Oksana z mamą siedziały na starym łóżku. Obie były ciepło ubrane. Zima, a w domu dopiero rozpalili w piecu.

Kasia z matką siedziały na starym łóżku. Obie były ciepło ubrane. Zima, a w chacie dopiero co napalili w piecu.

Nic się nie martw, mamo. Wszystko będzie dobrze. Nie zginiemy. Zaraz podam ci leki.

Kasia, jak tylko umiała, starała się uspokoić matkę, choć nie była to jej prawdziwa matka, a teściowa. No, prawie teściowa.

Oto jak się złożyło żyły we trzy: matka, syn i jego żona Kasia.

Kasia wyszła za mąż późno, w wieku trzydziestu lat. Była już drugą żoną Jacka. Nie rozbiła rodziny gdy się poznali, Jacek był już po rozwodzie.

Teściowa, Maria Stanisławówna, od razu ją polubiła. I Kasia również czuła do niej sympatię. Ciepła, dobra kobieta. Przytuli, wysłucha, zrozumie. Kasia wcześnie straciła rodziców i została zupełnie sama. W teściowej znalazła bliską osobę.

Spiskujecie przeciwko mnie żartował Jacek.

Pięć lat małżeństwa minęło jak chwila. A potem Jacek stał się opryskliwy i wybuchowy. Krzyczał na Kasię, na matkę. Powód? Kochanica. Często wracał późno i raczej pod wpływem.

Pewnego dnia oświadczył, że się rozwodzi. Dał im dwa dni na spakowanie się. Kasia nawet nie zdążyła wyjechać, gdy zjawiła się jego nowa wybranka z walizką.

Może zrobiła to specjalnie, by zobaczyć poprzedniczkę i rzucić parę przykrości. Tylko że jej się to nie udało. Była to długonoga blondynka z wydatnymi ustami i gigantycznymi rzęsami, którymi ledwie mrugała.

Kasia nie wytrzymała i parsknęła śmiechem.

Na to właśnie mnie zamieniłeś? Na tę kukłę z rzęsami jak u krowy? No to powodzenia z nią, bo ja ani trochę nie żałuję.

Ale za to ona ma poczucie humoru. A wy z matką to dwie staruszki. Dwie kwoki.

Mnie możesz obrażać, ale matkę zostaw w spokoju!

Misiu, a mama zostaje z nami? zaskrzeczała owa istota, mrugając swymi cud-rzęsami. Niech ją sobie zabierze. Po co nam jego mama? Misiu

No właśnie, mamo, czas na ciebie. Za długo u mnie mieszkałaś.

Dokąd mam iść? Przecież oddałam ci wszystkie pieniądze ze sprzedaży mieszkania, żebyś wybudował ten dom! matka złapała się za serce.

Tylko bez przedstawień! No dobrze, zostaniesz, ale nie wychodź ze swojego pokoju. Teraz tu rządzi Albina.

Kotku, niech obie się wynoszą.

To moja matka!

Twoja matka? Chcesz powiedzieć, że będę miała taką teściową? Ooo Kotku

Kasia miała dość ich obraźliwych wymian.

Mamo, pojedziesz ze mną na wieś?

Już wolę na wieś niż z takim synem i tą

Poczekaj. Szybko spakuję twoje rzeczy.

Tylko nie zapomnij leków, mojej szkatułki i torebki.

Kasia wyciągnęła drugą walizkę. W pośpiechu zapakowała wszystko: szkatułkę, torebkę, leki, dokumenty, bieliznę, ubrania.

Zabierajcie, co wasze. Nam obcego nie potrzeba odezwała się Albina. Prawda, misiaczku?

Jacek milczał. Nie mógł już nic zrobić. Wiedział, że matka mu tego nie wybaczy. A może i wybaczy, bo to przecież matka.

Po pół godzinie Kasia stała przy samochodzie. Maria Stanisławówna już siedziała na tylnym siedzeniu, cicho ocierając łzy. Nawet nie spojrzała w stronę syna, tylko ciężko westchnęła.

Trudno to przyjąć, gdy oddałaś mu wszystko a on cię odtrąca.

Jak my teraz będziemy żyć, dziewczyno?

Wszystko będzie dobrze. Mam oszczędności. Wystarczy, aż znajdę pracę. Ty masz emeryturę. Jakoś przeżyjemy. Chleb z masłem będzie.

Przyjechały do wsi, gdzie Kasia spędziła dzieciństwo. Na szczęście był jeszcze dzień. W chacie panował chłód. Kasia szybko napaliła w piecu. Przyniosła wody, postawiła czajnik.

Jak ty to wszystko sprawnie ogarniasz. Jakbyś całe życie tu mieszkała.

Dziadek mnie wszystkiego nauczył. Dobrze, że kupiłyśmy zapasy. Nie trzeba iść do sklepu. Nie lubię wiejskich plotek.

Powoli robiło się cieplej.

Jutro tu wszystko umyję.

Zapukano do drzwi.

Sąsiadka wróciła? Dawno cię nie było. A ja patrzę, twoje auto stoi. Co w zimie przywiało? Kłopoty jakieś?

Wszystko w porządku, wujku Kaziu. Już dobrze. Opowiem kiedy indziej. Możesz z nami napić się herbaty.

A ja cię właśnie zapraszałem. Ale ty nie sama jesteś? Dopiero teraz zauważył kobietę.

To Maria Stanisławówna. A to Kazimierz Piotrowicz przedstawiła ich sobie.

Jak coś będzie potrzebne, to mów.

Na razie nic. Dzięki.

Minął tydzień. W domu zrobiło się czysto i przytulnie.

Wiesz, Kasiu, ja też jestem ze wsi. Wyszłam za mąż za miejskiego. Zginął, gdy Jacek miał dwadzieścia trzy lata, a ja sprzedałam mieszkanie. Syn obiecał, że zawsze będę z nim mieszkać. A teraz, proszę, jak się skończyło.

Nie płacz. Wiem, że ciężko. Mnie też nie jest łatwo. Może jeszcze doczekasz się wnuków.

Od tej? Broń Boże! A wujek Kazimierz z kim mieszka?

Sam. Żona utonęła, ratując sąsiadkę. Dawno temu. Już się nie ożenił. Dzieci nie ma. Tak sobie żyje. Z moim dziadkiem się przyjaźnił, choć był młodszy. Jest mniej więcej w twoim wieku.

Minął miesiąc. Od Jacka nie było wieści. Nawet do matki nie zadzwonił. Ale pewnego dnia Kasia odebrała telefon z nieznanego numeru.

Kasia?

Tak.

Twój mąż nie żyje.

Chyba się pan pomylił.

Nie, nie pomyliłem się. Jacek Był pijany i rozbił się samochodem. Może to dla pani bolesne, ale jechał z tą dziewczyną. Ona przeżyła, wyleciała z auta, bez jednego zadrapania. Proszę przyjechać na identyfikację.

Boże, biedna Maria Stanisławówna. Jak jej to powiedzieć? Co robić? Wujek Kaziu! On pomoże.

Kasia, co się stało, wyglądasz jak widmo!

Mamo, uspokój się, usiądź. Jacka już nie ma.

Ojej Maria Stanisławówna wybuchnęła płaczem. To moja w