Ten płot to jedyne miejsce, które mnie nie odtrąca. Czasem czuję, że się do niego przywiązałem…

Ten płot to jedyne miejsce, które mnie nie odgania. Czasem czuję, jakbym się do niego przywiązał

Ludzie mijali go: jedni śpieszyli się, inni szli powoli, ale prawie nikt się nie zatrzymywał.
Nie liczę już dni. Gdy każdy jest taki sam, gdy wszystko zaczyna się i kończy jednakowo, liczby tracą sens. Tu, przy tym zardzewiałym płocie, poranek różni się od wieczoru tylko tym, jak pada światło. Deszcz i wiatr stały się równie zwyczajne jak głód i cisza. A jednak nie odszedłem. Ten płot to jedyne miejsce, które mnie nie przegania. Czasem wydaje mi się, że przywiązałem się do niego tak, jak kiedyś do domu. Ale może wciąż czekam na co? Sam nie wiem.

Siedział na wąskim pasie ziemi między chwiejącym się płotem a chodnikiem. Jego sierść była splątana i matowa, pod łapami błoto mieszało się z wodą, a deszcz wolno kapał z zardzewiałych prętów. Ludzie przechodzili obok: jedni spieszyli się, inni szli wolno, ale prawie nikt się nie zatrzymywał. Jeśli już spojrzeli, to tylko na chwilę, zmęczonym lub obojętnym wzrokiem. Dla nich był tylko kolejnym psem, porzuconym na ulicy.

Ale pamiętał inny świat. Świat, w którym poranek zaczynał się od zapachu świeżego chleba. Małą kuchnię, w której kręcił się pod nogami, próbując dosięgnąć stołu. Ciepło pieca zimą i śmiech pani domu, gdy potknęła się o niego. Miękką dłoń, która tak po prostu głaskała go po głowie.

Wszystko zmieniało się powoli. Najpierw tylko rzadkie, zimne spojrzenia. Potem miska, która coraz częściej pozostawała pusta. Krzyki, ostre słowa, popychanie. Aż pewnego dnia znalazł się za progiem. Bez pożegnania, bez wyjaśnienia. Drzwi po prostu się zamknę