Były chłopak poprosił mnie, żebym zaopiekowała się jego ciężarną żoną

Dzisiaj rano o siódmej zadzwonił telefon. Od razu wiedziałam to Marek. Tylko on mógł dzwonić o takiej porze z miną człowieka, który uważa, że dzień zaczyna się o piątej.

Tak? burknęłam, ledwo otwierając oczy.
Kasia, wybacz, że budzę, ale potrzebuję ogromnej przysługi.

Usiadłam na łóżku. U Marka ogromna przysługa zawsze oznaczała albo katastrofę, albo szaleństwo.

Mów już, nie przeciągaj.
Muszę jechać w delegację do Krakowa. Dwa tygodnie. A Zosia jest w szóstym miesiącu, lekarz kazał jej więcej odpoczywać
I chcesz, żebym zajęła się twoją ciężarną żoną? przerwałam mu.

Po drugiej stronie zapadła cisza.

Tylko żeby dobrze jadła, poszła do lekarza, nie denerwowała się
Zdajesz sobie sprawę, jak to brzmi, Marek?

Zdaję westchnął. Ale ufam tylko tobie. A Zosia cię uwielbia. Mówi, że jesteś siostrą, której nigdy nie miała.

Świetnie, pomyślałam. Siostra, która kiedyś była żoną jej męża i wciąż nie jest pewna, czy całkiem o nim zapomniała.

Odłożyłam słuchawkę, ale po dwudziestu minutach stałam już pod ich drzwiami. Zosia otworzyła w piżamie z misiami, włosy potargane, brzuch zaokrąglony i uroczy.

Kasia! Nie chciałam cię męczyć, to Marek wszystko wymyślił uśmiechnęła się zakłopotana.
Spokojnie, nie gryzę. Gdzie twój podróżnik?
W sypialni, szuka skarpet. Niebieskich. Bez skutku, jak zwykle.

O, te poszukiwania znałam aż za dobrze.

Naprawdę przyszłaś? wyjrzał Marek.
Tak, ale mam warunki.

Zmarszczył brwi.
Jakie?
Nie dzwon co pięć minut. Po powrocie kolacja w najdroższej restauracji. I kup Zosi belgijskie czekoladki, bo chce je od wczoraj.

Skąd wiesz? zdziwiła się Zosia.
Widać po oczach odparłam, uśmiechając się. Doświadczenia ciążowego nikt nie odwołał.

Gdy w końcu wyjechał, zostałyśmy same była żona i obecna, obie lekko zdezorientowane.

Dziwne, co? powiedziała Zosia, nalewając mi herbatę.
Bardzo. Ale już przywykłam do dziwnych rzeczy w życiu.

Zaczęłyśmy spędzać razem dni. Przychodziłam rano, robiłam śniadanie, pomagałam w domu. Oglądałyśmy seriale, śmiałyśmy się, rozmawiałyśmy o wszystkim.

Powiedz szczerze, dalej go kochasz? zapytała któregoś dnia cicho.

Mogłam skłamać. Ale nie przed nią.
Tak. Ale już nie tak jak kiedyś. To jak miłość do wspomnienia. Boli, ale nie rani.

Skinęła głową.
Bałam się, że mnie nienawidzisz.
Uwierz, próbowałam zaśmiałam się. Ale jesteś za dobra, żeby cię nienawidzić.

Następnego dnia poszłyśmy do lekarza. Gdy na ekranie pojawiło się małe serduszko, Zosia złapała mnie za rękę.
Widzisz? To on.
I rzeczywiście zobaczyłam malutkie życie, wyrosłe z przeszłości, którą kiedyś dzieliłam z tym mężczyzną. Było boleśnie a jednocześnie spokojnie.

Śliczny powiedziałam szczerze.
Myślisz, że Marek się rozklei, gdy zobaczy zdjęcie?
Bez wątpienia. Płakał nawet, gdy film dobrze się kończył.

Śmiałyśmy się. Płakałyśmy. Zostałyśmy przyjaciółkami.

Pewnego wieczoru, gdy gotowałyśmy kolację, Zosia spytała:
Dlaczego naprawdę się z nim rozstaliście?
Odłożyłam nóż.
Byliśmy przeciwieństwami. Ja kontrola, on chaos. Ja cisza, on burza. Kochaliśmy się, ale nie potrafiliśmy razem żyć.

A ze mną?
Z tobą znalazł równowagę. Uspokajasz go. Ja tylko rozniecałam ogień.

Uśmiechnęła się przez łzy.
Jesteś niesamowita, Kasiu.
Nie, po prostu nauczyłam się puszczać.

Gdy Marek wrócił, Zosia ledwo mogła się doczekać, by rzucić mu się na szyję. Rozpływał się w podzięk