– Tylko po etykiecie odróżniacie koper od pietruszki! A jagody widzieliście chyba tylko w dżemie! – Warknęła obrażona sąsiadka

Dzisiaj w moim dzienniku opiszę pewną historię. Nasza nowa sąsiadka, pani Bronisława, wyraźnie nie potrafi odróżnić kopru od pietruszki bez etykiety w sklepie, a jagód widziała chyba tylko w kompocie!

Z żoną, Wandą, przyjechaliśmy na działkę. Kupiliśmy ją jesienią, a teraz postanowiliśmy wszystko doprowadzić do porządku. Dom był w dobrym stanie, nadający się do zamieszkania nawet zimą, ale z ogrodem i resztą było sporo roboty.

Stary sad wymagał odnowienia. Zamówiliśmy już nową saunę za tydzień przywiozą i zamontują, wystarczy tylko wybrać miejsce. Przy okazji postawimy wiatę obok sauny na pranie, drewutnię i altankę. Dzieci obiecały przyjechać i pomóc.

Fajnie tu, cicho, można mieszkać cały rok. Jesteśmy przecież emerytami powiedziała Wanda.
Sprawdziłem piwnicę, trzeba tylko drzwi wymienić odparłem.
A ja zajrzałam na tylną werandę. Pamiętasz, że mówiliśmy o altance? Niepotrzebna. Na werandzie stoi duży okrągły stół i stare krzesła. Wystarczy je odnowić, posłużą kolejne sto lat. A widok stamtąd na sad jest przepiękny. Będziemy pić herbatę i podziwiać. Drzwi też trzeba zmienić, mam wrażenie, że ktoś tu był zimą albo niedawno.
Tak, najpierw drzwi. Wszystko zorganizujemy na podwórku. Z ulicy mało widać, a będzie ładnie. Przed domem trawnik i kwiaty.
Kwiaty już są, wieloletnie, trzeba tylko sprawdzić, co gdzie rośnie. Może coś przesadzimy, ale na to lato zostawimy jak jest.

Po tygodniu przywieźli saunę, a dzieci przyjechały. Rozpoczęliśmy urządzanie działki. Sąsiadka przyszła się przedstawić, a jej wnuki kręciły się wokół domu.
Macie wnuki? spytała.
Mamy, będą przyjeżdżać odpowiedziała Wanda.
Po co taki wysoki płot stawiacie? My z sąsiadami zawsze żyliśmy bez ogrodzeń.
Bez ogrodzenia? A co tu wcześniej było? Właśnie zdemontowaliśmy stary płot, bo się zawalił. Wam było wszystko jedno, ale my lubimy porządek. I nie martw się, nie zajęliśmy ani centymetra waszej ziemi. Płot stoi dokładnie na granicy.
A furtki nie będzie? Zawsze tu była przejście.
Chodzi ci o przejście między naszymi działkami? Nie, takiego nie będzie. Wejście tylko od ulicy.
A jak dzieci będą biegać, wasze i nasze? Widzę, że jabłonie wycięliście, a moje wnuki tak je lubiły.
Nie wycięliśmy, tylko przycięliśmy i posadziliśmy nowe. Niech twoje dzieci wspinają się po waszych jabłoniach.
Wszystko u was nowe. Po co te krzewy wzdłuż naszego płotu?
Krzewy wzdłuż naszego płotu są dla urody!

Sąsiadka odeszła, ale wróciła z kolejnymi pytaniami. Jej wnuki biegały po naszej działce, dopóki nie zamontowaliśmy nowej bramy.
Rozgościliście się tu na dobre powiedziała. Zimą tu zostaniecie?
Zobaczymy.
Dlaczego zamknęliście bramę? Przed domem zawsze dzieci grały w piłkę, wygodnie i bezpiecznie. Na ulicy samochody, a tu spokój.
U mnie wszystko zajęte grządkami, nie tak jak u was. Ty nawet kopru od pietruszki nie odróżnisz bez etykiety, a jagód widziałaś tylko w słoiku. Trzeba było być milsza.
Bramę zamknęliśmy, żeby obcy nie zaglądali i twoje wnuki tu nie gospodarzyły. Dwa dni temu wypuścili nasze kury, żadnej nie znaleźliśmy.
Macie kury? To znaczy, że zostajecie?
My już tu mieszkamy.

Pod koniec sierpnia świętowaliśmy moje urodziny. Dzieci i wnuki przyjechały, cała rodzina się zebrała. Mężczyźni grillowali mięso, kobiety przygotowywały sałatki i nakrywały stół na werandzie.
A my przyszliśmy złożyć życzenia po sąsiedzku odezwała się Bronisława. Zawsze tak robiliśmy, bez zaproszenia. Jesteśmy przecież sąsiadami. Dzieci już od rana wszystko wiedzą.
Przygotowujecie się, goście przyjechali, więc święto. Posiedzimy. Dzieciom weselej razem. Najwyższy czas, żebyśmy się zaprzyjaźnili.
Nie zapraszaliśmy was. To rodzinne spotkanie. Nasze relacje są sąsiedzkie, a nie rodzinne.
No, może kiedyś to się zmieni. Dzieci podrosną, może i spokrewnimy się zaśmiała się.

Niezależnie od tego, co mówiliśmy, ona i tak robiła swoje, a jej wnuki właziły wszędzie. Trzęśli jabłonkami, wdrapali się na dach sauny, na szczęście nie spadli. Potem zainteresowały ich kamienie ułożone wokół budynków. Jeden z chłopców zaczął rzucać nimi do basenu. Zauważyliśmy to dopiero, gdy woda zaczęła wylewać się z hukiem.
Nic się nie stało. Już prawie jesień, czas schować basen stwierdziła sąsiadka. Dzieci się zabawiły.
Czas do domu!
A my nawet nie usiedliśmy, dzieci głodne. Nabiegały się, apetyt dopadł. No, wszyscy za stół!

Uroczystość była zepsuta. Ale za tydzień dzieci znów przyjechały tym razem na naszą rocznicę ślubu. Trzydzieści pięć lat razem. Ktoś od razu zamknął bramę. Okazało się, że to nasz siedmioletni wnuk.
Słychać było pukanie. Wszyscy udawali, że nic się nie dzieje. Pachniało grillowanym mięsem i świeżym powietrzem. Zrobiło się chłodno.
Kiedy was spodziewać się w mieście? spytała Wanda.
Jeszcze nie wiemy. Najpierw jesień, potem zima Zobaczymy. Trzeba jeszcze jabłka zebrać. Urodzaj w tym roku świetny. Podoba nam się tutaj, tylko ta sąsiadka Ale ona nam nie przeszkadza. Nauczyliśmy się jej unikać.

Goście wyjechali, a my z Wandą zostaliśmy. Przed nami jesień, potem zima Spróbujemy. A jeśli nie wyjdzie, zawsze możemy wrócić do miejskiego mieszkania.
A sąsiadka wyjechała. Okazało się, że czas do szkoły, a jej córka nie daje rady sama. Babcia musi pomagać. Ja i Wanda tylko westchnęliśmy z ulgą. Dzięki Bogu za takich sąsiadów

Dziś zrozumiałem, że czasem trzeba postawić granice, nawet jeśli ktoś uważa, że ma do nas prawo. Lepiej raz ustalić zasady niż ciągle się męczyć.