślała, że to ojciec, obiecał właśnie przyjechać. Ale na progu stał Wojtek, z wielkim, czerwonym wozem strażackim zabawką.

Cześć! Jesteś sama? Nie przeszkadzam? Mogę wejść?

Zmężniał, wydawał się szczuplejszy, rysy wyostrzyły się.

Wchodź.

To dla małej postawił na podłodze samochód.

Z pokoju dobiegł płacz dziecka, Sabina wróciła, podniosła Wiktorię.

To moja córka, powiedziała, wskazując samochód.

Wojtek uderzył się w czoło Przepraszam

Zabierz samochód, podaruj komuś innemu, rzuciła Sabina.

Zdjął kurtkę, przeszedł do kuchni.

W sumie wszystko tak, jak dawniej. Może chociaż herbatę dostanę?

Zaparzyła, nie wypuszczając córki z rąk. Wojtek czuł się niepewnie, nie wiedział, jak zacząć rozmowę.

Patrzył na nią jasnowłosą, z rozpuszczonymi włosami, w długiej sukni po kostki, tulącą córkę.

Wyglądasz jak Madonna, mamrotał, wpatrzony.

Sabina nie odpowiedziała.

Babcia miała najpyszniejsze drożdżówki. A pamiętasz, jak piliśmy razem herbatę na parapecie? W twoim pokoju. A babcia podlewała kwiaty, resztkę wody wylała przez okno, a ja pod oknem stałem, nie widziała mnie próbował się uśmiechnąć. A pamiętasz, Sabinka

Nie pamiętam przerwała mu Sabina. Odpowiedziała swobodnie, właściwie obojętnie. Wojtek zamilkł. Jej odpowiedź nie była zemstą za to, że pomylił córkę z synem, była szczera. Naprawdę zaczęła już zapominać szczegóły ich dawnych spotkań.

Teraz miała córeczkę, dla której żyła, cieszyła się, zachwycała jej pierwszymi słowami, starała się zapamiętać, co Wiktoria mówi, patrzyła, jak zasypia, jak się budzi, jak się bawi

Pij herbatę, ja muszę ugotować kaszę dla małej.

Wojtek po raz pierwszy poczuł, że nie czeka go tu miejsce. Wstał, założył kurtkę.

Dobrze, do następnego. Idę, bo nie masz czasu. Stał jeszcze chwilę, licząc, że Sabina go zatrzyma, ale się nie doczekał.

Gdy zamknęła za nim drzwi, cicho powiedziała:

Następnego razu nie będzie. Tu już herbaty się nie podaje. Ani kawy.

Wróciła do córki, przytuliła ją i poszła gotować kaszę.