– Za Mamę i Synka

Znalazł go za rogiem starej kamienicy. Błąkał się między śmietnikami, szukając czegoś do zjedzenia. Wtedy dostrzegł maleńkiego szarego kociaka.

Malec czołgał się po mokrym bruku, rozpaczliwie miaucząc. Nagle stanął przed nim dużo większy od niego, brudny i wychudzony rudawy pies. A właściwie

Właściwie trudno było określić jego prawdziwy kolor. Kurz i błoto pokrywały go tak grubą warstwą, że trudno było odgadnąć, jaki był naprawdę. Zatrzymał się, a kociak

Kociak, zobaczywszy go, pisnął cicho i podpełzł bliżej. Pies warknął ostrzegawczo, ale malec się nie wystraszył.

No, ładnie pomyślał pies Tego mi jeszcze brakowało. Hej, mały! Twoja matka zaraz wróci. Nie zbliżaj się do mnie.

Spróbował odsunąć natrętnego malca łapą, ale ten
Ten zupełnie się tym nie przejął. Przytulił się do brudnej, wielkiej łapy psa i wczepił w nią malutkimi pazurkami. Uspokoił się.

No dobrze pomyślał pies Poczekam, aż wróci jego matka, a potem pójdę.

Kotek ułożył się wygodnie i zasnął. Był spokojny i bezpieczny. A duży, nieokreślonego koloru pies też się położył i czekał.

Czekał bardzo długo. A właściwie nigdy nie doczekał się matki kotki.

Minął dzień, zapadł wieczór, a jej wciąż nie było. Gdy przyszła noc, pies zrozumiał. Nie miało sensu dłużej czekać. Stało się coś złego.

A malec obudził się i szturchał pysk w brzuch psa. Był głodny.

Kolejny problem pomyślał pies I co ja mam teraz zrobić? Nie mogę go tu zostawić, żeby umarł z głodu.

No dobrze

Zaniosę go tam, gdzie wyrzucają resztki z baru. W tych wielkich kontenerach zawsze coś się znajdzie.

Chwycił kociaka zębami za kark i ruszył w drogę. Nie było daleko. Zostawił malca w krzakach, żeby nie uciekł, sam zaś zaczął grzebać w śmieciach.

Nerwowo nasłuchiwał pisków przerażonego kotka. Szary malec szukał go, wołając rozpaczliwie.

Tfu! warknął pod nosem Jaka tam matka?

Znalazł kilka otwartych pojemników po jogurtach. Wracając, zaczął zbierać językami słodką masę, ale nie jadł. Przeciwnie posmarował nią pyszczek kociaka, a ten lizał się i mruczał z zadowolenia.

No i dobrze pomyślał pies Niech choć trochę zje.

Potem malec wdrapał się na jego ciepły bok, wczepił się w sierść i zasnął.

Dobrze pomyślał pies Zaczekam do rana. Nakarmię go, a potem potem pójdę.

W nocy kotek budził się i kwilił. Płakał, a pies lizał go, żeby uspokoić.

Dopiero nad ranem zasnęli. Gdy pies się obudził, zobaczył małe, szare kocie oczy wpatrzone w niego. Malec szturchnął go mokrym nosem i cicho miauknął.

Mamo.

I wtedy pies zrozumiał. Że nigdzie już nie pójdzie. Że nie zostawi tego malca.

Tak już zostało.

Znajdował coś miękkiego lub przeżuwał jedzenie dla swojego kociego dziecka. A malec jadł, przytulał się, bawił się ogonem psa i spał na nim. I psu zrobiło się jakoś dobrze.

Jakby odnalazł dom. I rodzinę.

Jedli razem, spali razem. Resztę czasu pies uczył kociaka, jak przetrwać.

Latem kotek podrósł, a pies

Pies schudł jeszcze bardziej. Ale w końcu nadeszła jesień, a z nią niekończące się deszcze. Znalezienie suchego, ciepłego miejsca stawało się coraz trudniejsze.

Czasem pies otaczał malca łapami, chroniąc go przed zimnem i wilgocią. Drżał, ale wciąż lizał kociaka. Najważniejsze było, żeby było mu ciepło i żeby był najedzony.

Pies się przeziębił. Kichał, kaszlał, z nosa i oczu ciekło. Kotek patrzył na niego z przerażeniem.

Mamo, mamo, co ci jest? Jesteś chora?

Nie, nic poważnego, mój mały odpowiadał mu pies.

Nie martw się o mnie. Wszystko w porządku. Przytul się, ogrzejesz się.

Właśnie przez łzy zalewające oczy, przez tę przeklętą chorobę nie zauważył.

Padało, a na tym śmietniku nie było już nic do jedzenia. Trzeba było iść dalej.

Jak zwykle chwycił kociaka zębami za kark i ruszył przed siebie.

Chodnikiem płynęły strumienie wody, a z nieba Z jesiennego nieba lał się nieustanny deszcz. Jego krople rozbijały się o głowę i grzbiet psa, ale on

Myślał tylko o jednym.

Mój malec nie może zmoknąć i zachorować.

Chciał jak najszybciej przebiec przez jezdnię, dlatego

Dlatego nie zauważył samochodu, który wyłonił się zza zakrętu.

Na szczęście auto jechało wolno. Wycieraczki nie radziły sobie z potokami wody na szybie.

Uderzenie nie było mocne, ale wystarczające, żeby odrzucić psa na chodnik.

Kierowca zatrzymał się i wysiadł. Podszedł do psa. Ten leżał na boku, podkulając uszkodzoną tylną łapę.

Pozwól, że ci pomogę powiedział człowiek, ale pies

Przycisnął coś do siebie przednimi łapami i warknął groźnie.

Nie bój się powiedział kierowca najłagodniejszym głosem, na jaki sta