– Czemu nie otwierasz drzwi? – Nie chcę! I nie zamierzam. Goście powinni uprzedzać o wizytach, a także nie grzebać w szafkach, lodówkach i szufladach. – Jak to nie zamierzasz? To przecież moja matka! Ona przyszła do mnie! – No to się z nią witaj! Ale nie w moim domu!

Czemu nie otwierasz drzwi? Nie chcę! I nie otworzę. Goście powinni uprzedzać o wizytach, a do tego nie grzebać w szafkach, lodówce i szufladach. Jak to nie otworzysz? To przecież moja matka! Przyszła do mnie! No to ją przywitaj! Ale nie w moim domu.

A Wisia lepiej dogadywała się z moją mamą.

Wiesz, gdybym teraz zaczęła wymieniać, w czym mój były lepszy od ciebie, obojgu byłoby wstyd.

Chociaż sama nie jestem pewna przerwała nerwowo Bronisława, przecierając kuchenny blat. Jeśli tak wam było dobrze z Wisią, to czemu się z nią rozstałeś?

Witek obrażony odwrócił się i ponuro spojrzał w okno.

No, przecież znasz tę historię

Znam. Więc nie opowiadaj mi teraz o swojej Wisiuni odcięła Bronisława. Inaczej zostanę twoją następną byłą.

Bronisława była już gotowa na radykalne kroki.

Z Wiktorem poznała się prawie rok temu w towarzystwie. Znała nawet tę samą Wisię, choć niezbyt blisko. To ona przyprowadziła Witka. A potem po kilku miesiącach zniknęła z radarów.

Witek pewnego razu, będąc pod wpływem, wyznał, że rozstał się z nią, przyłapawszy ją na zdradzie. Nawet uronił łzę.

Wtedy Bronisławie wydało się to urocze: mężczyzna nie boi się okazywać uczuć, ceni miłość. Coś w niej kliknęło, zapragnęła go pocieszyć.

Rozumiała, że tym czymś był zapewne instynkt macierzyński, a nie kobiece zainteresowanie. Ale wtedy wystarczyło, by między nimi zaczęła się relacja.

Początki były piękne. Odprowadzał ją po pracy, odwoził do domu, codziennie pisał czułe wiadomości i pytał, czy ciepło się ubrała. Bronisława czuła się otoczona troską.

Po raz pierwszy zaniepokoiła się, gdy napisała do niej ta sama Wisia.

Cześć. Słuchaj, słyszałam, że spotykasz się z Wiktorem. To oczywiście nie moja sprawa, ale uważaj. Oni tworzą nierozerwalny duet z mamą.

Bronisława zanotowała to, ale uznała za drobiazg. Miłość pokonywała większe przeszkody. W końcu, jeśli z jedną kobietą miał problemy, nie znaczy, że z drugą będzie tak samo.

Cześć. Domyślimy się sami. Ale dzięki za ostrzeżenie odparła.

Nie chciała kontynuować rozmowy. Wydawało się to niestosowne wobec Witka.

Ale Witek w ogóle nie przejmował się jej komfortem.

Gdy jego matka, Małgorzata Pawłówna, po raz pierwszy przyszła bez zapowiedzi, Bronisława przyjęła to niemal spokojnie.

Może po prostu nie rozumieją, jakie to uciążliwe. Pewnie Małgorzata martwi się o syna i chce zobaczyć, z kim żyje.

Bronisława wysłała Witka na powitanie, na szybko się ubrała, spięła włosy w nieporządny kucyk i, senna, z sińcami pod oczami, wyszła poznać potencjalną teściową. Ta akurat przeglądała szuflady w komodzie.

Aha, wszystko w nieładzie powiedziała Małgorzata z pobłażliwym uśmiechem. Później skarpetki będą nie do pary. Bronisławo, teraz zjemy śniadanie, a ja nauczę cię składać ubrania, by się nie gniotły i nie ginęły.

Zamiast dzień dobry. Powiedzieć, że Bronisława była zaskoczona, to mało. Obca kobieta przeglądająca jej bieliznę w jej własnym domu wydała się jej chamstwem.

Ale odpowiadać chamstwem na chamstwo na początku związku było niewłaściwe, więc zniosła to.

Ojej, dziecko, jakie masz sińce pod oczami! współczująco ciągnęła Małgorzata. Zrób sobie maseczki z ogórka. A najlepiej sprawdź nerki. Moja przyjaciółka

Bronisława uśmiechała się, kiwała głową i udawała, że słucha z zainteresowaniem o chorobach obcych ludzi. W myślach marzyła, by wrócić do łóżka była dopiero ósma rano, weekend, a ona specjalnie położyła się później, by się wyspać.

Marzenia się skończyły.

Wizyta Małgorzaty Pawłówny przeciągnęła się do wieczora. Bronisława otrzymała tonę krytyki i rad: jak podlewać kwiaty, myć wannę i polerować łyżki.

Nawet zdążyła poćwiczyć. Cz