Londyn, rok 1971. Miasto budziło się w szarej poświatie porannej mgły.

**Dziennik osobisty**

Warszawa, 1971 rok. Miasto budziło się w szarej mgle poranka. Ulice były mokre po nocnym deszczu, a gazowe latarnie wciąż rzucały mdłe światło na brukowane drogi, rysując długie cienie. Miasto tętniło życiem: tramwaje skrzypiały na szynach, ludzie spieszyli do pracy, koty kręciły się po podwórkach w poszukiwaniu resztek jedzenia, a stare, pokryte graffiti przystanki czekały na pasażerów.

Jan Kowalczyk i Antoni Ace Nowak byli dwójką młodych Australijczyków, którzy postanowili spróbować życia w wielkim mieście. Wynajmowali małe mieszkanie na warszawskiej Pradze stare ściany, skrzypiące podłogi, ciasna kuchnia i okna, które ciągle zaparowywały od wilgoci. Jan pracował w małym magazynie, nosząc pudła, a Ace uczył się wieczorowo i dorabiał jako kurier. Mając nieco ponad dwadzieścia lat, wciąż szukali swojego miejsca w tym zimnym, ogromnym mieście.

Pewnego dnia, spacerując ulicami, trafili na mały sklep z egzotycznymi zwierzętami. W witrynie patrzyły na nich ptaki, małpy i gady, lecz ich uwagę przykuła mała klatka, w której leżało lwiątko. Zwierzę było ledwie większe od kociaka, z ogromnymi, smutnymi oczami, które zdawały się rozumieć wszystko, co się wokół działo.

Bałem się szepnął Jan, gdy stali przy klatce. Samotny. Z takimi oczami Jak można go tu zostawić?

Ace skinął głową. Jego serce biło szybciej, a dłonie niespokojnie drżały.

Nie możemy go tu zostawić powiedział Jan, prawie szeptem.

Wymienili spojrzenia i, nie zastanawiając się długo, kupili lwiątko. To był impuls, praktycznie bezsensowny, ale serce nie pozwoliło im postąpić inaczej.

Jak go nazwiemy? spytał Ace, gdy wychodzili ze sklepu, niosąc klatkę z małym, puszystym kłębkiem przyszłej wielkości.

Kazimierz odparł Jan. Jak król w miniaturze.

Tak rozpoczęło się życie Kazimierza z Janem i Antonim. Urządzili mu kąt w swoim mieszkaniu: stary dywan na podłodze, miska z mlekiem, zabawki, które sami szyli z resztek tkaniny. Bawili się z nim w salonie, na balkonie, a nawet zabierali do ogródka przy pobliskim kościele, który po długich namowach pozwolił im na krótkie spacery z lwiątkiem.

Kazimierz szybko stał się częścią ich życia. Był ciekawski, inteligentny, uczył się komend i wyczuwał nastrój swoich opiekunów. Mruczał jak olbrzymi kot, gdy Jan głaskał go po grzywie, i cicho warczał, gdy Ace chował się za ścianą, udając przestraszonego.

Lecz minął rok, i stało się jasne, że lew nie może dłużej mieszkać w ciasnym mieszkaniu. Rósł szybko, jego łapy stawały się coraz większe, pazury ostrzejsze. Więcej niż kiedykolwiek rozumieli, że Kazimierz potrzebuje innego życia życia bez ścian.

Jan i Antoni postanowili zrobić to, co słuszne: skontaktowali się z pomocą i przewieźli Kazimierza do Kenii, do rezerwatu, gdzie legendarny przyrodnik Jerzy Adamski pomagał lwom wrócić na łono natury.

Kazimierz początkowo tęsknił. Czuł zapachy nowego świata trawy, ziemi, drzew i wiedział, że to jego dom, lecz zupełnie inny. Powoli zaczął spotykać inne lwy, uczył się polować i poznawać teren. Po roku założył własne stado, a Jan i Antoni czuli się jednocześnie dumni i złamani.

Minął kolejny rok. Poczu