– Jak to – zasnął? W jakim jest stanie? – wykrzyknęła świętokrzyska teściowa. – W śpiączce. Ale nic poważnego, lekka gorączka, wszystko w porządku, zima się zaczęła.

Jak tozasłabł? W jakim jest stanie? jęknęła teściowa. We śnie. Nic poważnego, tylko lekka gorączka, zima się zaczęła. Ale to nie zwykła zima! To przez twoją pracę, przynosisz do domu zarazki z tej swojej kasy! Ile razy mam ci powtarzaćzmień pracę!

Małgorzata spała, gdy nagle rozległ się hałasktoś otworzył drzwi wejściowe! Przetarła oczy i spojrzała na budzikdopiero ósma rano!

Wojtku, kochanie, to ty? zapytała zdziwiona, nasłuchując odgłosów w mieszkaniu.

Nie było odpowiedzi. Tylko skrzypnięcie drzwi łazienkowych i cisza

Małgorzata narzuciła szlafrok i pobiegła boso.

Otworzyła drzwi i zamarła z zaskoczenia.

Jej Wojtek stał przed lustrem, rozciągając usta w dziwnym grymasie, i przyglądał się swojemu wystawionemu językowi.

Gosia, czy to prawda, że jak ktoś jest chory, to ma biały język? zapytał.

A ty co, zachorowałeś? przeciągnęła się, jeszcze senna.

Chyba tak dotknął czoła. Potrzebuję termometru. Gdzie go mamy? Położę się. Z pracy mnie zwolnili. Chyba trzeba wezwać lekarza.

Małgorzata podała mu termometr. 37,2. No tak, zima, Wojtek się rozchorował. Lekarka przyszła po godzinie, wypisała zwolnienie.

Zadzwoniła do swojej mamy:

Mogłabyś odebrać Krzysia z przedszkola? Do domu nie możeWojtek chory.

Mama nawet się ucieszyłauwielbiała wnuka, żyła samotnie, a Krzyś był dla niej radością.

Co z Wojtkiem? Coś poważnego?

Nie, zwykłe przeziębienie. Lekarka była, dała zwolnienie, przepisała leki, będziemy odpoczywać.

A ty jak się czujesz? zaniepokoiła się mama.

Wszystko w porządku! Idę do pracy na drugą zmianę, poproszę teściową, żeby wieczorem zajrzała. I tak cały tydzień druga zmiana. No trudno, dzięki, mamo, do usłyszenia.

Co robić? Trzeba ugotować lekki rosół, ale najpierw biec do sklepu po marchew i ziemniaki, a potem do apteki.

W aptece kupiła wszystko, co trzeba. W południe obudziła męża.

Wojtek, wstawaj, zjedz rosół. Potrząsnęła nim delikatnie.

Wojtek usiadł na łóżku, blady.

Coś mi niedobrze Możesz przynieść rosół do łóżka? Nie dam rady dojść do kuchni.

Naprawdę tak źle? Dobrze, przyniosę. Potem zmierzysz temperaturę

Po zjedzeniu zupy zmierzyłwciąż 37,2. Małgorzata podała tabletki. Wojtek odwrócił się do ściany i znów zasnął. No, chwała Bogu. Tylko żeby ona nie zachorowałajemu płacą pełne zwolnienie, a ona w sklepie nie ma tak dobrze. A do tego kredyty, nie może pozwolić sobie na chorobę. Zadzwoniła do teściowej:

Danuto, Wojtek zachorował. Jeśli możesz, zajrzyj do niego wieczorem. U nas w sklepie wieczorem tłok, nie będę mogła do niego dzwonić.

Jak tochory?! W jakim stanie?! krzyknęła teściowa.

Śpi. Nic poważnego, lekka gorączka, zima się zaczęła.

To nie zwykła zima! To przez twoją pracę, przynosisz te zarazki do domu! Ile razy ci mówiłamzmień pracę!

Danuto, przecież ja nie jestem chora! Sami mówiliście, że Wojtek w dzieciństwie łapał każdą infekcję. Mrozy przyszły, to nie moja wina

Przerwała rozmowę, żeby uniknąć dalszych wyrzutów. Danuta potrafiła z igły widły zrobić, i pewnie za godzinę już będzie na miejscu. No trudno, niech go obejrzy, a Małgorzata musi iść do pracy.

I rzeczywiścieteściowa przybiegła z torbami ziół dla syna, bo na pewno pomogą. Westchnęła dramatycznie, zmieniając mu koszulkę.

Jak ty możesz pozwolić, żeby leżał w przepoconej koszulce?! To tylko pogorszy sprawę!

Danuto, on przed chwilą spał, co ja mogłam zrobić?

Małgorzata poszła do pracy. Po kilku godzinach poczuła osłabienie. No i po niejteż się rozchorowała! Ale nie może się przyznać, musi dotrwać do końca zmiany. Wieczorem zmierzyła temperaturęwyższą niż Wojtek. Chciała się poskarżyć, ale on był zajęty sobą.

Coś mnie łamie i trzęsie. Mama dała mi herbatę z malinami, było lepiej, ale teraz znowu źle. Co wziąć?

Wiesz, ja też się kiepsko czuję

No to weź coś mruknął Wojtek, znów wpatrując się w swoje odbicie. No proszę, język wciąż biały.

Nie mogła zachorować! I nie miała się komu poskarżyć: mama by tylko dzwoniła co pięć minut z radami, teściowa by oskarżała, a mąż i tak myślał tylko o sobie.

Postanowiłażadnych skarg, po cichu brać leki i iść do pracy. Kredyty same się nie spłacą

Przez cały tydzień Wojtek rozkoszował się swoją ciężką chorobą, jakby był najnieszczęśliwszym człowiekiem na świecienawet gdy termometr pokazywał dokładnie 37, twierdził, że jest mu okropnie.

Teściowa przychodziła codziennie z ziołami i naparami. Małgorzata najbardziej chciała tego uniknąćwyglądała marnie, a Danuta od razu by się czepiała.

Mąż niczego nie zauważałspał, gapił się w telewizor albo w telefon. Wracając do domu, Małgorzata mierzyła temperaturę, dopiero czwartego dnia było normalnie.

Osłabienie trochę zostało, ale jakoś przeżyła. Wojtek leżał dłużej, wymagając ciągłej obsługijedzenie do łóżka, zmierzyć temperaturę, przynieść picie.

Teściowa twierdziła, że w dzieciństwie często chorował, ale terazpierwszy raz od pięciu lat małżeństwai to było nie do zniesienia!

Lekka niedyspozycja, a on umierał, ciągle jęcząc o swoim ciężkim stanie.

W następnym tygodniu wrócił do pracy. Krzyś wrócił do domu. Jutro Wojtek idzie do pracy.

Siedząc wieczorem w kuchni przy herbacie, opowiadał:

W dzieciństwie jakoś łatwiej się chorowało, a teraz to było straszne, nawet nie masz pojęcia!

No co takiego? Co ty takiego wytrzymywałeś?

A ty byś spróbowała na moim miejscu! Łatwo mówić, jak się jest zdrowym.

A ja