Jesteś Potworem, Mamo! Dzieci nie są dla takich jak ty!

**”Jesteś potworem, Mamo! Dzieci nie są dla takich jak ty!”**

Wciąż się uczyła. Pewnego dnia wyszła z koleżankami do klubu i tam poznała Krzysztofa. Warszawiak, przystojny, rodzice wyjechali za granicę na roczny kontrakt. Zakochała się bez pamięci i szybko zamieszkała z nim.

Żyli na wysokiej stopie, rodzice przysyłali pieniądze. Codziennie albo imprezowali na mieście, albo urządzali przyjęcia w domu. Na początku Agnieszce podobało się takie życie. Zanim się zorientowała, miała długi i zaległości, oblala zimową sesję. Groziło jej wyrzucenie z uczelni.

Obiecała się poprawić i poprawić egzaminy. Wkuwała dniami i nocami. Gdy przychodzili koledzy Krzysztofa, zamykała się w łazience. Udało jej się zaliczyć rok, ale próbowała namówić chłopaka, by zwolnił tempo. Był na ostatnim roku, tuż przed dyplomem.

„Nie dramatyzuj, Agnieszko. Żyje się tylko raz. Młodość szybko mija. Kiedy mamy się bawić, jak nie teraz?” odparł, beztroski.

Wstydziła się powiedzieć mamie, że żyją razem bez ślubu. Gdy dzwoniła do domu, kłamała, że już są małżeństwem, a wesele odbędzie się, gdy wrócą jego rodzice.

Pewnego dnia Agnieszce zrobiło się słabo na wykładzie. Zawroty głowy, mdłości. Z przerażeniem zrozumiała, że jest w ciąży. Test potwierdził najgorsze.

Jeszcze było wcześnie, więc Krzysztof nalegał na aborcję. Pokłócili się jak nigdy, a on zniknął na dwa dni. Czekała w rozpaczy. Gdy wrócił, nie był sam. Przyprowadził pijaną blondynkę, która ledwo stała na nogach. Agnieszka, wyczerpana, krzyknęła na niego i próbowała wyrzucić dziewczynę.

„Ona nigdzie nie idzie. Jeśli ci się nie podoba, możesz wynosić się ty, histeryczko!” wrzasnął, uderzając ją z całej siły.

Złapała kurtkę i uciekła. Na piechotę dotarła do akademika. Z opuchniętą twarzą, rozmazanym tuszem i łzami zapukała do drzwi. Portierka ulitowała się i wpuściła ją.

Następnego dnia Krzysztof przyszedł, błagając o przebaczenie, przysięgając, że nigdy więcej jej nie tknie. Uwierzyła. Dla dziecka.

Ledwo skończyła pierwszy rok. Bała się wracać do domu. Co powie mamie? Ale zostanie w Warszawie też ją przerażało. Rodzice Krzysztofa mieli wrócić lada dzień, a ona, w ciąży, była nie do poznania.

Gdy przyjechali i dowiedzieli się, że Agnieszka jest ze wsi i ledwo przeszła do drugiego roku, ojciec Krzysztofa urządził jej rozmowę. Zaproponował pieniądze, by zostawiła jego syna w spokoju.

„Pomyśl, jaki z niego ojciec? Tylko imprezy. A skąd pewność, że to jego dziecko? Weź te pieniądze i wracaj do siebie. Uwierz, to lepsze wyjście.”

Agnieszka poczuła się upokorzona. Krzysztof nie stanął w jej obronie, milczał. Odmówiła, choć później żałowała. Spakowała walizki i wróciła do matki.

Gdy tylko zobaczyła ją z brzuchem w progu, matka wszystko zrozumiała.

„Wracasz sama? Jak widzę, nie wyszłaś za mąż. Warszawski playboy zabawił się i wyrzucił cię na bruk? Dał ci chociaż pieniądze?” spytała, nie wpuszczając jej dalej.

„Mamo, jak możesz? Nie chcę jego pieniędzy.”

„To po co tu przyjechałaś? Ledwo mieścimy się we dwie w tym mieszkaniu. Myślałam, że masz szczęście, zamąż za warszawiaka, żyjesz w luksusie. A tu wracasz w ciąży. Gdzie się wszyscy pomieścimy? I z dzieckiem?”

„Wszyscy?” Agnieszka zmieszała się.

„Gdy byłaś w Warszawie, znalazłam sobie chłopaka. Jeszcze jestem młoda, też mam prawo do szczęścia. Wychowałam cię sama, nigdy nie myślałam o sobie. Teraz chcę żyć. On jest młodszy. Nie chcę, żeby się na ciebie gapił.”

„Gdzie ja pójdę, mamo? Niedługo rodzę…” szepnęła, powstrzymując łzy.

„Wróć do ojca dziecka. Niech się tobą zajmie.”

Matka była nieugięta. W jej oczach nie było litości. Dawniej ich relacja była chłodna, teraz mówiła do niej jak do obcej.

Wzięła walizkę i wyszła. Usiadła na ławce i płakała. Gdzie miała iść? Skoro nawet własna matka jej nie chciała, kto ją przygarnie? Myślała nawet o rzuceniu się pod samochód. Ale dziecko kopnęło, jakby wyczuwało zagrożenie. Zabrakło jej odwagi.

„Agnieszko?” usłyszała znajomy głos. To była Kasia, dawna koleżanka ze szkoły. Widząc ją w ciąży i zapłakaną, zabrała ją do siebie.

„Zostań u mnie. Rodzice są na wsi do jesieni. Potem coś wymyślimy.”

Agnieszka zgodziła się. Nie