Rita pakuje swoje rzeczy i odchodzi. – Dokąd? – A tobie co do tego? Ty też się wyprowadzaj, to nasze mieszkanie z ojcem. Będę je wynajmować. Nie potrzebuję tu żadnych lekkoduchów. Szukaj sobie nowego lokum.

Jadwiga zbiera swoje rzeczy i odchodzi od ciebie. Dokąd? A tobie co do tego? Ty też zwalniaj mieszkanie, ono jest moje z ojcem. Będę je wynajmować. Nie potrzebuję tu hulaków. Szukaj sobie lokum.

Jadwiga wróciła z pracy i znów zobaczyła, że jej mąż hula. Nie był sam towarzyszyli mu przyjaciele. Przy stole siedział sąsiad Tadeusz oraz jego brat, Krzysztof. Krzysztof przyjechał w odwiedziny i już trzeci dzień świętowali jego urlop.

Wojciech, mąż Jadwigi, rzadko kiedy się upijał. Ledwie od święta. Ale teraz przyjazd przyjaciela, dobra kompania. Sam rozumiał, że źle postępuje, ale nie potrafił odmówić kolegom.

Przyjaciel czy nie? powtarzał w kółko Krzysztof.

Wojtku, odprowadź swoich gości i idź spać. Ledwo stoją na nogach.

Zamknij się, kobieto! warknął Krzysztof.

Jadziu, już wychodzimy cicho powiedział Tadeusz i poderwał się od stołu.

Jak ty się zwracasz do mojej żony?

Uspokój się. Wszyscy do domów. Wynosimy się.

Jadwiga wypchnęła gości za drzwi, męża na kanapę i zabrała się za sprzątanie. Wkrótce miała przyjść teściowa. Niech zobaczy, czym zajmuje się jej syn!

Zdążyła posprzątać przed przyjazdem Teresy Wiesławy. Nawet przygotowała kolację w pośpiechu, bo goście zjedli wszystkie gotowe potrawy. Resztki ze stołu wylądowały w śmietniku.

Tereso Wiesławo, Marysiu, jakże za wami tęskniłam.

Mamusiu, babcia ma kociaka. Jest rudy. Dziadek mówi, że to chytra morda.

Marysiu!

Dziadek tak mówi.

Myjcie ręce, zjemy kolację i napijemy się herbaty.

A gdzie Wojtek? Dzwoniłam, ale nie odebrał.

Śpi. Trzeci dzień świętują z sąsiadem. Wracam z pracy wyrzucam, a rano zaczynają od nowa. Może warto zostawić go bez klucza na dworze? Zanim ten brat Tadeusza nie przyjechał, wszystko było w porządku. A teraz okazało się, że został na stałe. Mieszkanie mają wspólne. Żona Tadeusza nie pozwala im hulać małe dzieci, więc przyszli do nas.

Przyjaźnią się od pierwszej klasy. Jak tylko się tu wprowadziliśmy, tak się zaprzyjaźnili. Nie można tego tak po prostu przerwać. Powinniście się wyprowadzić.

Dokąd? Dom jeszcze niedokończony, choć niewiele brakuje. Trzeba pojechać, zobaczyć. A jak go zostawić?

Sam przybiegnie.

Kto przybiegnie? w drzwiach kuchni pojawił się Wojciech.

Ty. Kto by inny. Już przybiegłeś, zwabiony zapachem jedzenia?

Nic nie chcę.

To dobrze. Jadwiga zbiera rzeczy i odchodzi od ciebie.

Dokąd?

A tobie co do tego? Ty też zwalniaj mieszkanie, ono jest nasze z ojcem. Będę je wynajmować. Nie potrzebuję tu hulaków. Szukaj sobie lokum.

Jakie lokum, mamo? Krzysztof oniemiał. Przecież budujemy dom.

Dom? No to pomyśl, czyj to dom. Kto w niego zainwestował? Słusznie Jadwiga i ty. Ale ty zainwestowałeś naszymi pieniędzmi. W domu będą mieszkać Jadwiga i Marysia. Jadziu, nie stój, pakuj swoje rzeczy i Marysi.

Nie oddam wam córki!

Ojej, przestraszyłeś mnie.

To moja córka. Jadwiga nie ma z nią nic wspólnego.

A kiedy zastępowała jej matkę, to miała? Wstydź się. To jej matka! I nie waż się mówić takich rzeczy przy córce. Lepiej zbieraj swoje rzeczy.

Mamo, przecież jestem twoim synem. A co ze mną?

I co? Jutro mieszkanie ma być puste. Zaraz jedziemy z dziewczynami.

Dokąd?

Obejrzeć ich dom i pogonić budowlańców. Tam już niewiele brakuje. Wszystko dokończą. Meble też zamówimy.

A ja?

Dlaczego ciągle się martwisz? Masz przyjaciół przygarną cię.

Nie, tak nie może być.

Powiedziałam wszystko. Jadziu, wszystko spakowane? To jedziemy. Kluczyki do auta weź.

Mojego auta?

A chcesz, żebyśmy szły pieszo? Ty i tak nie możesz prowadzić.

Najpierw pojedziemy do nas, a jutro zobaczymy, co z domem powiedziała teściowa. Przed nami weekend. Przewietrzymy, odpoczniemy. A niech on się martwi.

Nazajutrz Wojciech ze swoimi rzeczami stał na progu rodziców. Z matką nie było żartów. Jeśli coś powiedziała, tak się stanie.

Czego chcesz?

Mamo, kazałaś mi zwolnić mieszkanie. Jest puste. Na razie zostanę u was, potem znajdę coś dla siebie. Marysię i Jadwigę zabiorę. Gdzie one są?

Na razie tu, ale wkrótce pojedziemy obejrzeć ich dom.

Szukałem ich. Mamo, możemy porozmawiać? To moja wina. To przez tych braci. No wiesz, Krzysztof, Tadeusz. Nie da się od nich uwolnić.

Właśnie dlatego już tam nie zamieszkasz.

Jadwiga i Wojciech się pogodzili. Była bardzo urażona, ale uwierzyła mężowi.

Koniec. Żadnych więcej sąsiadów, przyjaciół.

Uważaj, bo Marysi już nie zobaczysz. Córka zostanie ze mną. I syn też

Syn? Syn! Trzeba szybko kończyć dom. Muszę powiedzieć mamie!

Nie krzycz, już wie. Może to wcale nie syn, tylko kolejna córka. Jeszcze za wcześnie.

Wszystko jedno. Córka czy syn. Jesteś moją Jadzią! Wojciech złapał żonę i zakręcił się z nią po pokoju.

Ostrożnie. Postaw mnie.

Rodzina wprowadziła się do nowego domu. Braciszek Marysi urodził się tuż po nowym roku.

Marysiu, chodź zobaczyć braciszka powiedziała babcia.

Jaki malutki. A mój większy. Mama mi go dała. Teraz mamy dwie mamy. Prawda, babciu?

Tak, mała.

Nie jestem mała. On jest mały. A mama obiecała, że znajdziemy chytrą włochatą mordę. No albo

Marysiu!

Dziadek tak mówi