Gosia z przyjaciółką spacerowały w parku, gdy nagle zobaczyły mężczyznę i kobietę.

Hania z przyjaciółką spacerowały po parku, gdy nagle zauważyły mężczyznę i kobietę. Przytulali się, a on szeptał jej coś do ucha. Kobieta uśmiechała się szczęśliwie. Hania patrzyła na nich szeroko otwartymi oczami i nie mogła oderwać wzroku.

Haniu, co się stało? Haniu! zdziwiła się przyjaciółka.

Nic, chodźmy nagle powiedziała Hania.

Dziewczyny się pożegnały. Hania szła do domu i wydawało jej się, że to po prostu niemożliwe!

Tatusiu, jak mogłeś? Jak mogłeś tak postąpić z mamą?! nie wierzyła własnym oczom.

Hania wyszła z przyjaciółką ze szkoły. Nie chciało jej się iść do domu, więc zaproponowała:

Kasiu, chodźmy na spacer do parku!

Chodźmy, póki jeszcze jasno! zgodziła się tamta.

Park oczywiście nie leżał po drodze, ale dlaczego by nie przejść się?

…Szły alejką i zazdrosnym wzrokiem odprowadzały szczęśliwe pary zakochanych. Nikt na nie nie zwracał uwagi.

Skręciły w pustą alejkę i nagle zobaczyły mężczyznę i kobietę. Przytulali się, a on szepcząc coś do jej ucha. Kobieta uśmiechała się, rozpromieniona.

Choć mężczyzna stał do nich plecami, widać było, że nie jest już młody.

Kasia obojętnie spojrzała na nich, ale nagle zauważyła, że Hania wpatruje się w nich szeroko otwartymi oczami, nie mogąc oderwać wzroku.

Haniu, co jest? Haniu!

Ten… Nie, nic. Chodźmy powiedziała nagle Hania i szybko ruszyła przed siebie.

Wyszły z parku. Hania szła w milczeniu, zatopiona w myślach. Dziewczyny się pożegnały i rozeszły się do swoich domów.

…Hania szła zamyślona, lekko opuściwszy głowę. Wydawało jej się, że to nie mogło być prawdą.

Przed oczami miała szczęśliwą twarz kobiety pod drzewem i mężczyznę, który szeptał jej do ucha, nie zauważając niczego wokół, nawet… własnej córki!

Tatusiu, jak mogłeś? Przecież cię kocham, zawsze wydawałeś mi się idealny. A ty masz kochankę? Nie uwierzyłabym w to, gdybym nie zobaczyła na własne oczy! myślała dziewczyna.

…Hania wróciła do domu późno.

Kładź się do stołu! burknęła matka. Ciebie i ojca nie doczekasz się.

Zaraz, tylko umyję ręce! powiedziała jakoś niepewnie Hania.

Długo siedziała w łazience. Wyszła. Ojca wciąż nie było. Hania zjadła kolację i poszła do swojego pokoju.

Usiadła przed laptopem, ale myśli nie chciały płynąć. Przed oczami wciąż stał ten widok z parku. Nie chciała wierzyć, że to prawda.

Przecież to mój tata. Czy naprawdę w życiu dorosłych zdrada to coś zwyczajnego? Czego mu brakuje? Czy naprawdę może zostawić mnie i mamę dla tej… tu przyszła jej do głowy pewna myśl.

Ta jego kochanka myśli, że oddam jej mojego tatę. Chyba nawet nie wie, że istnieję…

Rozległ się dźwięk otwieranych drzwi:

Przepraszam, kochanie! Ciężki dzień rozległ się głos ojca.

Wcześniej ciężkie dni miałeś tylko pod koniec miesiąca to już głos matki, i znów zaczynała się kłótnia. A teraz co dzień jest ciężko.

Ewo, nie teraz!

Jak zwykle wszedł do pokoju córki, chciał ją pocałować, ale ta go odsunęła:

Idź, obiad ostygnie!

Córeczko, co się stało?

U mnie nic. A u ciebie?

Ojciec spojrzał na nią uważnie. Chciał coś powiedzieć, ale się zawahał i poszedł do kuchni.

Cały wieczór Hania nie wychodziła ze swojego pokoju. Planowała, jak odzyskać tatę. Z tym planem w głowie położyła się spać.

Z tym samym planem obudziła się, słysząc głosy rodziców:

Krzysztofie, gdzie się wybierasz?

Do pracy. Pilne sprawy.

Dzisiaj sobota, mógłbyś spędzić ten dzień z rodziną.

Nie na długo. Wrócę przed obiadem i gdzieś pójdziemy.

Hania wyszła ze swojego pokoju. Ziewnęła, udając, że dopiero wstała.

A ty gdzie? od razu zapytała matka.

Mamo, muszę na zajęcia. Już się spóźniam.

Co się dzieje? zirytowała się gospodyni. Cały dzień zajęci.

Ale córka już zniknęła w łazience.

Wyszła i zaczęła się szybko pakować, widząc, że ojciec już stoi w korytarzu. Uśmiechnął się:

Córeczko, odprowadzę cię na zajęcia!

Haniu, chociaż kawę wypij! z kuchni wyszła matka. Już zrobiłam.

Idź, ja poczekam! ojciec był miły, jakby czuł winę przed córką.

Hania wpadła do kuchni, stojąc, szybko wypiła kawę. Wybiegła do korytarza:

Chodźmy, tato!

Kilka minut szli w milczeniu, w końcu ojciec zaczął rozmowę:

Córeczko, jesteś na mnie obrażona?

Nie, tato! Chyba mam okres dojrzewania zamilkła na chwilę, jakby ważąc słowa. Kocham cię, tato!

Ja ciebie też, córeczko.

Najbardziej na świecie?

Zauważyła, że ojciec drgnął, podejrzliwie na nią spojrzał, ale w końcu powiedział:

Najbardziej na świecie.

Szli, uśmiechając się, ale unikali spojrzenia.

Dobrze, tato, już muszę. Czekam na ciebie na obiad. Obiecałeś, że weekend spędzimy razem.

Hania poszła w stronę szkoły. Obróciła się i schowała za krzakami. Upewniwszy się, że ojciec nie ogląda się za siebie, ostrożnie podążyła za nim.

Dziewczyna jeszcze miała nadzieję, że ojciec pójdzie do pracy, ale skręcił w inną stronę.

Szli dość długo. Ojciec ani razu się nie obejrzał. W końcu doszli do jakiegoś domu. Ojciec stanął pod drzewem, wyjął telefon i zadzwonił.

Kobieta wyszła po pięciu minutach. Hania mimowolnie się zachwyciła:

Jaka ona piękna! westchnęła. Naprawdę jest dla taty ważniejsza niż my z mamą?

Kobieta podbiegła, pocałowała ojca, i ruszyli razem, trzymając się pod rękę.

Dzielnica była nieznana i dość pusta. Weszli do parku