Jesienne poranki w dzień pracy – miasto jeszcze śpi, ale opony na wiejskiej drodze już szeleszczą.

**Dziennik Romana Chalińskiego**

Późna jesień, wczesny ranek w dzień roboczy miasto jeszcze się przeciąga, ale już szeleszczą opony na wiejskiej drodze. Roman Chaliński stał przy otwartej bramie, trzymając za ramiona chudego chłopca. Twarz chłopca była dziecięca, ale jego spojrzenie tak dojrzałe, że Roman poczuł ucisk pod żebrami.

Jak się nazywasz? zapytał Roman.

Edek szepnął chłopiec. Nie chciałem się wtrącać… Po prostu nie mogłem milczeć.

Jeśli mówisz prawdę, uratowałeś mi życie odparł Roman sucho. Wejdźmy. Zjemy coś. Potem się wszystkiego dowiemy.

Strażnicy wymienili spojrzenia nie tak, jak im kazano. Ale Roman nie był tylko właścicielem tej dzielnicy decyzje też należały do niego. W kuchni unosił się zapach świeżych serników i mocnej kawy. Edek, widząc talerz, po raz pierwszy tego ranka nie patrzył w podłogę, lecz na parę unoszącą się z jedzenia jadł tak delikatnie, jakby bał się urazić łyżkę.

Klara zeszła powoli, jak zwykle, w jedwabnym szlafroku, bransoletka dzwoniła o porcelanę, a na jej wypielęgnowanych ustach gościł uśmiech.

Dziś wróciłeś wcześnie, Roma. Dotknęła jego ramienia i przytrzymała palce ułamek sekundy dłużej, niż było to konieczne. Kim jest ten chłopiec?

Stał przy bramie. Był głodny. Kazałem go nakarmić odpowiedział spokojnie. Zabiorę go do centrum.

Klara skinęła lekko głową, jakby nieobecna. W jej oczach nie było ani zdziwienia, ani irytacji. Zbyt spokojna. Roman wyczuł subtelną fałszywość w tym opanowaniu i przez chwilę poczuł, że nie jest w domu, lecz w scenografii, gdzie nawet cień wiedział z góry, gdzie padnie.

Nie protestowała. Dziesięć minut później był w garażu żadnych hałasów, żadnych scen. Paweł wskazał na zdjętą pokrywę, na obce ślady pozostawione przez klucze, na ledwo widoczne nacięcie w gumowym wężu.

Nie zrobili tego idealnie, ale też nie całkiem zawalili mruknął Paweł. Ktoś przeczytał instrukcje.

Kamery? krótko zapytał Roman.

Wczoraj, jak to często bywa, sygnał zniknął na godzinę. Awaria systemu.

Roman zaciął zęby system, który zainstalował, psuje się akurat wtedy, gdy jest potrzebny. Zbyt precyzyjna zbieżność, by była przypadkowa.

Wieczorem zadzwonił Isajew, detektyw, którego Roman poznał, badając swoich partnerów, nie żony. Jego głos był ochrypły, a wyraz twarzy suchy.

Więc powiedział Roman wolno, stojąc przy samochodzie na parkingu z telefonem w dłoni kamera w garażu «nagle» przestała działać na godzinę. Manipulowano hamulcami. Facet widział kobietę. Moja żona «spała» wtedy. Potrzebuję numerów telefonów, tras, kto przyjechał, kto wyjechał. I szybko.

Co rozumiesz przez «szybko»? spytał Isajew.

Zanim zorientują się, że wiem.

Rozumiem. To nie pierwszy raz, gdy słyszę takie rzeczy. Krótko mówiąc bez heroizmu: fakty są naszą bronią.

Roman zamknął telefon i długo wpatrywał się w ciemność ogrodu. Przez myśl przewinęły mu się sceny z ostatnich miesięcy: prośba Klary o aktualizację testamentu no bo nigdy nie wiadomo, ty ciągle w biegu; jej nowe kluby sportowe, gdzie chodziła bez stroju ani torby; szeptane rozmowy na balkonie, gdy mówiła nie teraz i zakrywała mikrofon dłonią. Wtedy zrzucał to na karb małżeńskiego zmęczenia. Teraz każde słowo brzmiało jak cel.

Edek spał na kanapie w gabinecie, zwinięty jak kot. Roman nakrył go kocem i nagle pomyślał coś ostrożnego, niezwykłego: A gdyby go nie było…

Wujku Roma zapytał chłopiec ochrypłym głosem, opierając się na łokciu wyrzucą mnie jutro? Ja… ja nie jestem złodziejem. Po prostu… w garażu było zimno, a tu cieplej.

Nikt cię nie wyrzuci odparł Roman stanowczo. Jutro jedziemy do centrum, wszystko załatwimy, ale na razie zostajesz tu. Rozumiesz?

Edek skinął głową. I zasypiając, szepnął w poduszkę: Dziękuję.

Roman stał przy oknie i nasłuchiwał nocnego życia domu: gdzieś poruszała się zasłona, klimatyzator wciągał powietrze. I nagle zrozumiał: dawno nie czuł tak prostego uczucia gdy w zdaniu Jestem w domu słowa ja i dom nie kłóciły się ze sobą.

Raport Isajewa dotarł trzy dni później krótki, suchy i lodowaty. Godziny połączeń. Zrzuty ekranu z korespondencji, zdobyte podstępem na zapomnianym tablecie. Trasy Klary: nocne wyjścia do przyjaciela, spotkania w hotelowym barze z mężczyzną, którego Roman znał od dawna Ilja Lewszyn, ogolona głowa, zbyt białe zęby, odwieczny rywal, który pół roku wcześniej próbował przeciągnąć jego topowego menedżera, a jeszcze wcześniej usunąć go z projektu związanego z elitarnymi gruntami.

Jutro będzie wyglądało jak wypadek można było przeczytać w jednej z wiadomości głosowych, które Isajew cudem odzyskał z chmury. Głos Klary był autentyczny. Roman słuchał, kurczowo trzymając się krawędzi stołu, by nie rzucić tabletem o ścianę.

Czas powiedział przez telefon. Zróbmy to ostrożnie. Bez fajerwerków. Potrzebuję dowodów, akt i kajdanek na inne ręce, nie moje.

Tak, proszę pana odparł Isajew.

Plan był prosty jak sznurówka: Roman niespodziewanie wyjeżdża w podróż służbową, a Mercedes zostaje w serwisie na diagnostykę. Nikt nie kwestionuje wymiany auta dla bogaczów wszystko jest zawsze tymczasowe. W garażu, na drodze, Isajew montuje dodatkowe kamery, niewidoczne nawet dla tych, którzy mogą przypadkiem wyłączyć systemy. Ochrona otrzymuje instrukcje: cisza, nie patrzeć, nie interweniować bez rozkazu.

Tamtego wieczoru Klara grzecznie pocałowała męża w policzek:
Nie spóźniaj się. Po powrocie pogadamy o wakacjach. Bardzo chcę nad morze.

Porozmawiamy skinął Roman. Jakoś to słowo kosztowało go drogo.

N