Jesteś Potworem, Mamo! Dzieci nie są dla takich jak ty!

Jesteś potworem, mamo! Tacy jak ty nie powinni mieć dzieci! krzyknęła, odwracając się do książek. Pewnego dnia wybrała się z koleżankami do klubu, gdzie poznała Krzysztofa. Warszawiak, przystojny, rodzice wyjechali za granicę na roczny kontrakt. Zakochała się bez pamięci i szybko się do niego wprowadziła.

Żyli na wysokiej stopie rodzice przysyłali pieniądze. Codziennie albo wychodzili na imprezy, albo urządzali je u siebie. Na początku Ola cieszyła się takim życiem. Zanim się zorientowała, miała długi i zaległości, a zimowa sesja poszła jej jak po grudzie. Groziło jej wyrzucenie z uczelni.

Obiecała się poprawić i poprawki zdała, zaszywając się w książkach. Gdy tylko Krzysztof przyprowadzał znajomych, zamykała się w łazience. Udało jej się przejść do drugiego roku, ale próbowała namówić chłopaka, żeby zwolnił tempo. Był na ostatnim roku, lada moment miał dyplom.

Nie przesadzaj, Ola. Żyje się tylko raz. Młodość szybko mija. Kiedy mamy się bawić, jak nie teraz? odparł, beztrosko wzruszając ramionami.

Wstydziła się przyznać mamie, że mieszka z nim bez ślubu. Gdy dzwoniła do domu, kłamała, że już się pobrali, a wesele odbędą, gdy tylko jego rodzice wrócą.

Pewnego dnia Ola źle się poczuła na wykładzie zawroty głowy, mdłości. Z przerażeniem zrozumiała, że pewnie jest w ciąży. Test potwierdził jej najgorsze obawy.

Jeszcze było wcześnie, więc Krzysztof nalegał na aborcję. Pokłócili się jak nigdy, a on zniknął na dwa dni. Czekała w rozpaczy. Gdy wrócił, nie był sam przyprowadził pijaną blondynkę, która ledwo stała na nogach. Ola, wyczerpana, krzyknęła na niego i próbowała wyrzucić dziewczynę.

Ona nigdzie nie idzie. Jak ci się nie podoba, to ty się wynoś, histeryczko! wrzasnął, uderzając ją z całej siły.

Złapała kurtkę i uciekła. Dotarła pieszo do akademika. Z opuchniętą twarzą, rozmazanym tuszem i łzami zapukała do drzwi. Portierka ulitowała się i wpuściła ją.

Następnego dnia Krzysztof przyszedł, błagał o przebaczenie, przysięgał, że nigdy więcej jej nie tknie, prosił, żeby wróciła. Uwierzyła mu. Dla dziecka.

Ledwo skończyła pierwszy rok. Bała się wracać do domu. Co powie mamie? Ale zostanie w Warszawie też ją przerażało. Rodzice Krzysztofa mieli niedługo wrócić, a ona, w ciąży, była nie do poznania.

Gdy jego rodzice dowiedzieli się, że Ola jest ze wsi i ledwo przeszła do drugiego roku, ojciec Krzysztofa urządził jej rozmowę. Zaoferował pieniądze, żeby odeszła i zostawiła jego syna w spokoju.

Pomyśl sama jaki z niego ojciec? Tylko imprezy go obchodzą. A kto powiedział, że to jego dziecko? Weź te pieniądze i wracaj do siebie. Uwierz, to lepiej dla ciebie.

Ola poczuła się upokorzona. Krzysztof nawet nie próbował jej bronić, tylko milczał. Odmówiła przyjęcia pieniędzy, choć potem żałowała. Spakowała walizki i wróciła do mamy.

Gdy tylko matka zobaczyła ją z brzuchem w drzwiach, wszystko zrozumiała.

Więc wróciłaś sama? Jak widać, nie wyszłaś za mąż. Warszawski playboy się zabawił i wyrzucił cię na bruk? Dał ci chociaż jakieś pieniądze? zapytała, nie wpuszczając jej dalej niż do przedpokoju.

Mamo, jak możesz? Nie chcę jego pieniędzy.

To po co tu przyszłaś? Ledwo mieścimy się we dwie w tym mieszkaniu. Myślałam, że masz szczęście zamąż za warszawiaka, życie w luksusie. A tu wracasz w ciąży. Gdzie my się teraz podziejemy? I z dzieckiem?

My? Ola zmieszała się.

Pod twoją nieobecność znalazłam sobie faceta. Jeszcze jestem młoda, też mam prawo do szczęścia. Wychowałam cię sama, nigdy nie myślałam o sobie. Teraz chcę żyć. On jest młodszy. Nie chcę, żeby się gapił na ciebie.

To gdzie ja pójdę, mamo? Niedługo rodzę wyszeptała, powstrzymując łzy.

Wracaj do ojca dziecka. Niech cię utrzymuje.

Matka była nieugięta. W jej oczach Ola nie zobaczyła ani kropli współczucia. Ich relacja i tak była chłodna, ale teraz czuła się jak obca.

Wzięła walizkę i wyszła. Usiadła na ławce i rozpłakała się. Gdzie miała iść? Skoro nawet własna matka jej nie chciała, kto ją przygarnie? Przez myśl przeszło jej nawet rzucenie się pod samochód. Ale wtedy dziecko w brzuchu kopnęło, jakby wyczuwało niebezpieczeństwo. Zabrakło jej odwagi.

Ola? usłyszała znajomy głos. To była Agata, dawna koleżanka ze szkoły. Widząc ją w ciąży i w łzach, zabrała ją do siebie.

Zostaniesz u mnie. Rodzice są na wsi do jesieni. Potem się zobaczy.

Ola zgodziła się. Nie miała wyboru.

Agata pracowała w szpitalu i studiowała pielęgniarstwo. Dwa dni później wpadła podekscytowana starsza pani w szpitalu potrzebowała opiekunki. Córka nie chciała jej zabrać do siebie.

Nie powiedziałam, że jesteś w ciąży. Chodź, to twoja szansa.

Ola zawahała się. Jak miała zajmować się leżącą staruszką i dzieckiem? Ale zgodziła się, zdesperowana o dach nad głową.

Córka pani, wyniosła kobieta, zgodziła się, ale bez zapłaty. Dostaniesz jej emeryturę na wydatki. Ale mieszkanie jest moje, nie licz, że zostaniesz.

Tak Ola zamieszkała z panią Janiną, opiekując się nią i opowiadając swoją historię. Gdy urodziła małą Zosię, staruszka nawet pomagała ją uspokoić.

Czas mijał. Zosia zaczęła chodzić, ale pani Janina słabła i odeszła. Córka pojawiła się tylko na pogrzebie i kazała Oldze się wynosić.

Mówiłam, że to nie twoje mieszkanie.

Gdy pakowała dokumenty zmarłej, odkryły testament Ola dostawała mieszkanie. Córka wpadła w szał, groziła sądem, ale sąsiedzi potwierdzili oddanie Oli.

Z własnym domem Ola pracowała i wychowywała Zosię. Po latach matka wróciła, twierdząc, że jest ciężko chora i sprzedała mieszkanie na leczenie. Ola, z litości, przyjęła