– Najważniejsze, aby dobrze wyjść za mąż.

Najważniejsze to dobrze wyjść za mąż. Zamożny mężczyzna to szczęśliwe życie powtarzała matka swojej córce.

Alicja była jedyną córką swoich rodziców. Ojciec chronił ją, matka rozpieszczała i nieustannie powtarzała to samo:

Najważniejsze to dobrze wyjść za mąż. Zamożny mężczyzna to szczęśliwe życie. Alicja zgadzała się z nią.

Ale gdzie znaleźć tego zamożnego? W ich instytucie byli dobrzy chłopcy, oczywiście. I narzeczony też miał dobrą rodzinę.

Ale ojciec pilnował córki surowo żadnych nocnych spacerów, studenckich spotkań, wyjazdów na łono natury. Wszystko było pod kontrolą.

Wkrótce jej wymarzony narzeczony znalazł sobie inną, bardziej wolną i ciekawą niż Alicja.

Ale przyszedł czas obrony dyplomu, nie było miejsca na miłosne uniesienia.

Potem praca, którą załatwił ojciec, i układanie życia osobistego z pomocą matki.

Matka wiedziała, co robi. Jedyna córka musi dobrze wyjść za mąż, a tu pojawił się kandydat siostrzeniec jej dobrej znajomej.

Alicjo, powinnaś przyjrzeć się temu mężczyźnie uważniej. Jest starszy od ciebie. Ale zrozum, że to plus, nie minus. Po co ci chłopiec? Pomyśl sama. A Wojciech Marek to poważny człowiek. Ma własną firmę. Nie będziesz musiała pracować.

Ale on był żonaty, mamo! Ma córkę, więc alimenty.

Nie przejmuj się tym. Żona była niemądra, a córka od dawna mieszka w innym mieście. To nie problem.

I tak doszło do spotkania. Ojciec Alicji milczał wymownie. Nie wtrącał się w sprawy kobiet od czasu, gdy córka skończyła studia.

Niech same decydują.

Ku zaskoczeniu, Alicji spodobał się Wojciech.

Różnica dziesięciu lat nie przeszkadzała. Z taką urodą i manierami za dziesięć lat wciąż będzie wyglądać świetnie.

Elegancki, dobrze ubrany, z klasą.

Alicja też zrobiła na nim wrażenie i wzięli ślub.

Matka odetchnęła z ulgą, spełniwszy swój macierzyński obowiązek, i poświęciła się całkowicie sobie. Salony, sklepy, podróże z mężem do ciepłych krajów już bez córki.

A ta, mając przed oczami dobry przykład, też nie pozostawała w tyle.

Mąż zachęcał jej zachcianki i potrzeby. Alicja żyła więc dla własnej przyjemności.

A jej obowiązki domowe ograniczały się do wydawania poleceń sprzątaczce, która i tak radziła sobie bez nich.

Nagle, jak grom z jasnego nieba, wydarzyło się coś niespodziewanego.

Była żona Wojciecha zmarła. Alicja nie pytała o szczegóły.

I teraz musiał zabrać do domu… córkę!

To było nie do pomyślenia. I co teraz? Ona sama odkładała macierzyństwo na później, a tu nagle w jej domu pojawia się dziewczynka, której ma być drugą mamą, jak to nazywał Wojciech.

Ale wyboru nie było.

Mąż nie pytał o jej zdanie, po prostu postawił ją przed faktem i poprosił o litość.

Dziewczynka przecież nie jest winna!

Wkrótce przywiózł ją z małą walizką i szkolnym plecakiem.

Kinga była w trzeciej klasie, wysoka, cicha i niemal milcząca, jak zauważyła Alicja.

Słowa od niej nie usłyszysz, wszystko w ciszy, po cichu.

Ale pocieszało to, że była podobna do ojca. Na pewno jego córka, nie przypadkowa.

Życie w dużym domu z ojcem, macochą i sprzątaczką przytłaczało Kingę.

Do tego nie była przyzwyczajona!

Po kolacji biegła zmywać naczynia, pytała, gdzie jest miotła, żeby zamieść podłogę, sama prasowała swoje rzeczy. Alicję to irytowało…

Ojciec, pochłonięty pracą, wracał późno i nie miał czasu na okazywanie czułości.

Żonie nie żałował uwagi, ale Kinga dostawała najwyżej pogłaskanie po głowie i pytanie:

Jak w szkole?

Alicja czuła się teraz ograniczona nie mogła wychodzić, kiedy chciała, odwiedzać ulubionych miejsc, dbać o siebie.

Nie mogła pobiec na siłownię o świcie!

Musiała się wyspać, posiedzieć przy komputerze, przejrzeć media.

A potem wracała Kinga i też nie dało się uciec mąż prosił, żeby pilnowała jej nauki.

Więc Alicja pomyślała: może zaproponować, by dziewczynka poszła do internatu?

Nie odważyła się, ale zaproponowała przedłużoną świetlicę:

Rozumiesz, trudno mi pomagać jej w lekcjach. Nie jestem nauczycielką. A tu, w szkole, pracuje solidnie. To dla jej dobra.

Ale Wojciech tak się rozgniewał, że Alicja pożałowała swojej propozycji.

Tak to się ciągnęło: relacje bez duszy, niezadowolenie, irytacja…

…A dwa lata później Alicja urodziła chłopca. Pojawił się problem z nianią, ale Kinga miała już prawie dwanaście lat i postanowiła pomagać w opiece nad bratem.

I rzeczywiście, lepszej niani nie było!

Kinga wszystko ogarniała lekcje, zabawa z Kubą, prasowanie.

Później przejęła też obowiązki związane z pościelą, bo sprzątaczka, Wanda, miała już ponad sześćdziesiąt lat i zaczęła się męczyć.

Alicja przyzwyczaiła się, że Kinga jest pomocna, a sama wciąż miała czas na pielęgnację, by zachować urok potrzebny kobiecie światowej.

Kuba rósł, kochał siostrę, a ona jego…

…Gdy Kinga skończyła szkołę, Kuba szedł do pierwszej klasy. I znów cała odpowiedzialność za jego naukę spadła na siostrę, która dojrzała przedwcześnie.

Poszła na studia, uczyła się angielskiego i pomagała bratu.

Kochanie, nie wydaje ci się, że cały dom i syn spadły na Kingę? zapytał raz Wojciech żonę, która coraz rzadziej była w domu po południu, a czasem wieczorami.

Miała swoje towarzystwo, spotkania, kawiarnie.

Co cię właściwie niepokoi, kochanie? Twoja córka świetnie sobie radzi. Wanda tylko udaje, że pracuje. Gotuje i tyle.

Właśnie o to chodzi. Reszta na Kingi, prawda?

Alicja milczała.

Tak, na Kingi! Ale czy dziewczyna się skarży? A Kubę mama czasem zabierała. W zeszłym tygodniu byli na wystawie. W muzeum, na koncercie. Czy to za mało?

…Gdy Kinga skończyła studia, ojciec zatrudnił ją w swojej firmie.

Biznes wyszedł poza granice kraju, a tłumaczka była potrzebna.

Tam poznała Jakuba, sprytnego chłopaka z działu sprzedaży