– Jak to – zasnął? W jakim on jest stanie? – wykrzyknęła teściowa. – W śpiączce. Ale nic poważnego, temperatura niewysoka, wszystko w porządku, zima się zaczęła.

Jak to zachorował? W jakim jest stanie? wykrzyknęła teściowa. Śpi. Ale nic poważnego, lekka gorączka, wszystko w porządku, zima się zaczęła. To nie zwykła zima! To przez twoją pracę, przynosisz do domu różne zarazki z kasy! Ile razy mam ci powtarzać zmień pracę!

Ewa spała, gdy nagle rozległ się głośny hałas ktoś otworzył drzwi wejściowe! Przetarła oczy i spojrzała na budzik dopiero ósma rano!

Krzysiu, kochanie, to ty? zdziwiona zapytała Ewa, nasłuchując odgłosów w mieszkaniu.

Nie było odpowiedzi. Tylko usłyszała, jak ktoś otworzył drzwi do łazienki i zamilkł

Ewa narzuciła szlafrok i pobiegła boso do łazienki.

Otworzyła drzwi i zamarła z zaskoczenia.

Jej Krzysztof stał przed lustrem, rozciągając usta w dziwnym uśmiechu, i przyglądał się swojemu wysuniętemu językowi.

Ewo, czy to prawda, że jak ktoś jest chory, to ma biały język? zapytał.

Ty co, zachorowałeś? sennie zapytała Ewa.

Chyba tak odparł Krzysztof i dotknął czoła. Potrzebuję termometru. Gdzie go trzymamy? Położę się. Nawet z pracy mnie zwolnili. Może trzeba wezwać lekarza.

Ewa podała termometr. Tak jak myślała 37,2. No cóż, zaczęła się zima, Krzysztof się rozchorował. Lekarka przyszła po godzinie, wypisała zwolnienie.

Ewa zadzwoniła do swojej mamy:

Mogłabyś odebrać Stasia z przedszkola? Nie może wracać do domu Krzysztof jest chory.

Mama nawet się ucieszyła uwielbiała swojego wnuka, mieszkała sama, a Staś był dla niej radością.

A co z Krzysiem? Coś poważnego?

Nie, nic takiego. Była lekarka, dostał zwolnienie, przepisała leki, będziemy odpoczywać.

A ty jak się czujesz? zaniepokoiła się mama.

Wszystko w porządku! Mam jeszcze drugą zmianę w pracy, poproszę teściową, żeby wieczorem zajrzała, sprawdziła Krzysztofa. I tak cały tydzień druga zmiana. No dobrze, dziękuję, mamo, umówione.

Co teraz? Trzeba ugotować lekki rosół z kury, więc trzeba jeszcze skoczyć do sklepu, oprócz apteki. Wyciągnąć z zamrażarki udka kurczaka, kupić marchewkę i ziemniaki.

W aptece wzięła wszystko, co trzeba. W południe obudziła męża.

Krzysiu, wstań, zjedz trochę rosołu Ewa potrząsnęła go za ramię.

Zaspany Krzysztof usiadł na łóżku.

Oj, coś mi niedobrze! Możesz przynieść rosół do łóżka? Nie mogę dojść do kuchni.

Naprawdę tak źle? No dobrze, przyniosę. Potem zmierzysz temperaturę

Po zjedzeniu zupy zmierzył wciąż 37,2. Ewa podała tabletki. Krzysztof odwrócił się twarzą do ściany i zasnął. No, chwała Bogu. Oby tylko ona nie zachorowała mężowi płacą za zwolnienie w pełni, ale u Ewy w sklepie to trudniejsze. A w rodzinie kredyty, Ewa nie może sobie pozwolić na chorobę. Zadzwoniła do teściowej:

Irenko, Krzysztof zachorował. Jeśli coś przyjdź wieczorem, sprawdź go. U nas wieczorem dużo klientów, nie będę mogła do niego zadzwonić.

Jak to zachorował? W jakim jest stanie? wykrzyknęła teściowa.

Śpi. Ale nic poważnego, lekka gorączka, wszystko w porządku, zima się zaczęła.

To nie zwykła zima! To przez twoją pracę, przynosisz do domu różne zarazki z kasy! Ile razy mam ci powtarzać zmień pracę!

Irenko, ja nie jestem chora! Sami mówiliście, że Krzysztof w dzieciństwie od razu łapał infekcje. Mrozy przyszły, więc nie ma co się dziwić

Żeby nie przedłużać rozmowy z teściową, Ewa szybko ją przerwała. Irena lubiła robić z igły widły, i pewnie za godzinę już tu będzie. No trudno, niech spojrzy, tym bardziej że Ewa musi się zbierać do pracy.

Tak też się stało teściowa przybiegła z pudełkami ziół dla syna, mówiąc na pewno nie zaszkodzą. No cóż, ona wie lepiej. Wzdychała i jęczała, zmieniając mu koszulkę na suchą, narzekając:

Jak on może leżeć w mokrej koszulce, jeszcze bardziej się rozchoruje! Jak ty mogłaś nie zauważyć?

Irenko, on przed chwilą spał, co ja mogłam zrobić?

Ewa poszła do pracy. Po kilku godzinach poczuła osłabienie. No i po niej! Ale nie może dać po sobie poznać, musi chociaż dotrwać do końca zmiany. Wieczorem zmierzyła temperaturę wyższą niż mąż. Chciała poskarżyć się Krzysztofowi, ale ten był zajęty sobą.

Coś mnie trzęsie i skręca. Mama dała mi herbatę z malinami i miodem, niby lepiej, ale pod wieczór znowu źle. Co mam wziąć?

Wiesz, mnie też coś nie pasuje

No to ty też coś weź powiedział Krzysztof i znów spojrzał na swój język w lustrze. No proszę, wciąż biały.

Tak, ona nie może zachorować! I nie ma komu się poskarżyć: jeśli powie mamie, ta będzie dzwonić co pięć minut z radami, jeśli teściowej będzie ją oskarżać, a mąż i tak żyje w swoim świecie.

Podjęła decyzję nie narzekać, po cichu brać tabletki i chodzić do pracy. Kredyty same się nie spłacą

Cały tydzień Krzysztof rozkoszował się swoją chorobą, i zdawało się, że nie ma nieszczęśliwszego człowieka nawet gdy termometr pokazywał dokładnie 37, wciąż twierdził, że jest mu bardzo źle.

Teściowa zaglądała coraz częściej z ziołami i naparami. Ewa najmniej chciała się z nią spotykać w domu, bo sama wyglądała kiepsko.

Mąż nic nie zauważał spał, oglądał telewizję lub siedział w telefonie. Wracając do domu, Ewa mierzyła temperaturę, i dopiero czwartego dnia było w normie.

Osłabienie wprawdzie było, ale jakoś przetrwała. Krzysztof leżał znacznie dłużej, a wymagań miał więcej jedzenie do łóżka, zmierzyć temperaturę, podać picie.

Teściowa mówiła, że w dzieciństwie często chorował, ale teraz przeziębił się pierwszy raz od pięciu lat małżeństwa, i to było nie do zniesienia!

Lekkie przeziębienie znosił z