Mój mąż zaparzył mi kawę o zapachu gorzkich migdałów. Zamieniłam filiżanki z teściową. 20 minut później…

Ranek zaczął się jak zwykle. Za oknem jeszcze nie świtało, ale już słychać było stłumiony gwar miasta budzącego się ze snu. Otworzyłam oczy, przeciągnęłam się, spojrzałam na śpiącego obok męża Krzysztofa. Leżał na wznak, ręka zwisała z łóżka, twarz rozluźniona, jak u dziecka. W takich chwilach starałam się nie myśleć o niedawnych kłótniach, o jego dziwnym dystansie, o tym, jak zaczął wracać późno z pracy, mówiąc, że wszystko w porządku, po prostu dużo roboty. Chciałam mu wierzyć. Chciałam, żeby wszystko było dobrze.

Dzień dobry szepnęłam, dotykając jego ramienia.

Drgnął, otworzył oczy.

Już? zamruczał, ziewając. Wstałaś wcześnie.

Chcę kawy uśmiechnęłam się. Może zjemy razem śniadanie?

Jasne skinął głową, wstając. Sam zaparzę.

Uśmiechnęłam się. To był rzadki przejaw troski z jego strony. Ostatnio prawie nie angażował się w domowe sprawy, zaczęłam nawet myśleć, że jest po prostu zmęczony. Ale dziś wyglądał inaczej. Zbyt uważny. Zbyt skrupulatny.

Poszłam pod prysznic, a kiedy wróciłam, w kuchni unosił się zapach świeżo zaparzonej kawy. Krzysztof stał przy stole, nalewając ciemny płyn do filiżanek. Do jednej mojej ulubionej porcelanowej, z niebieskimi kwiatami nalał kawę, drugą, z pękniętą rączką (tę zawsze używała teściowa), zostawił pustą.

Zrobiłem ci po specjalnemu powiedział, podając mi filiżankę. Jak lubisz: z odrobiną mleka i cynamonem.

Dziękuję uśmiechnęłam się, ale w tej chwili mój nos wyczuł dziwny zapach. Nie kawy. Coś ostrego, chemicznego z nutą gorzkich migdałów.

Zmarszczyłam brwi.

Co to za zapach? Od kawy?

Krzysztof spojrzał na filiżankę.

Nie wiem. Może nowe ziarno? Albo mleko nieświeże?

Ponownie powąchałam. Gorzkie migdały. Ten zapach znałam. W dzieciństwie babcia mówiła: jeśli pachnie gorzkimi migdałami to cyjanek. Wtedy nie wierzyłam, ale potem przeczytałam o tym w podręczniku chemii. Cyjanek ma charakterystyczny zapach gorzkich migdałów. I jest śmiertelny.

Serce zaczęło łomotać.

Krzysiu, na pewno niczego nie pomyliłeś? zapytałam jak najspokojniej. Mam alergię na niektóre dodatki. Może lepiej wezmę inną filiżankę?

Zastygł na chwilę. Potem uśmiechnął się.

Daj spokój, to tylko kawa. Wypij, zanim wystygnie.

Skinęłam głową, ale w tym momencie w korytarzu rozległy się kroki. Ze swojego pokoju wyszła teściowa Wanda Nowak. Była kobietą surową, o zimnym spojrzeniu i nawyku zauważania wszystkiego. Nigdy nie dogadywałyśmy się. Uważała, że jestem niegodna jej syna, że jestem zbyt prosta, że w ich rodzinie takie jak ja nie mają miejsca.

Dzień dobry powiedziała oschle, podchodząc do stołu.

Mamo, dzień dobry Krzysztof pocałował ją w policzek. Zrobiłem kawę. Masz swoją filiżankę.

Podał jej pustą filiżankę z pęknięciem.

A gdzie moja kawa? zapytała, marszcząc brwi.

Zaraz naleję odparł, sięgając po dzbanek.

Wtedy zrobiła coś, co uratowało mi życie.

Szybko wstała, wzięła moją filiżankę z kawą i powiedziała:

Ty poczekasz.

Spojrzała na mnie z nienawiścią.

Krzysztof zastygł. Jego oczy na moment się rozszerzyły. Spojrzał na mnie i w tym spojrzeniu zobaczyłam coś przerażającego. Nie strach. Nie irytację. A rozczarowanie.

No co się tak guzdrasz? rzuciła teściowa i zaczęła pić z mojej filiżanki. Nalewaj kawę, a nie stój jak słup soli.

Krzysztof powoli nalał mi kawę do pustej filiżanki.

Usiadłam. Serce waliło. Nie mogłam oderwać wzroku od filiżanki, którą trzymała teściowa. Tej samej, z zapachem gorzkich migdałów.

Za mocna mruknęła. Ale da się pić.

Patrzyłam na Krzysztofa. Siedział, spuściwszy oczy, dłubał widelcem w jajecznicy. Ani słowa. Ani spojrzenia. Ani uśmiechu.

Po dziesięciu minutach teściowa nagle się skrzywiła.

Coś nie tak z żołądkiem mruknęła. Kręci mi się w głowie.

Źle się pani czuje? zapytałam, starając się nie zdradzić paniki.

Tak, trochę odstawiła filiżankę. Mam wrażenie, jakbym jakbym się dusiła.

Wstała, ale zaraz się zachwiała. Krzysztof poderwał się.

Mamo! Co się dzieje?

Ty ty spojrzała na niego, oczy jej się rozszerzyły. Ty chciałeś mnie

I upadła.

Krzyknęłam. Krzysztof rzucił się ku niej, zaczął wzywać pogotowie, potrząsał nią za ramiona. Stałam jak w transie. Wszystko działo się za szybko. Ale jedno zrozumiałam jasno: on chciał mnie zabić. A ona ona zginęła zamiast mnie.

Po dwudziestu minutach przyjechało pogotowie. Lekarze wbiegli, obejrzeli Wandę Nowak. Jeden z nich powąchał filiżankę.

Zatrucie cyjankiem potasu powiedział. Bardzo wysokie stężenie. Jest w śpiączce. Szanse niewielkie.

Krzysztof stał blady, drżący.

Nie wiem, jak to się stało Po prostu zrobiłem kawę

Gdzie trzymacie kawę? zapytał lekarz.

W szafce ale to nowe opakowanie, kupiłem wczoraj

Pokażcie.

Poszliśmy do kuchni. Lekarz otworzył puszkę. Powąchał.

Tu na pewno nie ma cyjanku. Więc ktoś dosypał go do filiżanki albo do wody.

Policja przyjechała po pół godzinie. Rozpoczęło się przesłuchanie.

Pan ostatni dotykał filiżanki powiedział śledczy, patrząc na Krzysztofa. I pan nalewał kawę.

Nie zrobiłem nic złego! krzyknął. Kocham moją matkę!

A żon