Chcę żyć dla siebie, nie dla innych

O, Weronika, witaj! Do mamy przyszłaś? krzyknęła sąsiadka z balkonu.
Dzień dobry, pani Zofio. Tak, do mamy.
Możesz z nią pogadać westchnęła kobieta. Zupełnie inna po tym rozwodzie, biedaczka.
Co pani ma na myśli? Weronika zesztywniała.
Mam problemy ze snem, budzę się wcześnie. Widziałam ją pewnego ranka, koło piątej, wysiadającą z taksówki. I wyglądała powiedzmy, nie tak jak zwykle. Może nawet lekko podchmielona. Sąsiedzi tylko szeptają. W jej wieku! I po co wyrzuciła twojego ojca? No, zawinił, ale kto nie ma grzechów? Tyle lat razem głupota tak nagle się rozwieść.

Dziękuję, pani Zofio powiedziała Weronika, przełykając ślinę. Porozmawiam z nią.

Tym słowem ruszyła szybko w stronę domu. Jej matka faktycznie wyrzuciła ojca pół roku temu, po tym jak przyłapała go na zdradzie. Weronika prosiła, żeby się nie spieszyła wszystko się może zdarzyć. Ale matka była nieugięta. I co najdziwniejsze nie wpadła w depresję, jakby można się spodziewać, wręcz przeciwnie, tryskała energią. Nowe ciuchy, tańce, bary, koleżanki rzeczy, których nigdy wcześniej nie robiła.

Weronice było trudno to zaakceptować. Sama miała wkrótce ślub, planowali dzieci. A jej matka w barze do rana? Jaka z niej babcia będzie? Jak przedstawić ją teściowej, skoro jedna robi na drutach koce, a druga imprezuje po klubach?

Gdy weszła do domu, matka wyszła na spotkanie z imbrykiem w ręce i szerokim uśmiechem. Ubrana nie w znoszony szlafrok, ale w modny, beżowy kombinezon. Paznokcie zrobione, pedicure, sztuczne rzęsy widać było, że cieszy się życiem.
No i jak Adrian? zapytała, stawiając filiżanki na stole.
Wszystko w porządku odparła Weronika, próbując opanować ton. A ty?
Wspaniale! Wczoraj siedziałyśmy z dziewczynami do rana w barze. Tańczyłyśmy, potem karaoke. Co za zabawa!

Pani Zofia mi wszystko opowiedziała wtrąciła Weronika ponuro. Że wróciłaś o piątej rano i wyglądałaś pijana.
Mama się roześmiała.
No a co myślałaś? W barze pijemy herbatę?

Weronika nie wytrzymała.
Mamo, nie uważasz, że trochę przesadzasz?
W jakim sensie?
No, delikatnie mówiąc, nie masz już dwudziestu lat. Jakie tańce, jakie kluby? Ty powinnaś być przykładem. Będziesz babcią!
Jestem kobietą, która w końcu jest wolna. Nie będę żyć według cudzych scenariuszy.
Ale żyłaś z tatą tyle lat! Jak możesz tak łatwo to odrzucić?

Mama zamilkła, po czym spokojnie, ale stanowczo powiedziała:
Twój ojciec mnie zdradził. To nie była pomyłka, tylko świadomy wybór. A ja nie chcę już być tylko służącą. Chcę żyć. Dla siebie. Przeżyłam tyle lat dla rodziny. Teraz robię, co chcę.
Ale masz prawie pięćdziesiąt!
I co? Mam się starzeć według harmonogramu?

Weronika zrozumiała, że posunęła się za daleko.
Przepraszam, nie chciałam cię urazić. Po prostu się martwię.
Jeśli się mnie wstydzisz, nie zapraszaj mnie na ślub. Ale wiedz jedno: nie schowam siwych włosów pod chustką i nie ubiorę się w workowatą sukienkę. Będę tańczyć i może nawet flirtować. Czuję się dobrze.
Nie, mamo, chcę, żebyś tam była. Tylko
Tylko ciotka Zofia nie pochwala? No cóż, mnie to nie obchodzi. Ja w końcu żyję.

Gdy wróciła do domu, opowiedziała wszystko narzeczonemu.
Nie wiem, jak to odebrać.
Adrian się roześmiał:
Moim zdaniem twoja matka jest świetna. Nie dała się złamać, wybrała życie. To nie zbrodnia być szczęśliwą.

W weekend Weronika zadzwoniła do matki.
Mamo, chodźmy do SPA, a potem do baru z muzyką na żywo?
I nie będzie ci wstyd ze mną?
Powiem, że jesteś moją starszą siostrą zaśmiała się Weronika.
No to umowa. Ale uwaga, nie wracamy wcześnie.

Ten dzień był przełomowy. Weronika po raz pierwszy zrozumiała, jaką siłę ma w sobie jej matka. I że może warto się od niej nauczyć być sobą. Żyć nie tak jak trzeba, ale tak, jak się czuje.