Ojciec zauważył siniak pod okiem córki i zadzwonił – życie jej męża legło w gruzach.

Ojciec dostrzegł siniak pod okiem córki i sięgnął po telefon życie zięcia właśnie się skończyło.

Marianna stała w progu, witając rodziców zwykłym, przyjacielskim uśmiechem. Tylko ciemne, lśniące podbite oko zdradzało temat, którego nie chciała poruszać.

Mamo, wszystko w porządku, nie przejmuj się powiedziała szybko, widząc badawcze spojrzenie matki.

Helena Stanisławowa westchnęła głęboko. Twoja sprawa, córko. Musisz żyć po swojemu
Ojciec nawet nie spojrzał na zięcia. Powoli podszedł do okna i wpatrywał się w dal, jakby nie słyszał, jak córka mamrocze coś o szafie i ciemności.

Właśnie potknęłam się wczoraj przypadkiem. No daj spokój, mamo, wszystko ze mną i z Janem w porządku!

W porządku? Marianna doskonale pamiętała, co stało się poprzedniego wieczoru. Jan, jak zwykle wściekły, nie tylko na nią krzyczał. Kiedy ośmieliła się powiedzieć, że ma dość, złapał ją tak mocno za kołnierz szlafroka, że aż poczuła ból w piersi.

Co, kurwo, nie pamiętasz, komu zawdzięczasz, że w ogóle żyjesz?! ryczał, potrząsając nią. Zapomniałaś, jak cię ściągałem z knajp, gdy uciekałaś do tego Damiana? Zapomniałaś, kto cię kochał, głupia? Nosiłem cię na rękach!

A potem mocne uderzenie. Jak mężczyzna, z całej siły. Gwiazdy zamigotały jej przed oczami, a potem ogarnął ją ból A Jan dalej wrzeszczał coś obscenicznego.

Tak, córko, rozumiem. Szafa ciemność mruknęła matka, choć doskonale wiedziała, co się stało.

I czuła się winna. To ona zmusiła Mariannę do ślubu z Janem! To ona odsunęła Damiana od córki, wierząc, że to zły wpływ.

A twoja garderoba, córko, jak widać, ma pięści powiedziała Helena Stanisławowa wymownie, rzucając okiem na zięcia.

Wojciech Stefanowicz nie odwracał się od okna. Wyszedł na balkon zapalić. W przeciwieństwie do żony nigdy nie popierał Jana. Wydawał się przelotny. Egoistyczny i płytki. Tak, pochodził z bogatej rodziny mieszkanie, samochód, znajomości, perspektywy. Ale w środku był zgnity.

I teraz ta zgnilizna wyszła na wierzch siniak pod okiem córki.

Oczywiście, Wojciech Stefanowicz mógł złapać zięcia za klapy i przywalić mu porządnie. Ale to tylko wywołałoby awanturę. A on nawet nie miał na to ochoty. Ledwo się powstrzymał Więc wyszedł na balkon.

Wiedział, że rozwiąże ten problem inaczej. I już wiedział jak.

Długo rozmawiał przez telefon, stojąc na tym balkonie

Tymczasem Marianna kupiła matce kawę i gadali o niczym. Pół godziny później rodzice odeszli.

Jan, który spodziewał się wyrzutów i krzyków, w końcu się zrelaksował. Wrócił na kanapę, otworzył piwo i nawet się uśmiechnął. W jego głowie milczenie teściów oznaczało przyzwolenie. Rodzina to rodzina, a siniaki to życie. Nikt ci nie nadepnie na odcisk. Na pewno!

Widzisz, Maryś, mówiłem, że wszystko się ułoży! powiedział przeciągle, zadowolony. Twoi rodzice są normalni, rozsądni. Nie jak ty Wczoraj zaczęłaś się awanturować! No to zapiłem, urządziłem imprezę i co z tego?

Wziął łyk piwa i sięgnął po chipsy.

Radość nie trwała długo.

Nie minęło nawet pół godziny, gdy ktoś zapukał do drzwi. Nie zadzwonił zapukał. Mocno i stanowczo. To pukanie sprawiło, że Jan odstawił butelkę i zesztywniał.

Podszedł do drzwi, spojrzał przez wizjer i zbladł.

W progu stał Damian. Jego rywal. Były chłopak Marianny. Ten sam, który prawie ją poślubił, ale pozwolił jej odejść. Przystojny, wysoki, pewny siebie. W drogim płaszczu i z tym spojrzeniem, od którego kobiety drżały, a mężczyźni chcieli go uderzyć.

Czego chcesz? warknął Jan, otwierając drzwi tylko na tyle, by pokazać irytację, ale nie wpuścić nikogo do środka.

Odsuń się powiedział Damian spokojnie i po prostu odepchnął Jana ramieniem.

Ten cofnął się jak szmaciana lalka.

Marianna poderwała się z kanapy, szeroko otwierając oczy.

Damian

No cóż, zbieraj się powiedział krótko. Jeśli chcesz, jedziemy do mnie. Jeśli wolisz, do twoich rodziców. Ale po co ci ten bankrut?

Kogo ty nazywasz bankrutem, idioto? wybuchnął Jan, ale wciąż stał w kącie, jakby był do niego przyklejony.

Miał powody, by bać się Damiana.

Dzwoniłem do ciebie, Jasiu. Do ciebie uśmiechnął się Damian spokojnie. Nie chciałem się wtrącać, nie chciałem wchodzić w twoje życie. Ale kiedy ojciec Marianny porządny facet, swoją drogą zadzwonił i powiedział, że ją bijesz Wtedy po prostu przejąłem pałeczkę.

O czym o czym ty mówisz?! zachrypiał Jan.

No cóż, nie wziąłem tego tak dosłownie zaśmiał się Damian. Po prostu lokal, który wynajmujesz na swój klub, należy do mojego przyjaciela. Bardzo dobrego przyjaciela. W każdym razie, dostaniesz wypowiedzenie umowy najmu. Rozumiesz? Już leży w twoim biurze.

Jan osunął się na krzesło, jakby go powaliło.

A poza tym, policzyłem zaległy czynsz za pół lata. Pamiętasz, że mówili ci, że czynsz może wzrosnąć, gdy klub zacznie zarabiać? No to wzrósł pół roku temu. A ty nawet nie przeczytałeś powiadomienia. A ja i Michał milczeliśmy, czekając, aż dług urośnie. Plus kary, odsetki Rozumiesz? Teraz oficjalnie jesteś dłużnikiem. I to sporym. Mam podać kwotę?

Damian pochylił się nad Janem:

A wiem, że nie masz ani grosza, żeby to spłacić. Powinieneś mniej pić z dziwkami.

Jan zapadł się w fotelu jak wyciśnięta cytryna.

To to pułapka! zamruczał, szeroko otwierając oczy. Ty ty podrzuciłeś te papiery!

Myśl, co chcesz wzruszył ramionami Damian. Możesz nawet iść do sądu. Ale twój