Drugi Raz Ma Swoje Znaczenie: Jak Powtórki Wzbogacają Twoje Doświadczenia

„Mamo, ja nie chcę iść do babci!” krzyknęła siedmioletnia Zosia, wyrywając się z objęć matki. Ona mnie nie lubi! Tylko wujka Michała!

Zosiu, nie wymyślaj westchnęła zmęczona Kasia, zapinając córce płaszcz. Babcia kocha wszystkie wnuki tak samo.

Nieprawda! dziewczynka tupnęła nogą. Wczoraj dała loda Kacprowi, synowi cioci Agnieszki, a mnie nic!

Może bolało cię gardło? próbowała znaleźć wytłumaczenie Kasia.

Nie! Po prostu mnie nie lubi, bo nie jestem córką jej syna!

Kasia zastygła z grzebieniem w ręku. Skąd siedmiolatka mogła to wiedzieć? Kto jej powiedział?

Zosia, kto ci to mówił?

Nikt odwróciła się do okna. Ja wiem. Kacper mówi, że jego tata i mój tata to bracia. A ja wiem, że mój tata nie jest moim prawdziwym tatą. Mój prawdziwy tata mieszka daleko.

Serce Kasi się ścisnęło. Usiadła obok córki na kanapie.

Zosiu, posłuchaj mnie uważnie. Tata Marek to twój prawdziwy tata. Kocha cię, opiekuje się tobą od dwóch lat. A babcia Halina też cię kocha.

To dlaczego ciągle chwali Kacpra, a na mnie tylko krzyczy? w oczach Zosi pojawiły się łzy.

Kasia nie wiedziała, co odpowiedzieć. Bo Zosia miała rację. Teściowa faktycznie traktowała jej córkę inaczej niż wnuka swojego starszego syna.

Kochanie, spóźniamy się wszedł Marek do pokoju. Zosiu, ubieraj się, bo babcia będzie czekać.

Nie chcę tam iść! Zosia znów się rozpłakała. Ona mnie nie lubi!

Marek spojrzał na żonę, zdezorientowany.

O co chodzi?

Wytłumaczę później szepnęła Kasia. Zosiu, ubieraj się. Idziemy razem.

Szli przez miejski park w milczeniu. Zosia wlokła się za nimi, od czasu do czasu pochlipując. Marek niósł siatkę z zakupami dla matki, a Kasia zastanawiała się, jak przebiegnie wizyta.

Halina zawsze była trudną kobietą. Gdy Marek przedstawił jej Kasię i dwuletnią córkę, teściowa przyjęła ich chłodno.

Po co ci dziecko, które nie jest twoje? mówiła do syna. Znajdź porządną dziewczynę i miej własne dzieci.

Ale Marek był uparty. Kochał Kasię i Zosię jak własną córkę. Pobrali się, adoptował ją i dał jej swoje nazwisko.

Halina się pogodziła, ale nigdy nie pokochała wnuczki tak, jak powinna. Zwłaszcza gdy starszy syn, Robert, dał jej „prawdziwego” wnuka Kacpra.

Jest pani w domu? zapytał Marek, pukając do drzwi.

Jestem, jestem rozległ się głos z środka. Wchodźcie.

Halina otworzyła i przytuliła syna.

Marku, jak ja za tobą tęskniłam! pocałowała go w policzek i skinęła Kasi. Cześć, Kasia.

Dzień dobry, pani Halino.

A gdzie moja wnusia? babcia zauważyła Zosię, chowającą się za ojcem.

Jestem tu mruknęła dziewczynka.

Siadajcie Halina zaprosiła ich do salonu. Jak się macie? Marku, schudłeś?

Nie, mamo, wszystko w porządku zaśmiał się. Kasia świetnie gotuje.

To dobrze. A Zosia, jak w szkole? Dobre oceny?

Dobrze burknęła Zosia.

Zosiu, odpowiadaj babci grzecznie upomniała Kasia.

Niech będzie machnęła ręką Halina. Dzieci są takie. Kacper wczoraj dostał dwóję z matematyki. Robert spędził z nim całe popołudnie na nauce.

Zosia same piątki z matmy powiedział z dumą Marek.

Bardzo ładnie babcia pochwaliła sucho. Robert mówił, że przyjdą dziś z Kacprem. Tęsknią za wujkiem.

Kasia widziała, jak twarz Zosi się zachmurza. Wiedziała, że babcia cieszy się bardziej z wizyty jednego wnuka niż drugiego.

Mamo, pamiętasz, jak byliśmy z Zosią w zeszłym miesiącu? zapytał Marek. Recytowała ci wiersz.

Pamiętam potwierdziła Halina. Był ładny.

Chce pani, żebym powiedziała inny? Zosia zaproponowała nieśmiało.

No, mów.

Dziewczynka stanęła na środku pokoju i zaczęła recytować wiersz o wiośnie. Kasia widziała, jak bardzo się stara, jak chce się przypodobać.

Ślicznie babcia zaklaskała, gdy skończyła. Idź umyć ręce, zaraz obiad.

Zosia posłusznie poszła, a Kasia została w kuchni, by pomóc nakryć do stołu.

Pani Halino, mogę porozmawiać? szepnęła.

O czym?

O Zosi. Ona czuje, że pani ją traktuje inaczej.

Teściowa postawiła talerz z brzękiem.

Nie wiem, o czym mówisz.

Właśnie że pani wie. Dzieci wszystko czują. Dzisiaj płakała, że nie chce przyjść.

A co ja jej robię? odwróciła się Halina. Daję jej jeść, zapraszam.

Ale widzi różnicę. Jak przychodzi Kacper, to pani go całuje, przytula, daje prezenty. A z Zosią jest zimno.

Bo ona nie jest moja! wybuchnęła babcia. Nie ja ją urodziłam! Niech jej własna babcia się nią zajmuje!

Pani Halino, Zosia nie jest winna, że nie jest córką Marka. Jest pani wnuczką od pięciu lat. On ją adoptował, dał swoje nazwisko.

To tylko papiery wzruszyła ramionami. Krew to woda. Kacper jest moim wnukiem, a ta… to chrześnica.

Kasia poczuła łzy w gardle.

Więc nigdy nie pokocha pani mojej córki?

A dlaczego miałabym? Jak będziecie mieć swoje dzieci, to pogadamy.

W tym momencie do kuchni weszła Zosia.

Mamo, dlaczego babcia mówi, że jestem chrześnicą? zapytała drżącym głosem. Ja jestem wnuczką!

Kasia zrozumiała, że wszystko usłyszała. Halina poczerwieniała.

Zosiu, idź do taty poprosiła Kasia.

Nie chcę! Chcę wiedzieć, dlaczego babcia mnie nie lubi!

Zosiu, ja cię lubię próbowała Halina.

Kłamie pani! Powiedziała pani, że jestem chrześnicą! Ja nie jestem chrześnicą, ja jestem córką taty Marka!

Dziewczynka wybiegła z płaczem. Kasia spojrza