Jesteś Potworem, Mamo! Dzieci nie są dla ludzi takich jak Ty!

**Dziennik Leonory**

Jesteś potworem, mamo! Tacy jak ty nie powinni mieć dzieci! krzyknęłam, zamykając książkę. Tego wieczora wyszłam z koleżankami do klubu i poznałam tam Krzysztofa. Warszawiak, przystojny, rodzice wyjechali za granicę na rok w sprawach służbowych. Zakochałam się bez pamięci i szybko zamieszkałam z nim.

Żyliśmy na wysokiej stopie rodzice przysyłali mu pieniądze. Codziennie albo imprezowaliśmy w mieście, albo urządzaliśmy przyjęcia u nas. Na początku podobało mi się to życie. Zanim się zorientowałam, miałam długi i zaległości, a zimowa sesja skończyła się dla mnie katastrofą. Groziło mi wyrzucenie z uczelni.

Obiecałam sobie poprawę i zaczęłam nadrabiać materiał. Kiedy Krzysztof przyprowadzał znajomych, zamykałam się w łazience. Ledwo zdałam do drugiego roku, ale próbowałam namówić go, by trochę zwolnił. Był na ostatnim roku, lada moment miał skończyć studia.

Nie przesadzaj, Leonoro. Młodość szybko mija. Kiedy mamy się bawić, jeśli nie teraz? odpowiedział beztrosko.

Wstydziłam się przyznać mamie, że żyjemy razem bez ślubu. Gdy dzwoniłam do domu, kłamałam, że już się pobraliśmy, a wesele odbędziemy się, gdy jego rodzice wrócą.

Pewnego dnia na zajęciach zrobiło mi się słabo. Zawroty głowy, mdłości. Z przerażeniem zrozumiałam, że jestem w ciąży. Test potwierdził najgorsze.

Krzysztof nalegał na aborcję, bo jeszcze było wcześnie. Pokłóciliśmy się jak nigdy, a on zniknął na dwa dni. Czekałam w rozpaczy. Gdy wrócił, nie był sam przyprowadził pijaną blondynkę, która ledwo stała na nogach. Wyrzuciłam ją, krzycząc na niego.

Ona nigdzie nie idzie. Jak ci się nie podoba, to wynoś się sama, histeryczko! wrzasnął, uderzając mnie z całej siły.

Schwyciłam kurtkę i uciekłam. Dotarłam pieszo do akademika. Z opuchniętą twarzą, rozmazanym tuszem i łzami w oczach zapukałam do drzwi. Portierka ulitowała się i wpuściła mnie.

Następnego dnia Krzysztof przyszedł, błagając o wybaczenie. Przysięgał, że nigdy więcej mnie nie dotknie. Uwierzyłam. Dla dziecka.

Ledwo skończyłam pierwszy rok. Bałam się wracać do domu. Co powiem mamie? Ale Warszawa też mnie przerażała. Rodzice Krzysztofa mieli wkrótce wrócić, a ja, w ciąży, wyglądałam jak cień siebie.

Gdy jego ojciec dowiedział się, że pochodzę ze wsi i ledwo zdałam, wezwał mnie na rozmowę. Zaproponował pieniądze, bym odeszła i zostawiła syna w spokoju.

Pomyśl jaki z niego ojciec? Tylko imprezy go obchodzą. A skąd pewność, że to jego dziecko? Weź te pieniądze i wracaj do siebie. Uwierz mi, to najlepsze wyjście.

Byłam upokorzona. Krzysztof nawet słowem mnie nie obronił. Odrzuciłam pieniądze, choć później żałowałam. Spakowałam walizkę i wróciłam do mamy.

Gdy zobaczyła mój brzuch, od razu zrozumiała.

Więc wróciłaś sama? Jak widzę, nie wyszłaś za mąż. Ten warszawiak się zabawił i cię wyrzucił? Dał ci chociaż pieniądze? zapytała, nie wpuszczając mnie dalej niż do przedpokoju.

Mamo, jak możesz? Nie chcę jego pieniędzy.

To po co tu przyszłaś? Ledwo mieściłyśmy się w tym mieszkaniu we dwie. Myślałam, że trafiło ci się szczęście mąż z Warszawy, życie w luksusie. A ty wracasz w ciąży. Gdzie my się teraz podziejemy? I z dzieckiem?

My? spytałam zdezorientowana.

Gdy byłaś na studiach, znalazłam sobie chłopaka. Jeszcze jestem młoda, też zasługuję na szczęście. Wychowałam cię sama, nigdy nie myślałam o sobie. Teraz chcę żyć. On jest młodszy. Nie chcę, żeby się na ciebie gapił.

To gdzie mam iść, mamo? Zaraz urodzę szepnęłam, powstrzymując łzy.

Wracaj do ojca dziecka. Niech się tobą zajmie.

Była nieugięta. W jej oczach nie było śladu współczucia. Nasza relacja i tak zawsze była chłodna, teraz jednak mówiła do mnie jak do obcej.

Wzięłam walizkę i wyszłam. Usiadłam na ławce i rozpłakałam się. Gdzie miałam iść? Skoro własna matka mnie odtrąciła, kto mnie przygarnie? Przez myśl przeszło mi nawet rzucenie się pod samochód. Ale wtedy dziecko kopnęło, jakby wyczuwało niebezpieczeństwo. Zabrakło mi odwagi.

Leonora? usłyszałam znajomy głos. To była Kinga, moja dawna koleżanka ze szkoły. Widząc mnie w ciąży i w łzach, zabrała mnie do siebie.

Zostań u mnie. Rodzice są na wsi do jesieni. Potem się zobaczy.

Zgodziłam się. Nie miałam wyboru.

Kinga pracowała w szpitalu i studiowała pielęgniarstwo. Dwa dni później wróciła podekscytowana starsza pani w szpitalu potrzebowała opiekunki. Córka nie chciała jej zabrać do domu.

Nie powiedziałam, że jesteś w ciąży. Chodź, to twoja szansa.

Wahłam się. Jak miałam opiekować się starszą kobietą i dzieckiem? Ale byłam zdesperowana. Zgodziłam się.

Córka pani, wyniosła kobieta, przystała na to, ale bez zapłaty. Dostaniesz jej emeryturę na utrzymanie. Ale mieszkanie jest moje, nie licz, że je dostaniesz.

Tak zamieszkałam z panią Ireną, opiekując się nią i opowiadając jej swoją historię. Gdy urodziła się mała Zosia, starsza pani nawet pomagała ją uspokajać.

Czas mijał. Zosia zaczęła chodzić, ale pani Irena słabła. Gdy odeszła, córka pojawiła się tylko na pogrzebie i kazała mi się wynosić.

Mówiłam, że to nie twoje mieszkanie.

Pakując dokumenty zmarłej, znalazłyśmy testament zapisała mi mieszkanie. Córka wściekła się i groziła sądem, ale sąsiedzi potwierdzili moją opiekę.

Mając stabilny dom, pracowałam i wychowywałam Zosię. Po latach mama wróciła, twierdząc, że jest ciężko chora i sprzedała mieszkanie na leczenie. Z litości przyjęłam ją.

Aż pewnego dnia usłyszałam, jak mówi przez telefon: Nie słyszy Oszczędzam z czynszu Niedługo będę

To wszystko było kłamstwem. Nigdy nie sprzedała mieszkania, tylko wynajmowała